Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Το ΕΒΕΑ και πάλι σε αντεπίθεση

Η "άτυπη" πρόταση του ΕΒΕΑ για ελαστικοποίηση της εργασίας έχει ήδη προκαλέσει άμεσες αντιδράσεις. Ο κ. Μίχαλος του ΕΒΕΑ βγήκε εχθές το απόγευμα στον Flash και σήμερα το πρωί στον Παπαδάκη (ΑΝΤ1) και στρογγύλευσε αρκετά τα πράγματα. Αλλά οι βασικές του θέσεις είναι οι ίδιες, ότι δηλαδή πρέπει ή μία θέση εργασίας να κοπεί στα δύο ή να απολυθεί σχεδόν ο ένας τους δύο εργαζόμενους.

Σε αυτό το ψευτοδίλημμα, η απάντηση είναι ότι ΟΛΟΙ δικαιούνται ΠΛΗΡΗ απασχόληση (όχι φυσικά μόνο στο Δημόσιο). Είναι ανθρώπινο δικαίωμα κατοχυρωμένο στον ΟΗΕ. Αν αυτό δεν ισχύει, υπεύθυνο είναι το κράτος και ο τρόπος που δουλεύουν οι επιχειρήσεις. Είναι υποχρέωση της πολιτείας να εξασφαλίζει τις συνθήκες δημιουργίας δουλειάς για όλους. No exceptions.

Πρακτικά τώρα, αυτό σημαίνει ότι για να συμφωνήσουν οι υπάλληλοι σε μείωση αποδοχών (αυτό προτείνει ο κ. Μίχαλος), θα πρέπει να υπάρχει "ανταποδοτικότητα" από την επιχείρηση, ώστε η συμφωνία να είναι δίκαιη. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι μπορεί να συμφωνήσουν ΜΟΝΟ αν έχουν *γραπτές* εγγυήσεις ότι: (α) η μείωση αποδοχών θα γίνει σε όλα τα κλιμάκια των υπαλλήλων (ίσως με μεγαλύτερη βαρύτητα στους υψηλόμισθους, μια και εκεί υπάρχει μεγαλύτερο περιθώριο), (β) ότι αυτό το μέτρο είναι προσωρινό με συγκεκριμένο ορίζοντα "επαναφοράς" στο κανονικό καθεστώς, (γ) ρήτρα ότι για τα επόμενα 2-5 χρόνια η επιχείρηση δεν θα αποφασίσει ξαφνικά να "μετακομίσει" σε άλλη χώρα των Βαλκανίων, (δ) γραπτή δέσμευση ότι δεν θα υπάρξει αθέτηση της συμφωνίας και απολύσεις πάραυτα. Το αν και το πως η επιχείρηση θα δώσει αυτές τις εγγυήσεις είναι δικό της πρόβλημα. Μπορεί να δανειστεί, να υποθηκεύσει, να πουλήσει. Οι εργαζόμενοι είναι το πιο πολύτιμο asset μιας επιχείρησης, το να τους θεωρεί κάποιος "βαρίδι" και "έξοδο" είναι εντελώς κοντόφθαλμο και άκυρο.

Αυτό σημαίνει κοινωνική ευθύνη και από κοινού προσπάθεια (εργοδότης + εργαζόμενοι) να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση με ελάχιστες απώλειες για όλους. Οι θέσεις εργασίας που πιθανόν χάνονται είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργηθούν πάλι μετά την κρίση, άρα όλοι θέλουν να επιβιώσουν οι επιχειρήσεις.

Αλλά κανονικά δεν θα πρέπει να την πέφτουν στον κ. Μίχαλο, γιατί στο κάτω-κάτω εκπροσωπεί τους βιομηχάνους και τους εμπόρους (εργοδότες). Αυτό που είναι εντελώς ανεκδιήγητο είναι η δήλωση του διοικητή του ΙΚΑ, ο οποίος εχθές δήλωσε ότι βρίσκει την πρόταση του ΕΒΕΑ "ενδιαφέρουσα" και ότι "θα μελετηθεί". Δηλαδή το ΙΚΑ θεωρεί έτσι εύκολα ότι δεν υπάρχει πρόβλημα αν ξαφνικά μειωθούν 20-40% οι αντίστοιχες εισφορές από τους "ημιαπασχολούμενους" εργαζόμενους.

Να θυμίσω ότι και οι δύο εν λόγω κύριοι διετέλεσαν μέχρι πρόσφατα στελέχη σε Υπουργεία και συνεργάτες υπουργών (γ.γ. κ. Αλογοσκούφη). Άρα αυτά που λένε δεν είναι λόγια του καφενείου, αλλά αντίθετα αντικατοπτρίζουν συγκεκριμένη πολιτική στάση και προσχεδιασμένη ενέργεια. Όσο και αν η κ. Πετραλιά σκίζεται ότι κάτι τέτοιο δεν το συζητάει καν ως πρόταση, δεν άκουσα κανέναν εκ της κυβέρνησης (ούτε την ίδια) να λέει πως εγγυάται την πιστή εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που υπογράφηκαν πρόσφατα για το 2008. Με άλλα λόγια, "...τώρα λέμε όχι, για το 2009 βλέπουμε..."

Προχθές η κυβέρνηση στη Γερμανία ανακοίνωσε ότι θα δώσει 500 ευρώ σε "δωροεπιταγή" (για αγορά προϊόντων) σε κάθε οικογένεια, έτσι ώστε να ενισχυθεί η αγορά.

Την ίδια μέρα, οι πρόεδροι των μεγαλύτερων αυτοκινητοβιομηχανιών στις ΗΠΑ στην κυριολεξία συνεχίζουν να παρακαλούν για επιπλέον χρήματα ενίσχυσης του κλάδου (αίτημα τώρα για $35 περίπου δις), έχουν σταματήσει τις μετακινήσεις με Learjets και δηλώνουν πως θα δουλεύουν για $1 την ημέρα αν τελικά η κυβέρνηση τους δώσει αυτά τα χρήματα.

Το πρώτο ονομάζεται καταναλωτικός εκβιασμός (εξαναγκασμός σε αγορές), ενώ το δεύτερο κοινωνικός εκβιασμός (απειλή απολύσεων). Πάντως τουλάχιστον εκεί αρχίζουν να ρωτούν ποιος κορόιδευε ποιον τόσους μήνες, όταν όλοι οι ισολογισμοί εταιριών προέβλεπαν κέρδη και σταθερότητα στις βιομηχανίες Γερμανίας και ΗΠΑ. Ακόμα και ο Γκ. Μπάρουν αναγκάστηκε να μειώσει δραστικά το ΦΠΑ για να ενισχύσει άμεσα την τσέπη των καταναλωτών στην Αγγλία.

Τι κάνουμε εμείς εδώ; Πριν μερικές ημέρες ο Αλογοσκούφης δήλωσε ότι μείωση του ΦΠΑ αποκλείεται (αν δεν υπήρχε κρίση θα είχε αυξηθεί κιόλας), ενώ ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ πρότεινε την "ελαστικοποίηση" της εργασίας σε 3-4 ημέρες την εβδομάδα, ώστε ένας μισθός να μοιραστεί σε δύο εργαζόμενους.

Την ίδια στιγμή, οι φόροι του Έλληνα φορολογούμενου καταλήγουν σε "πακέτα ενίσχυσης" τραπεζών, αντί για υποδομή σε Παιδεία, Υγεία και παραγωγικές υποδομές.

Αυτά προς διευκόλυνση κάθε δύσπιστου ως προς το αν πρέπει τελικά να υπάρχει φορολόγηση: εφόσον το κράτος συμπεριφέρεται και αποδίδει όπως το κάνει τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει δικαίωμα να ζητά περισσότερα χρήματα από τους πολίτες. Αν το ελληνικό κράτος ήταν επιχείρηση, σίγουρα το 99% των "πελατών" της θα είχε ήδη αλλάξει "μαγαζί".
.

1 σχόλιο:

Καλλιόπη είπε...

Αυτό θα πει αντιμετόπιση του προβλήματος!
Εγώ λέω να αρχίσουμε με την δική του θέση!