Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Τέλος εποχής για το θαύμα του 2004

Κατά βάθος όλοι γνωρίζαμε τι θα γινόταν στα γήπεδα της Αυστρίας και την Εθνική μας. Όσοι ασχολούνται έστω και λίγο με το ποδόσφαιρο μπορούσαν να δούνε τα προβλήματα της ομάδας μας, την εντελώς αμυντική (σχεδόν φοβισμένη) αντιμετώπιση των ματς, λες και το βάρος του κυπέλλου του 2004 ήταν ακόμα πολύ βαρύ για όλους.

Κατά βάθος όλοι οι εμπλεκόμενοι ήξεραν ότι με την παραμικρή στραβή, από τα προκριματικά ακόμα, ήταν έτοιμοι να στάξουν χολή και να πούνε ότι δεν το αξίζαμε, ότι πήραμε το κύπελλο κατά τύχη και ότι καταστρέψαμε το θέαμα του αθλήματος για τη σκοπιμότητα. Μπορεί και να έχουν δίκιο ως ένα βαθμό, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε μερικά αυτονόητα πράγματα.

Ασφαλώς η διαχείριση της επιτυχίας του 2004 ήταν εντελώς λάθος από όλους, από τα ΜΜΕ που ξεσάλωσαν, από το Ρεχάγκελ που άρχισε να φοβάται την αποκαθήλωση, από τους παίκτες που τελικά παρασύρθηκαν και από τους δύο, και φυσικά από την πολιτεία που δεν χόρτασε στιγμή να σφετερίζεται μέσω φωτογραφιών και βραβεύσεων ένα μεγάλο επίτευγμα μια μικρής ομάδας ανθρώπων (όπως πάντα άλλωστε). Για τα ΜΜΕ και την πολιτεία κανείς δεν περίμενε κάτι καλύτερο. Αλλά οι παίκτες και ο προπονητής φαίνεται ότι σύντομα συνειδητοποίησαν ότι πολύ δύσκολα θα κρατούσαν ζωντανό αυτό το επίτευγμα, ειδικά οι ξένοι συνάδελφοι που από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους για τη στιγμή που θα βρίσκονταν στο γήπεδο απέναντι στους "γραφικούς Έλληνες" και θα έδειχναν ποιος είναι το αφεντικό.

Δυστυχώς η μπάλα δεν είναι πολιτική, να περιμένεις από τις δημοσκοπήσεις να "τσιμπήσεις" μια-δυο μονάδες έναντι του αντιπάλου, απλά και μόνο δείχνοντας καλή εικόνα προς τα έξω. Ούτε κερδίζεις πόντους ξεκινώντας ως φαβορί ή αουτσάιντερ. Κάθε ματς ξενικά με το σκορ στο μηδέν και τις ομάδες στο 50%-50%.

Όποιος έχει ασχοληθεί σοβαρά με κάποιο άθλημα, ειδικά ομαδικό όπως το ποδόσφαιρο, ξέρει πολύ καλά τα συναισθήματα πριν και μετά από κάποιο πολύ σημαντικό ματς. Ξέρει το ίδιο καλά ότι οποιαδήποτε προετοιμασία, σωματική και ψυχολογική, σταματά με την έναρξη του ματς. Ότι οποιαδήποτε προσπάθεια και μάτωμα στο γήπεδο σταματά το επόμενο δευτερόλεπτο από τη λήξη του. Και ότι η όποια επιτυχία ή αποτυχία, όσο μεγάλη και αν είναι, όσο και αν τρελαίνει από χαρά ή τσαντίλα αντίστοιχα, τελειώνει μερικές ώρες αργότερα. Όλο το πείσμα, όλη η λάσπη και ο ιδρώτας, μένει μέσα στο γήπεδο, γιατί έτσι είναι το σωστό. Ούτε ατελείωτα πανηγύρια, ούτε ατελείωτο ανάθεμα. Η ουσία βρίσκεται στη στιγμή που συμβαίνουν όλα, δηλαδή μέσα στο γήπεδο, ίσως και λίγο πριν, σίγουρα όχι πολύ μετά. Οι Άγγλοι, που εφήβραν το σύγχρονο ποδόσφαιρο, αποκαλούν αυτή το φιλοσοφία "football warriors", που σημαίνει πολεμιστές για 90' λεπτά. Ο Vince Lombardi, ένας προπονητής-φιλόσοφος του αμερικανικού ποδοσφαίρου (ράγκμπι) με αμέτρητα πρωταθλήματα, έλεγε ότι η διαφορά μεταξύ του νικητή και του ηττημένου δεν είναι η διαφορά στη δύναμη ή στην τεχνική, είναι η διαφορά στη θέληση και στην αφοσίωση για τελειότητα.

Η σημερινή εθνική μας και ο προπονητής έκαναν το λάθος να μπλέξουν τα πράγματα τόσο, ώστε κάποια στιγμή να αρχίσουν να ανησυχούν περισσότερο για την προς τα έξω εικόνα της ομάδας υπό το βάρος ενός Ευρωπαϊκού κυπέλλου. Ένα γνωμικό λέει πως "Κανείς δεν παίρνει αυτό που δικαιούται, μόνο αυτό που διεκδικεί". Δυστυχώς εμείς πήγαμε στο φετινό Euro νομίζοντας (ίσως λανθασμένα) ότι δικαιούμαστε μια καλή πορεία, χωρίς να μπούμε καθόλου στη διεκδίκηση, εκτός ίσως από το τελευταίο παιχνίδι (ουσιαστικά το μοναδικό που έγινε χωρίς άγχος). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που οι παίκτες δέχθηκαν να φορέσουν τη φανέλα, να μπούνε στη σειρά και να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο, για να διαφημίσουν τον χορηγό-τράπεζα. Μέχρι και εκεί, υπερβολή μέχρι την απόλυτη ξεφτίλα.

Σε κάθε περίπτωση, παρά το ένα γκολ και τους μηδέν βαθμούς, την τραγική αγωνιστική και τακτική εικόνα, στη χειρότερη ίσως εμφάνιση πρωταθλήτριας ομάδας στην αμέσως επόμενη διοργάνωση, κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει το αίσθημα του να ακούει κανείς χιλιάδες κόσμο να φωνάζει "....οοοοοΟΟΟΟΛΛΛΕΕΕΕ!!!!" έξω από τη Βουλή, παρακολουθώντας τους τσολιάδες να χτυπάνε το τσαρούχι στο μάρμαρο βαδίζοντας στη σκοπιά του Άγνωστου Στρατιώτη.

Ευχαριστούμε


"I firmly believe that any man's
finest hour - his greatest fulfillment
to all he holds dear
is that moment when he has worked
his heart out in a good cause
and lies exhausted on the field of the battle
- victorious..."


Vince Lombardi (1913-1970)

(ταινία "Any Given Sunday" - εισαγωγή)










.

Δεν υπάρχουν σχόλια: