Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

Blogs και «πολιτικός ανταρτοπόλεμος»

Τώρα που καταλάγιασε κάπως ο θόρυβος με τα blogs και όλα τα σχετικά, πολλοί είδαν το διήμερο της απεργίας των δημοσιογράφων ως πραγματικό δώρο. Δεν είναι και τόσο ευχάριστο να αναγκάζεται ο τηλεθεατής να ψαρεύει καμιά χρήσιμη πληροφορία, με πολύ κόπο και ακόμα πιο πολύ υπομονή, ανάμεσα σε 4-5 «έγκριτους» δημοσιογράφους που σκούζουν και αλαλάζουν σαν Απάτσι που κάνουν επίθεση. Εντάξει, τα blogs δεν προσφέρονται για τόσο «ζωντανό» θέαμα, αλλά σίγουρα είναι καλύτερος τρόπος πληροφόρησης από το μακελειό της ελληνικής τηλεόρασης.

Όπως και πολλές ακόμη υπηρεσίες του «κοινωνικού διαδικτύου» (social web), τα blogs αποτελούν μέρος αυτού που σήμερα είναι γνωστό ως Web 2.0 και υποτίθεται πως έρχεται να αναβαθμίσει την όψη, την λειτουργία και κυρίως την χρησιμότητα του σημερινού Web. Δεν είναι απλά μια συλλογή από sites εταιριών και οργανισμών, μερικά chat rooms και on-line web mail. Είναι ένας «κοινωνικός ιστός» που ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και ανάγκες, οπουδήποτε στον κόσμο και με οποιοδήποτε μέσο (όχι μόνο Η/Υ αλλά και κινητά τηλέφωνα, PDAs, κτλ).

Τα blogs εμφανίστηκαν για να καλύψουν κυρίως το κενό της ελεύθερης προσωπικής έκφρασης, κάτι σαν προσωπικό ημερολόγιο δημοσιευμένο στο δίκτυο (BLOG = weB + LOGbook), αλλά σιγά-σιγά έγινε πραγματικό μέσο ενημέρωσης και καταγραφής γεγονότων, ειδικά μετά τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, τις ανταποκρίσεις εθελοντών σε ανθρωπιστικές αποστολές, την δημοσιοποίηση ειδήσεων από χώρες με απολυταρχικά καθεστώτα. Δεν είναι τυχαίο που στην τελευταία περίπτωση χαρακτηρίζονται ως μέσα «soft guerilla warfare», δηλαδή ήπιου ανταρτοπόλεμου εναντίον των καθεστώτων αυτών: δεν έχουν συγκεκριμένη κεντρική διοίκηση ή αρχηγό, εμπεριέχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού και είναι «πόλεμος φθοράς». Αν υπάρχει κάτι που φοβάται κάθε απολυταρχικό καθεστώς στον πλανήτη, αυτό σίγουρα είναι οι πληροφορημένοι πολίτες του.

Τι σχέση έχει ο πόλεμος με τα blogs; Μάλλον καμία, εκτός αν αυτός που το γράφει είναι σε κάποιο υπόγειο ενώ από πάνω του σκάνε όλμοι, κάτι όχι και τόσο ασυνήθιστο σήμερα που τα blogs έχουν γίνει της μόδας ακόμη και στους παραδοσιακούς πολεμικούς ανταποκριτές. Τι σχέση έχουν τα blogs με την Ελλάδα; Ελάχιστη, αν σκεφτεί κανείς ότι σήμερα αντιστοιχεί παγκοσμίως ένα blog ανά μερικές δεκάδες χρήστες του Internet, ενώ στη χώρα μας τα καταχωρημένα ελληνικά blogs είναι μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες (αναλογία πολύ πάνω του 1 προς 300 ή προς 500 στον ελληνικό πληθυσμό). Τι σχέση έχουν τα blogs με τους έλληνες δημοσιογράφους; ΣΙΓΟΥΡΑ καμία, αν λάβει κανείς υπόψη του τη φασαρία που έγινε για το τίποτα όταν κάποιοι πήραν ανάποδες από τα γραφόμενα στο Press-GR.

Άκουσα εκείνες τις μέρες, που το θέμα ήταν ακόμη «καυτό» και πούλαγε στα κανάλια, ότι λέει η ανωνυμία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την συκοφαντία. Φαίνεται ξεχνάνε ότι πολλά από τα σχόλια των κατά τα άλλα έγκριτων δημοσιογράφων στις εφημερίδες του εργάζονται είναι ανώνυμα, ακριβώς για να μην πάρουν την ευθύνη όσων λένε. Επίσης ξεχνάνε ότι το όνομα είναι προσωπικό δεδομένο και η ανωνυμία είναι αγαθό που προστατεύεται από τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά όταν η δημοσιοποίηση του ονόματος μπορεί να αποβεί εις βάρος του προσώπου που γράφει το άρθρο (μήνυση, σύλληψη, φυλάκιση, ακόμη και εκτέλεση). Τέλος, ξεχνάνε ότι η εγκυρότητα της είδησης δεν βασίζεται στο όνομα του συγγραφέα, αλλά στα στοιχεία που παραθέτει για να στοιχειοθετήσει τα γραφόμενά του. Η ανωνυμία είναι βασικό συστατικό της Δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης γιατί εξασφαλίζει αυτή ακριβώς την «αμεροληψία» από την πλευρά του αναγνώστη και τον αναγκάζει να αξιολογήσει την είδηση με βάση το ίδιο το περιεχόμενο, αντί για την «βαρύτητα» του συγγραφέα.

Όμως, η σύγκριση των blogs και των bloggers με τους δημοσιογράφους είναι από τη βάση της λάθος. Το blogging ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία, είναι δημόσια έκφραση απόψεων και γεγονότων μέσα από την προσωπική ματιά του καθενός. Άλλωστε, στην Ελλάδα ο όρος «δημοσιογράφος» τυπικά αναφέρεται σε όσους είναι εγγεγραμμένα μέλη της ΕΣΗΕΑ, όπου σύμφωνα με το καταστατικό δικαίωμα εγγραφής έχουν όσοι εργάζονται με υπαλληλική (μόνιμη) σχέση ως συντάκτες σε κάποιο ΜΜΕ. Υποτίθεται πως ο επαγγελματίας δημοσιογράφος έχει μάθει να εκτελεί του «λειτούργημα» της τέταρτης εξουσίας της Δημοκρατίας, διασταυρώνοντας τα πάντα, δρώντας λίγο σαν ντετέκτιβ και λίγο σαν συγγραφέας διηγημάτων, για την ύστατη αξία της πληροφόρησης του πολίτη. Βέβαια, δεν υπάρχει αντίστοιχο πτυχίο, σχολή, Πανεπιστήμιο, κάτι, από το οποίο πρέπει να έχει περάσει υποχρεωτικά πριν δουλέψει ως δημοσιογράφος. Ούτε φυσικά η ΕΣΗΕΑ μοιράζει άδειες ασκήσεως επαγγέλματος. Θα μπορούσε, λοιπόν, να ρωτήσει κανείς πως γίνεται να είναι «δημοσιογράφοι» όσοι εμφανίζονται σε μεσημεριανές εκπομπές «ποικίλης ύλης» ή όσοι απλά εκφωνούν ειδήσεις στα δελτία των καναλιών. Πάντως όλες οι κουτσομπόλες της μεσημεριανής ζώνης ήταν πιστές στο καθήκον και βγήκαν στον αέρα κανονικά παρά την απεργία. Μάλλον το πήραν απόφαση ότι δεν λένε ειδήσεις αλλά αρλούμπες για να περνάει η ώρα (και να πληρώνονται).

Η κύρια, όμως, διαφορά των «παραδοσιακών» ΜΜΕ με τα blogs είναι ότι στην περίπτωση των blogs, όπως και σε όλες σχεδόν τις υπηρεσίες «κοινωνικού δικτύου» στο Web 2.0, το περιεχόμενο αξιολογείται από τους ίδιους τους αναγνώστες. Η αξιολόγηση γίνεται είτε με βαθμολογία είτε μέσω σχολίων, θετικών ή αρνητικών, τα οποία είναι επίσης δημοσιευμένα μαζί με το αρχικό άρθρο. Έτσι, η αξιοπιστία μιας είδησης βασίζεται από τα αντίστοιχα συνοδευτικά σχόλια των άλλων αναγνωστών, έτσι ώστε κάποιος μπορεί να δει κατά πόσο όσα γράφονται εκεί στέκουν ή όχι. Το πρόβλημα είναι πως σε αυτή την περίπτωση ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος να κάνει κάτι πολύ δύσκολο στις μέρες μας, δηλαδή να –διαβάσει– πραγματικά το άρθρο και να –σκεφτεί– πριν αποφασίσει αν συμφωνεί ή όχι με το περιεχόμενό του. Αν μάλιστα το άρθρο δεν έχει δίπλα σε διαφήμιση το αυτοκίνητο ή τη γυναίκα των ονείρων του σε τεράστια εικόνα, όπως σε όλα τα «παραδοσιακά» ΜΜΕ, μάλλον θα γυρίσει σελίδα. Την εποχή που τηλεθεατές όπως αυτοί του αμερικανικού Fox News συνεχίζουν να «ενημερώνονται» από το ίδιο κανάλι, όταν ο κεντρικός παρουσιαστής των ειδήσεων Πατ Ρόμπερτσον έφτασε να εκφράσει ανοικτά την άποψη ότι είναι πιο «οικονομικό» να δολοφονήσει η CIA τον «κόκκινο» πρόεδρο Τσάβεζ της Βενεζουέλας παρά έναν χρονοβόρο πόλεμο τύπου Ιράκ, είναι αστείο που τα blogs αναφέρονται ως «ανεύθυνα» ή «συκοφαντικά» από τα ίδια ΜΜΕ.

Ένα άλλο ανέκδοτο που άκουσα τις ημέρες εκείνες του μεγάλου πανικού με τα blogs και τους bloggers (ειδική φυλή, όπως λέμε παπαγάλος Μαρόκου ή χαλβάς Φαρσάλων) ήταν ότι τα ανώνυμα posts και comments είναι ηθικώς πολύ πιο κολάσιμα από τις κατά καιρούς ανώνυμες διαρροές απόρρητων εγγράφων από τις πιο ευαίσθητες κρατικές υπηρεσίες ή από την «προληπτική» χρήση κρυφών καμερών (από δημοσιογράφους και όχι μόνο) για καταγραφή παρανομιών. Δηλαδή είναι χειρότερο να βρίσει κανείς τον κύριο τάδε μέσω ενός blog επειδή δεν γουστάρει τη φάτσα του, αλλά δεν έγινε και τίποτα αν ένα άκρως απόρρητο έγγραφο ή μια δικογραφία έχει βρεθεί στα χέρια ενός δημοσιογράφου. Η έννοια του deep throat («βαθύ λαρύγγι») σε κάποια πολύ σοβαρή υπόθεση και η συγκάλυψη του πραγματικού ονόματος του πληροφοριοδότη έχει νόημα μόνο όταν προστατεύεται (κατά σειρά) το δημόσιο συμφέρον και το ίδιο το άτομο. Η δημοσιοποίηση υλικού που λήφθηκε με παράνομο τρόπο αλλά για το δημόσιο συμφέρον και για την αποκάλυψη παράνομων πράξεων δικαιολογεί την επίκληση του περιβόητου «δημοσιογραφικού απορρήτου», αλλά μέχρι εκεί. Οτιδήποτε άλλο δεν συνάδει με το Σύνταγμα ή με τα ατομικά δικαιώματα αυτών που εμπλέκονται στο υλικό αυτό αποτελεί αδίκημα και ο δημοσιογράφος δεν έχει καμία ασυλία στην περίπτωση αυτή.

Να θυμίσω ότι το 1991 στην κρίση στα Ίμια, ο εμπειρότατος και πολυγραφότατος και παν-γνώστης αναλυτής επί αμυντικών θεμάτων κ. Βερύκιος, είχε βρεθεί με κάμερα στον ναύσταθμο Σαλαμίνας να μεταδίδει ζωντανά και σε κοντινό πλάνο (με τους αναγνωριστικούς κωδικούς τους στο πλάι, πριν καλυφθούν όπως γίνεται στις πολεμικές επιχειρήσεις) να αποπλέουν υποβρύχια και φρεγάτες του ΠΝ προς το ανατολικό Αιγαίο, ίσως και για πόλεμο. Ξεχνώντας το ποιος και γιατί του έδωσε την άδεια να μπει στο συγκεκριμένο χώρο με κάμερα σε περίοδο πολεμικής ετοιμότητας, κανονικά θα έπρεπε να πάει κάποιος ναύτης και να τον πετάξει στη θάλασσα μαζί με το μικρόφωνο, προστατεύοντας έτσι τα πληρώματα των πλοίων και τα μέσα του ΠΝ αν χρειαζόταν να πολεμήσουν. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν του έγινε επίσημη επίπληξη από την ΕΣΗΕΑ και σήμερα εξακολουθεί να εργάζεται στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό (Alpha), όπως και τότε.

Πριν μερικές εβδομάδες, ακριβώς πριν ξεφουσκώσει το θέμα με τα blogs, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωνε ότι πρόκειται να θεσπιστεί νέο νομοθετικό πλαίσιο για το Internet και τα σχετικά. Πολλοί τρομοκρατήθηκαν, άλλοι έτριβαν τα χέρια τους συνωμοτικά, άλλοι απλά γέλασαν αδιάφορα. Η οδηγία της ΕΕ στην οποία αναφερόταν και που υποτίθεται ότι θα ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία ονομάζεται «Internet Attacks», αναφέρεται σε ηλεκτρονικές επιθέσεις στις υποδομές και σε υποδομές της χώρας, και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με λογοκρισία, blogs, κτλ. Επίσης, η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ο μοναδικός κρατικός φορέας με κάποια τεχνογνωσία στο χώρο (μόλις μερικές δεκάδες άτομα, με ειδίκευση κυρίως σε τραπεζικά και εγκλήματα παιδοφιλίας), πρόκειται να καταργηθεί και οι αρμοδιότητές της θα μεταφερθούν, βάσει του νέου σχετικού νόμου, στην ΕΥΠ. Το πρόβλημα δεν είναι οι όποιες προκαταλήψεις απέναντι στη συγκεκριμένη Υπηρεσία και το παρελθόν της, αλλά κυρίως στο ότι αν δεν διατηρηθεί το ήδη υπάρχον προσωπικό με την τεχνογνωσία που διαθέτει ξεκινά πάλι από το απόλυτο μηδέν. Να σημειωθεί ότι σήμερα οι μοναδικές «ηλεκτρονικές» υπηρεσίες της ΕΥΠ έχουν να κάνουν με την διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών, δηλαδή κρυπτασφάλεια και πιστοποίηση στις συσκευές επικοινωνιών που χρησιμοποιεί ο στρατός, με το πολύ πρόσφατο και πολύ κακό προηγούμενο των τηλεφωνικών υποκλοπών ανώτατων στελεχών της κυβέρνησης, το οποίο ως γνωστό δεν μπόρεσε να αποτρέψει ούτε να βρει τον ένοχο.

Πριν μερικά χρόνια υπήρχε στην ET3 μια εκπομπή αμιγώς «παρα-δημοσιογραφική» με τίτλο «NewsGroup3». Το διαρκές και επίμονο ερώτημα της εκπομπής ανάμεσα στα σχόλια και την ανασκόπηση της εβδομάδας μέσα από τα ΜΜΕ ήταν απλό: «Τι είναι είδηση;». Ακριβώς πριν από τους τίτλους τέλους, με μουσική υπόκρουση «Inertia Creeps» (μετάφραση: η αδράνεια έρπει, πλησιάζει αθόρυβα) από τους Massive Attack, οι συντελεστές στέκονταν για λίγο σε ένα τοίχο από τηλεοράσεις που έπαιζαν και ο καθένας έκλεινε από μία πριν φύγει. Η εκπομπή έπαιξε για δύο (νομίζω) σεζόν και μετά κόπηκε μαχαίρι. Αν υπήρχε σήμερα δεν θα έβγαζε ούτε μία σεζόν, αλλά σίγουρα θα είχε το δικό της blog και θα έβγαινε «στον αέρα» μόνο μέσω Internet.
.

Γενιά του '83 και άλλα "μαύρα" ανέκδοτα

Σήμερα είπα να μείνω σπίτι Σαββατόβραδο λόγω δουλειάς και έπεσα κατά τύχη (ατυχία) στην εκπομπή του κ. Χαρδαβέλλα στο Alter. Περίμενα να δω εξωγήινους ή άλλα πράσινα πραγματάκια, αλλά όπως είδα τα πράγματα μάλλον έχουν "σοβαρέψει" προς το χειρότερο. Σε καιρούς που τα blogs κατηγορούνται ως "παραπληροφόρηση" και "συκοφαντίες" από μερικούς, τέτοιες εκπομπές θα μπορούσαν να είναι απλά ψυχαγωγικές.

Το όλο θέμα είναι γύρω από μια στατιστική-ιατρική έρευνα που έγινε πριν από χρόνια σε μαθητές λυκείου και πρωτοετείς φοιτητές, οι οποίοι είχαν επιλεγεί ειδικά λόγω του ότι είχαν γεννηθεί τον Απρίλιο του 1983. Το "μυστήριο" έγινε συνομοσιολογία (όπως πάντα άλλωστε) όταν έγινε γνωστό πως κάποιες από τις ερωτήσεις ήταν τουλάχιστον "περίεργες": αν ακούς φωνές, αν νιώθεις ότι έχεις έναν ανώτερο λόγω ύπαρξης, αν νιώθεις ότι συνωμοτούν εναντίον σου, κτλ. Επιπλέον, η υποτίθεται ανώνυμη έρευνα φαίνεται πως ήταν επώνυμη, δηλαδή τα στοιχεία που μαζεύτηκαν δεν ήταν απλά στατιστικά αλλά προσωπικά για τον καθένα.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο "πεζά" και πολύ πιο σοβαρά από τις ανοησίες που πλασάρονται σε εκπομπές prime-time στην TV. Τα παρακάτω είναι λίγο-πολύ αυτά που έστειλα και στον ίδιο τον κ. Χαρδαβέλλα μετά την προβολή παλαιότερης εκπομπής με το ίδιο θέμα, γιατί όταν η ψυχαγωγία αρχίζει να μπλέκει με την άγνοια των τηλεθεατών το αποτέλεσμα είναι πολύ επικίνδυνο.

Στις 14 Νοεμβρίου 1983 το πλοίο Σίνταρλη της Greenpeace ανοικτά του Σέλαφηλντ της Αγγλίας ανίχνευσε σε υπόγειο αγωγό λυμμάτων να αδειάζονται στη θάλασσα ραδιενεργά απόβλητα του σταθμού παραγωγής πλουτωνίου-239. Ο σταθμός κατασκευάστηκε σε ένα παλιό εργοστάσιο πυρομαχικών στις ακτές του Κάμπερλαντ, μετά την ολοκλήρωση του σχεδίου Μανχάτταν στο Λος Άλαμος, και ονομάστηκε Γουίντσκεϊλ.

Πριν από το περιστατικό της 14ης Νοεμβρίου του 1983, είχαν προηγηθεί άλλα δύο περιστατικά πυρηνικών ατυχημάτων, το πρώτο στις 7-11 Οκτωβρίου 1957 (φωτιά και διαρροή ραδιενεργού νερού πυρόσβεσης) και στις 26 Σεπτεμβρίου 1973 στο σταθμό Β204 (έκρηξη και διαρροή ραδιενεργού ατμού στην ατμόσφαιρα). Μέχρι την δεκαετία του '80 ο σταθμός του Σέλαφιλντ μαστιζόταν από συνεχή μικροατυχήματα που σπάνια δημοσιεύονταν, όμως συνέχισε να λειτουργεί κανονικά ως μια από τις σημαντικότερες πυρηνικές εγκαταστάσεις της Μ. Βρετανίας κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1983 το βρετανικό Υπουργείο Ενέργειας (DoE) έφτασε να κυρήξει σε καραντίνα μια περιοχή 40 χλμ από το σημείο μηδέν, με μετρήσεις που έδειξαν μέχρι και 1000 φορές μεγαλύτερες ποσότητες ραδιενέργειας από το φυσιολογικό, ενώ περαιτέρω έρευνες αποκάλυψαν ότι επ΄ροκειτο για τρεις ξεχωριστές διαρροές (11, 13 και 16 Νοεμβρίου). Παράλληλα, αποκαλύφθηκε ότι το βρετανικό Υπουργείο Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων είχε αποκρύψει πληροφορίες που αφορούσαν στην μόλυνση ψαριών στην ευρύτερη περιοχή.

Η εταιρία που εκμεταλλευόταν τον σταθμό από το 1981 (BNFL) είχε πολύ πρόσφατο ιστορικό συγκάλυψης άλλων παρόμοιων περιστατικών στον ίδιο σταθμό από διαρροές στις 4 Οκτωβρίου 1981, όταν μια διαρροή ιωδίου-131, περίπου 300 φορές μεγαλύτερη από την φυσιολογική, βρέθηκε σε δύο γειτονικά αγροκτήματα, των γάλα των οποίων κυκλοφόρησε κανονικά στην αγορά της Ευρώπης.

Παρόμοια, ακόμη σοβαρότερα ατυχήματα συνέχισαν να γίνονται στο σταθμό μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, ενώ σε έρευνες εκ μέρους της βρετανικής Βουλής των Αντιπροσώπων αποκαλύφθηκε ότι η BNFL είχε δικαίωμα να αδειάζει έως και 3 τόννους λυμάτων ουρανίου στη θάλασσα, κάτι που εφάρμοζε χρησιμοποιώντας δεξαμενές χρησιμοποιημένων καυσίμων (στους οποίους συνέβησαν και τα περισσότερα ατυχήματα διαρροών).

Όλο το παραπάνω ιστορικό δείχνει μόνο μία από τις πολλές υποθέσεις σοβαρών διαρροών ραδιενέργειας την δεκατετία του '70 και ιδιαίτερα του '80 στην Ευρώπη, οι οποίες συρρευτικά είχαν πιθανότατα παρόμοια αποτελέσματα με το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Ένα ακόμη ατυήχημα κοντά στην "επίμαχη" περίοδο του 1983 (μέχρι και 9 μήνες νωρίτερα) συνέβη στον πυρηνικό αντιδραστήρα ισχύος 250 MW στο Φένιξ της Νότιας Γαλλίας (πυρκαγιά).

Όμως το ουσιαστικό περιστατικό που συνδέεται με την "γενιά του '83" είναι το μεγαλύτερο ατύχημα που έχει συμβεί σε αντιδραστήρα τύπου VVER-440, πρώτα στις 30 Ιουνίου 1982 και μετά στις 21 Φεβρουαρίου 1983 (ρωγμή σε μόνωση καλωδίου, OECD/NEA Incident Reports IAEA-26 και -27), σε μια σειρά γεγονότων και ατυχών περιστατικών παρόμοιο με αυτά που οδήγησαν στο ατύχημα του 3-Mile-Island στις ΗΠΑ. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα δύο παραπάνω περιστατικά αναφέρονται στο Κοζλοντούι, μόλις μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Β. Ελλάδα. Δεν έγινε ποτέ γνωστό αν και κατά πόσο υπήρξε διαρροή ατμού ή νερού, όμως αν υπήρξε είναι σχεδόν βέβαιο (ανεπίσημα) ότι έφτασε μέχρι τις γειτονικές χώρες.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την έρευνα της "γενιάς του '83"; Για όσους γνωρίζουν ελάχιστα πράγματα περί ψυχιατρικών ασθενειών και το πως αυτές συνδέονται με σωματικές παθογένειες, είναι γνωστό πως υπάρχουν αμέτρητες παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν ψυχωτικές και σχιζότυπες διαταραχές. Για παράδειγμα, οιδήματα ή όγκοι στο βρεγματικό, ινιακό ή κροταφικό λοβό μπορεί να προκαλέσει παραισθήσεις, νευρωτικές διαταραχές, παραλήρημα, κτλ. Ορμονικές ή κυτταρικές βλάβες στον εγκέφαλο από έκθεση σε ραδιενέργεια, ακόμη και χωρίς σημαντικές αλλοιώσεις του ιστού (μεταλλάξεις DNA), έχουν συχνά ως αποτέλεσμα διαταραχές στην ψυχική συμπεριφορά του ασθενούς, όπως ψυχώσεις, διαταραχές στην προσωπικότητα, αϋπνίες, παραισθήσεις, σύνδρομα κατάθλιψης, κτλ. Το ίδιο ισχύει και σε πολλές ενδοκρινικές περιπτώσεις, όπως σοβαρές παθήσεις του θυροειδούς, του ήπατος, των επινεφριδίων, κ.ά. Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές, η πάθηση συνδέεται με νεοπλασματικές ασθένειες (καρκινικοί όγκοι) και είναι ανιχνεύσιμη έμμεσα από το αίμα (ορμονικές και άλλες αλλαγές στο ανοσοποιητικό σύστημα).

Πριν αρχίσει λοιπόν να ψάχνει κάποιος για μεταλλάξεις που οφείλονται σε σύνοδο πλανητών (το άκουσα και αυτό!), ας ανοίξει κανένα βιβλίο. Είναι πολύ πιθανό το ελληνικό Υπουργείο Υγείας, σε συνεργασία με την ΕΕ (από εκεί χρηματοδοτήθηκε η συγκεκριμένη έρευνα), να αποφάσισε να κάνει στατιστικό-δειγματοληπτικό έλεγχο (screening) των παιδιών που γεννήθηκαν αμέσως μετά από αυτά τα πολύ σοβαρά πυρηνικά ατυχήματα, ώστε να εξακριβώσει οποιαδήποτε "ύποπτη" αύξηση παρόμοιων ενδείξεων που παραπέμπουν πιθανόν σε ραδιενεργή έκθεση (λίγο πριν και αμέσως μετά την γέννησή τους). Τα παραπάνω πολύ σοβαρά ατυχήματα στο Σέλαφηλντ και (κυρίως) στο Κοζλοντούι έγιναν ακριβώς την περίοδο της κύησης των συγκεκριμένων παιδιών, προληπτικό ή άλλο μέτρο φυσικά δεν υπήρχε και φυσικά κανένας δεν ήθελε να προκαλέσει πανικό αναφέροντας ανοικτά την περίπτωση μιας τέτοιας έρευνας "συνεπειών".

Αξίζει να σημειωθεί πως η έρευνα αυτή για παιδιά του '83 έγινε στην Αγγλία, Φιλανδία, Δανία και Ελλάδα, δηλαδή σε "δυτικές" ή "ουδέτερες" (Φινλανδία) χώρες σε σχέση με την εποχή του Ψυχρού Πολέμου που μόλις είχε λήξει. Τα παραπάνω στοιχεία προέρχονται από δημοσιευμένα άρθρα (π.χ εφημερίδα Times) και βιβλία (Greenpeace - Το βιβλίο της πυρηνικής εποχής). Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση που "μεγάλοι" δημοσιογράφοι, που κατά τα άλλα υποτίθεται πως ασχολούνται για χρόνια με σοβαρά θέματα, δεν έχουν κάνει τον κόπο να ασχοληθούν με την πληρότητα και την ποιότητα της δουλειάς τους.
.

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

Νέος νόμος για τον έλεγχο του διαδικτύου στην Ελλάδα;

Δεν πέρασαν μερικές μέρες από τα γραφικά που συνέβησαν με αφορμή τα δημοσιεύματα στο Press-GR και ήδη συζητείται νέος νόμος για τον έλεγχο των blogs. Βέβαια από ότι φαίνεται θα πρόκειται μόνο για την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας "Internet Attacks" σχετικά με ηλεκτρονικές επιθέσεις σε υπηρεσίες και υποδομές. Παρόλα αυτά, η κοινότητα των Ελλήνων bloggers και η κοινότητα digitalrights.gr αντέδρασαν άμεσα και εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση:

>>>>>>>>>>>>>>>>>

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

* ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
* ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR


Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

* Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ' υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
* Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

* Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
* Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
* Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν, σε αλφαβητική σειρά, οι ιδιοκτήτες των blogs (πλήρης λίστα) και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες:

* Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
* Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.
.