Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

The "Q" generation - Η γενιά των 700 ευρώ

Στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα έγιναν μερικές από τις σημαντικότερες προόδους στον κοινωνικό τομέα και ιδιαίτερα στις συνθήκες εργασίας στις λεγόμενες "ανεπτυγμένες" χώρες. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60 ο κόσμος είχε βγει για τα καλά πό την παγκόσμια ύφεση του '30 και το '70 ασχολούνταν περισσότερο με τα ανθρώπινα δικαιώματα παρά με την επιβίωση, καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος φαινόταν ότι τελικά θα παραμείνει "ψυχρός". Μέχρι τα μέσα του '90 τα πράγματα είχαν ηρεμήσει, υπήρχε πλέον μία μόνο παγκόσμια υπερδύναμη και όλα έδειχναν πως το οικονομικό ενδιαφέρον θα στρέφονταν επιτέλους από τη στρατιωτική δύναμη στην κοινωνική πρόνοια.

Δυστυχώς τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ διαφορετικά. Με την είσοδο στον 21ο αιώνα ο κόσμος είναι πιο διαμελισμένος, πιο φτωχός και πιο άδικος από ποτέ. Το χάσμα μεταξύ του βόρειου και του νότιου ημισφαιρίου γίνεται όλο και μεγαλύτερο σε κάθε τομέα, από την ενέργεια, το περιβάλλον, την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, μέχρι τα βασικά για την επιβίωση και τους πρόσφυγες πολέμων και λοιμών. Αλλά αυτά δεν είναι και τόσο μακριά από την "πολιτισμένη" Ευρώπη και την Ελλάδα. Μια ιδιότυπη "φτώχεια" πλήττει ολοένα και περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες και μάλιστα σε βαθμό ανάλογο της υποτιθέμενης ευημερίας της χώρας.

Η "Q" generation είναι η λεγόμενη "ήσυχη" γενιά (Q = quiet), άνθρωποι που μεγάλωσαν βλέποντας το διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες στη γέννησή τους και σήμερα είναι οι πρώτοι που τα θεωρούν ως φυσικό στοιχείο της καθημερινής τους ζωής. Παράλληλα, είναι οι άνθρωποι που έχουν το πολύ μια δεκαετία εργασιακής καριέρας προς το παρόνκαι βλέπουν ότι η σημερινή κατάσταση δεν φαίνεται να έχει περιθώρια βελτίωσης. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση φαίνεται τόσο χάλια που έχουν συναίσθηση της αδυναμίας του κάθε "ανεπτυγμένου" κράτους για κοινωνική πολιτική, των εργασιακών φορέων για πραγματική αντίδραση και την αδιαφορία των πολιτικών και των ΜΜΕ για όλα τα σημαντικά θέματα του πλανήτη.

Είναι κάπως απογοητευτικό, αλλά φαίνεται πως η μοναδική λύση είναι να "περιμένουν" μέχρι να έρθει η σειρά τους να πάρουν τον έλεγχο στα χλερια τους, πιθανότατα όχι πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες ακόμα, και να διορθώσουν ότι μπορούν για τους επόμενους.Ίσως δεν έχει και τόσο νόημα πλέον να φωνάζει κάποιος για τα δικαιώματά του όταν δεν υπάρχει κανείς να τον ακούσει. Αντί αυτού προτιμά να "χτυπά" με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα, συμμετέχοντας σε on-line κοινότητες, διατυπώνοντας απόψεις, οργανώνοντας αυθόρμητες εκδηλώσεις (όπως τα "μαύρα μπλουζάκια" μετά τις φωτιές της Πάρνηθας), υιοθετώντας τις δικές του προσωπικές αρχές στη δουλειά του και στον τρόπο ζωής του χωρίς την "πολιτική" καθοδήγηση κανενός.

Αλλά το "Q" για κάποιους σημαίνει επίσης "quadrennial", δηλαδή "τετραετής". Τόσο είναι συνήθως το μέγιστο χρονικό διάστημα που μπορεί κάποιος να προγραμματίσει το μέλλον του σήμερα. Με μέσο χρόνο καθημερινής εργασίας τις 10 ώρες, μέσο μισθό 700 ευρώ και μέση ετήσια αύξηση χαμηλότερη του πληθωρισμού, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αναγκαστεί να δουλεύει όχι μόνο μέχρι τα 65 ή 67 χρόνια για να βγει σε σύνταξη, αλλά ίσως ακόμη παραπάνω για να καταφέρει να ζήσει αξιοπρεπώς τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Οι σημερινοί εργαζόμενοι των 30-κάτι θα έχουν δυνατότητα κατοχύρωσης σύνταξης το νωρίτερο σε 20 και πλέον χρόνια, δηλαδή κοντά στο 2030.

Για το 2015 περίπου, η NASA και η ESA σχεδιάζουν την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη και μόνιμη βάση γύρω στο 2025. Ήδη χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Ρωσία και η Ιαπωνία (εκτός των ΗΠΑ φυσικά) σχεδάζουν μόνιμη εγκατάσταση και εμπορική εκμετάλλευση στη Σελήνη, ξεκινώντας από εξόρυξη στερεού μεθανίου για καύσιμο και φτάνοντας μέχρι ξενοδοχεία για νεόνυμφους με μήνα του μέλιτος στο 1/7 της γήινης βαρύτητας. Ίσως οι συνθήκες εργασίας για τους πρώτους "διαστημικούς" εργάτες να είναι τόσο άσχημες όσο και των σημερινών ορυχείων στην ηπειρωτική Κίνα ή στα αδαμαντορυχεία της κεντρικής Αφρικής, αλλά σίγουρα κάποιοι θα προτιμήσουν να δοκιμάσουν την τύχη τους εκεί παρά εδώ, στον δικό μας γερασμένο και κατακρεουργημένο πλανήτη. Ίσως τελικά τα οράματα των Phillip K. Dick, Isaac Asimov και K. S. Robinson για τον Κόκκινο Πλανήτη να μην είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Μπορεί τελικά όταν η σημερινή Q-generation βγαίνει σε σύνταξη να ακούγεται το ίδιο κουρασμένη και περήφανη όσο οι εργάτες του '30 που έχτισαν τις βάσεις για τον κόσμο που ξέρουμε σήμερα.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια: