Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Η Κίνα και πάλι στο στόχαστρο των Καναδών για διαδικτυακή κατασκοπεία

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Ο Δαλάι Λάμα υποπτεύεται ότι παρακολουθούν τους υπολογιστές των συνεργατών του, ζητά από μια καναδική εταιρία λογισμικού να τους ελέγξει και αυτοί ανακαλύπτουν ότι όντως παρακολουθούνται από αυτό που ονομάζουν "GhostNet" εδώ και χρόνια οι δυτικές χώρες, εννοώντας φυσικά (και πάλι) την κακή Κίνα.

Μέσα σε 24 ώρες η είδηση έχει κάνει το γύρο του κόσμου, έχουν βγει ταυτόχρονα στη δημοσιότητα "ανεξάρτητες" μελέτες που το αποδεικνύουν, όλοι το δέχονται σαν σωστή είδηση, χωρίς καμία σκέψη για αμφισβήτηση.

Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους:

-- "Εντοπίστηκε δίκτυο κατασκοπείας" (skai.gr, 29/3/2009):

"...Σύμφωνα με την έρευνα, το λογισμικό παρακολούθησης είχε παρεισφρήσει σε περίπου 1.295 υπολογιστές σε 103 διαφορετικές χώρες, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, συμπεριλαμβανομένων πρεσβειών, εδρών κυβερνήσεων και αντιπροσωπειών του Δαλάι Λάμα στην Ινδία, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη..."

Μήπως όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως η ίδια η "είδηση" αποτελεί ακριβώς μέρος αυτού που σήμερα ονομάζεται Information Warfare (IW), δηλαδή τον έλεγχο της υποδομής και του περιεχομένου των πληροφοριών;

Πράγματα, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν πως πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια στη σειρά παρόμοιων "ειδήσεων" που έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια και κορυφώθηκαν από το 2006 και μετά.

-- "Embassy Refutes the So-called Economic Espionage Accusation" (18/4/2006)

-- "Canada's espionage accusation against China baseless" (21/4/2006)

Η Κίνα όντως διαθέτει πλέον ενεργές ομάδες IW (information warfare) στο στρατό της, αλλά φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να διαθέτει όλη αυτή την υποδομή για να κατασκοπεύει σχολεία στο Θιβέτ και να ψαρεύει λίστες μεταναστών:

-- "Wide Cyber Attack Is Linked to China" (The Wall Street Journal)

-- "China's global cyber-espionage network GhostNet penetrates 103 countries" (telegraph.co.uk)

"...Mr Nagaraja traveled to Dharamsala last September and discovered that the Tibetan computer system had been breached from inside China. The Tibetan computers contained highly sensitive details about refugees and schools, both of which are possible targets for Chinese reprisals..."

Επίσης δεν καταλαβαίνω πως γίνεται μια 10μηνη έρευνα από το Munk Centre for International Studies (Toronto, Canada) να δημοσιεύεται ταυτόχρονα με άλλες δύο παρόμοιες έρευνες, από δυτικές πηγές φυσικά.

-- "Information Warfare Monitor report: Tracking GhostNet" (pdf)

-- "A report by researchers at Cambridge University: The snooping dragon" (pdf)

Στις δημοσιεύσεις της πρόσφατης είδησης υπάρχουν επίσης σχόλια σχετικά με τη δυνατότητα ενεργοποίησης webcam και μικροφώνου από worms/trojans. Αυτό είναι το μόνο απόλυτα πιστευτό αλλά και απόλυτα παραπλανητικό, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με τους απλούς πολίτες, ακόμα και στην Κίνα. Είναι απλά θέμα σωστής διάθεσης πόρων των αντίστοιχων υπηρεσιών και επίσης αναξιοπιστίας του όλου σχεδίου (τι γίνεται αν ο "ύποπτος" αφήνει το laptop στην τσάντα;...)

Με λίγα λόγια, το όλο θέμα, όπως παρουσιάζεται από προχθές στα ΜΜΕ, μοιάζει εντελώς ερασιτεχνικό, εντελώς εκτός πραγματικότητας και σίγουρα περισσότερο Big Brother παρά IW.

Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι στις ΗΠΑ παρόμοιες (πραγματικές) προσπάθειες ευρείας παρακολούθησης επικοινωνιών στο εσωτερικό της χώρας από την NSA πέρασε στα ψιλά και ο νέος πρόεδρος δεν φαίνεται διατεθειμένος να σκαλίσει το θέμα. Αντίθετα, διατηρεί ακόμα το ανάλογο διάταγμα του Μπους σε ισχύ, ενώ το FBI συνεχίζει να εξελίσσει τα δικά του συστήματα τύπου Carnivore για την παρακολούθηση emails, MSN, Skype, social networks, P2P networks, κτλ.

Στη Σουηδία πέρασε πέρυσι νέος νόμος για την πλήρη παρακολούθηση πολιτών κατά βούληση από τις κρατικές υπηρεσίες "για λόγους εθνικής ασφάλειας", χωρίς την ανάγκη πλέον εισαγγελέα.

-- "Sweden approves wiretapping law" (BBC News)

Όσο για την Αγγλία, εκεί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Μετά το πύκνωμα των καμερών στους δρόμους των μεγάλων πόλεων και τον υποχρεωτικό έλεγχο δακτυλικών αποτυπωμάτων στο δρόμο από την τροχαία, τώρα έρχονται και οι αντίστοιχοι νόμοι για το Internet

-- "UK Libel Law Is a Global Threat To Web Free Speech" (slashdot.org)

Δεν χρειάζεται φυσικά να αναφερθώ στην πραγματική αποστολή της NSA και του ECHELON που τόσος θόρυβος έχει γίνει. Αρκεί να βάλει κάποιος στο Google τη λέξη "echelon" και μαζί "Boeing", "Thompson", "Airbus", "Raytheon". Όποιος δεν ξέρει, θα εκπλαγεί όταν μάθει με τι ασχολούνταν οι μεγάλοι λευκοί κλωβοί τη δεκαετία του '80 και του '90.

Στο IW, οι μεγαλύτερες μάχες δίνονται και κερδίζονται ή χάνονται χωρίς κανείς να μαθαίνει πραγματικά τι συμβαίνει. Η πραγματική διάκριση μεταξύ intruders δεν είναι white hat, black hat ή grey hat, είναι μεταξύ ερασιτέχνη και επαγγελματία. Οτιδήποτε άλλο είναι απλά τσιχλόφουσκα για τα κανάλια.

Καλύτερα οι Καναδοί να ασχοληθούν με τους εγκληματίες που κάθε χρόνο τέτοια εποχή δολοφονούν μωρά φώκιες με ρόπαλα και τσεκούρια, αντί να σκίζονται τόσο πολύ για τα δικαιώματα και την ελευθερία στο Internet (ποτέ εναντίον δυτικών χωρών εννοείται). Η Greenpeace έχει να ασχοληθεί με το θέμα από το 2005. Τυχαίο;...
.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Πως να καταστρέψετε την κρατική υποδομή σε πέντε απλά βήματα

Πριν μερικές ημέρες διάβασα το άρθρο "How To Destroy the Government in Three Easy Steps" στο Information Clearing House (ICH) και μου έκανε εντύπωση, όχι για αυτά που έγραφε (γνωστά πράγματα), αλλά γιατί τα έγραφε Αμερικανός, για τη δική του κυβέρνηση. Αλήθεια, πως επέζησαν όλοι αυτοί οι τύποι σαν και αυτόν στην οκταετία του Bush?

Το Information Clearing House (ICH) είναι πασίγνωστο για τη μαχητικότητά του και για τον ξερό τρόπο που περιγράφει τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς υπεκφυγές, ενίοτε με κάποια υπερβολή πανικού. Στην πρώτη σελίδα το banner ξεκαθαρίζει τι ακριβώς πρόκειται να δει κανείς εκεί μέσα: "...News you won't find on CNN or FoxNews..."

Το συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει λίγο-πολύ αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται γενικά ως κρίση σήμερα. Όχι απλά οικονομική αλλά βαθύτερη, χίλιες φορές πιο σοβαρή και πιο εξοργιστική από την "επιφάνεια" που ξύνουν τα δελτία ειδήσεων καθημερινά, δείχνοντας παρέλαση από νούμερα στο κόκκινο, χρηματιστήρια σε κατάσταση ηλεκτροσόκ και Ευρωπαίους επιτρόπους με σπαστά αγγλικά να ωθούν σε κατάθλιψη μια ολόκληρη γενιά.

Αλήθεια, ποιος είναι ο πιο εύκολος, γρήγορος και αλάνθαστος τρόπος να οδηγήσεις στην κατάρρευση ολόκληρη την κρατική υποδομή μιας χώρας; Όχι, η ερώτηση δεν απευθύνεται μόνο στους Έλληνες, οι οποίοι φαίνεται να είναι οι ειδικοί στο θέμα αυτό. Η απάντηση είναι ότι αρκούν 3 με 5 απλά βήματα. Στο άρθρο περιγράφονται τα τρία πρώτα:

"Step 1: Blame the Individuals"

Στα ελληνικά μεταφράζεται "διαίρει και βασίλευε" ή σε πιο σύγχρονη ορολογία "μεμονωμένα περιστατικά". Παντού και για τα πάντα. Όταν κάτι πάει στραβά, δεν φταίνε οι θεσμοί, αλλά κάποια μεμονωμένα διεφθαρμένα ή ανίκανα (ή και τα δύο) άτομα. Όχι, το κράτος είναι καλό (προς το παρόν), οι πολιτικοί προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα για το καλό όλων μας, και μάλιστα αφιλοκερδώς. Αλλά πάντα υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις δολοφονιών από κρατικά "όργανα", κατασπατάληση χρημάτων, φακελάκια, ρουσφέτια. Για όλα φταίει κάποιος, ο άλλος, ο άσχετος, ο κακός.

Η τακτική είναι αλάνθαστη γιατί, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και του πολιτικού τσακωμού στα τηλεπαράθυρα, όλοι στρέφονται εναντίον όλων και εδραιώνεται η "ψυχολογία του περαστικού" ("Bystander effect").

"Step 2: Cut Taxes"

Το πιο τρομακτικό όπλο της μη-κυβέρνησης είναι το να καταφέρει να καταργήσει τη φορολογία σε βάρος της. Με αυτό τον τρόπο χειραφετείται, τυπικά και ουσιαστικά, από κάθε είδους έλεγχο, κρατικό, νομικό, κοινωνικό, και ελευθερώνεται να κάνει πλέον ότι θέλει και -κυρίως- ότι έχει μεγαλύτερο κέρδος.

Η μείωση ή (ακόμα καλύτερα) η κατάργηση φορολογίας σε άτομα, οργανισμούς, προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλού τζίρου σημαίνει δύο πράγματα: από τη μια αύξηση του άμεσου καθαρού κέρδους για ένα μεμονωμένο μικρό ποσοστό του κοινωνικού ιστού σε μια χώρα και από την άλλη κατάρρευση του υπόλοιπου κομματιού του ίδιου ιστού, αφού σιγά-σιγά και μεθοδικά οδηγούνται σε ασφυξία όλες οι κοινωνικές δομές. Ασφάλιση, υγεία, εργασία, ασφάλεια, όλα εξαρτώνται από το κρατικό χρήμα. Όταν πάψει να υπάρχει, παύουν και αυτά. Στην Ελλάδα αυτό το αναγνωρίζουμε ως κάτι δεδομένο, κάτι που αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πηγή του προβλήματος είναι η έλλειψη χρημάτων από εκεί που χρειάζονται, είτε αυτό σημαίνει κατασπατάληση, είτε υπερκοστολόγηση προμηθειών, είτε φοροδιαφυγή, είτε ξεχαρβαλωμένα νοσοκομεία και σχολεία.

Παραβίαση νόμων; Καταδικαστική απόφαση; Ε και; Καμία επιχείρηση δεν βιάζεται να πληρώσει τα χρέη της, ειδικά όταν αποδέκτης είναι το κράτος. Κάθε φορά που εξαγγέλλεται κάποια "ευνοϊκή ρύθμιση" για "ρύθμιση οφειλών" (ασφαλιστικών, φορολογικών, κτλ), επιβεβαιώνεται η αποτελεσματικότητα της τακτικής της μη-πληρωμής προς το κράτος και η αδυναμία του δεύτερου να επιβάλει τον ετήσιο προϋπολογισμό.

"Step 3: Exploit Disaster"

Όταν όλα πάνε κατά διαόλου, ο απλός πολίτης αρνείται να αποδεχτεί το απόλυτο χάος και προτιμά μια διεφθαρμένη ή ανίκανη κυβέρνηση από το τίποτα. Τουλάχιστον η κυβέρνηση έχει τα μέσα να επιβάλλει την τάξη και την ασφάλεια με τη βία αν χρειαστεί. Αυτό είναι καλό, έτσι δεν είναι; Ποιος θα μας προστατεύσει από τους κλέφτες αν όχι η αστυνομία; Ποιος θα πολεμήσει τον εχθρό στα σύνορά μας αν όχι ο στρατός; Ποιος θα φροντίσει να υπάρχουν τα ασφαλιστικά ταμεία μετά από 30 χρόνια ώστε να προλάβω να πάρω σύνταξη αν όχι το ευνομούμενο κράτος;

Ναι, όλα αυτά σε μια κοινωνία τόσο μαγική και τέλεια όσο ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Ο φόβος είναι τρομακτικό πλεονέκτημα γι αυτόν που είναι σε θέση να τον κατευθύνει, σε ένταση, έκταση και χρόνο. Και μάλιστα όσο καλύτερα και στοχευμένα τον κατευθύνει, τόσο πιο αποτελεσματικός γίνεται. Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη πλέον σε κανένα γιατί οι Αμερικανοί επέλεξαν έναν άνθρωπό σαν τον Bush (και την παρεούλα τους) να τους κυβερνά, και μάλιστα σε δύο θητείες.

Δυστυχώς ο φόβος μπορεί να προέρχεται και από μη ελεγχόμενες πηγές, όπως για παράδειγμα μεγάλες φυσικές καταστροφές, κάτι που εκθέτει την μη-παντοδυναμία της κυβέρνησης, πράγμα καθόλου καλό στις μετρήσεις και στα exit polls. Το πιο καλό είδος φόβου είναι αυτό που προβάλλεται στα ΜΜΕ, ξανά και ξανά, σαν να πρόκειται για κάτι που αφορά τον καθένα, ανά πάσα στιγμή. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στιγμή που οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003 για λόγους "εθνικής ασφάλειας" και "διεθνούς τρομοκρατίας", οι νεκροί Αμερικανοί από τρομοκρατικές ενέργειες σε όλο τον κόσμο ήταν περίπου 67, ενώ οι θάνατοι μόνο εντός ΗΠΑ λόγω καπνίσματος ήταν αρκετές χιλιάδες φορές παραπάνω.

Περιστατικά όπως το μακελειό στη Νέα Ορλεάνη από τον τυφώνα Κατρίνα το 2005 απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα: εφόσον πρόκειται για κοινωνικές ομάδες που δεν ψηφίζουν, δεν έχουν δικαιώματα στην κοινωνική ασφάλιση και δεν έχουν σημαντικό εισόδημα για να φορολογηθούν, απλά δεν υπάρχουν σύμφωνα με το παραπάνω "σχέδιο δράσης".


Εκτός από τα παραπάνω, εγώ θα πρόσθετα δύο ακόμα σημαντικούς άξονες "κεντρικής σχεδίασης", για κυβερνήσεις που θέλουν πραγματικά να πετύχουν το άριστο και δεν αρκούνται στα μέτρια αποτελέσματα.

"Step 4: Control the Media"

Βασική αρχή σε κάθε σύγχρονο πόλεμο, κανονικό ή κοινωνικό/πολιτικό/οικονομικό. Αν κάτι δεν μεταδίδεται στα ΜΜΕ, απλά δεν υπάρχει. Αντίθετα, ότι μεταδίδεται στα ΜΜΕ αυτομάτως φέρει την αόρατη στάμπα της εγκυρότητας και της σημαντικότητας.

Εξαίρεση φυσικά αποτελεί το Internet, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί 100% σε μια χώρα από μια κεντρική εξουσία. Γι' αυτό, η καλύτερη τακτική είναι η δυσφήμισή του, η υποσυνείδητη σύνδεσή του στο μυαλό του απλού πολίτη με τρομοκράτες, ναρκωτικά, παιδεραστία, ηλεκτρονικές κλοπές, ακραία πολιτικά κινήματα, techno-freaks, αποβλακωμένα Facebook-άκια emo που θέλουν να αυτοκτονήσουν με το συρραπτικό, κτλ κτλ. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται φυσικά τα ΜΜΕ, δηλαδή οι κύριοι ανταγωνιστές του ως μέσα ενημέρωσης - ή καλύτερα εξημέρωσης, αν και καλύτερα τα ταίριαζε το ΜΜΑ = Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης.

Όποιος ελέγχει την ενημέρωση, ελέγχει τις εξελίξεις. Από την άλλη, όταν δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν, ο μοναδικός σου σύμμαχος είναι η πληροφορία.

"Step 5: Keep the public uneducated"

Αν ο πελάτης πάρει χαμπάρι ότι τον κοροϊδεύεις, πάει το παιχνίδι. Αν ξέρει τι βλέπει και μπορεί να καταλάβει τι κρύβεται από πίσω, τότε ίσως αρχίσει να βρέχει γιαούρτια και ζαρζαβατικά στην επόμενη συνέντευξη τύπου. Όταν η ατομική μνήμη και η κοινωνική συνείδηση αρχίσει να συνδέεται dejavu με συγκεκριμένα, γεγονότα, πρακτικές και πρόσωπα, ξανά και ξανά, με τον ίδιο τρόπο και με τα ίδια αποτελέσματα, τότε δεν χρειάζεται και πολύ για να αρχίσουν οι καρπαζιές.

Το χειρότερο έγκλημα των "πολιτισμένων" κρατών απέναντι στα φτωχότερα 2/3 του υπόλοιπου κόσμου είναι ακριβώς ότι τους έχει στερήσει αυτή την Παιδεία, τη δυνατότητα να κατανοήσουν την έκταση και τις αιτίες της κατάστασης στην οποία βρίσκονται.


"None are more hopelessly enslaved
than those who falsely believe
they are free..."

- Johann Wolfgang von Goethe

.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Η οικονομική κρίση με τα μάτια της Χάιντι

Λένε ότι μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Καμιά φορά μερικές λέξεις ισοδυναμούν με αρκετά βιβλία οικονομίας. Το παρακάτω είναι αφιερωμένο σε όλους τους υπουργούς οικονομίας που πιστεύουν ότι ξέρουν τι τους γίνεται μέσα στη σημερινή κρίση. Μου ήρθε μέσω email, με την υποσημείωση ότι δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία (16/3/09), αλλά και εκεί γράφει (σωστά) πως κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο δίκτυο.

H ΧΑΪΝΤΙ είναι ιδιοκτήτρια ενός μπαρ στο Βερολίνο. Προκειμένου να αυξήσει τις πωλήσεις της, αποφασίζει να επιτρέψει στους πιστούς της πελάτες - οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άνεργοι αλκοολικοί - να πίνουν όσο θέλουν τώρα και να πληρώνουν αργότερα. Οποτε έχουν και όπως μπορούν. Η ίδια καταγράφει λεπτομερώς όλα τα ποτά που καταναλώνονται σε λογιστικά βιβλία και έτσι, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά, χορηγεί δάνεια στους πελάτες της.

MΑΘΑΙΝΕΤΑΙ πολύ γρήγορα αυτό το «σύστημα της Χάιντι» (που, στα ελληνικά, θα τη λέγαμε Χάιδω!), και πολύς κόσμος αρχίζει να πλημμυρίζει το ωραίο της μπαράκι. Εκμεταλλευόμενη την ελευθερία που νιώθουν οι πελάτες, τώρα που εκείνη τους απάλλαξε από το βάρος της άμεσης πληρωμής, η Χάιντι αυξάνει τις τιμές του κρασιού και της μπύρας, που είναι τα ποτά που καταναλώνονται περισσότερο. Ο όγκος των πωλήσεών της, βεβαίως, αυξάνεται θεαματικά.

ΕΝΑΣ νέος και δυναμικός σύμβουλος πελατών σε μια τοπική τράπεζα, αναγνωρίζει ως μελλοντικά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της επιχείρησης το ποσό που θα προκύψει από την αποπληρωμή της πίστωσης που παίρνουν οι πελάτες και αυξάνει το δανειοληπτικό όριο της Χάιντι. Δεν έχει, ο τραπεζικός σύμβουλος, κανέναν λόγο ανησυχίας, καθ' ότι υπάρχουν ως εγγύηση τα ίδια τα χρέη των αλκοολικών. Στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας, ειδικοί τραπεζικοί μετατρέπουν αυτό το περιουσιακό στοιχείο σε τραπεζικά προϊόντα με τις ονομασίες «Πιοτ-ομόλογα», «Αλκ-ομόλογα» και «Εμετ-ομόλογα». Αυτά τα προϊόντα εμπορεύονται κατόπιν στις παγκόσμιες αγορές. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι σημαίνουν αυτές οι... περίεργες ονομασίες των ομολόγων και πώς αυτά είναι εγγυημένα. Ομως, καθώς οι τιμές τους αυξάνονται διαρκώς, μεγαλώνει η ζήτησή τους και γίνονται μπεστ-σέλερ τραπεζικά προϊόντα.

ΜΙΑ μέρα, παρ' όλο που οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν, ένα στέλεχος της τράπεζας, με ειδικότητα σε θέματα «μάνατζμεντ ρίσκου», αποφασίζει και η απόφασή του γίνεται δεκτή, ότι ήρθε καιρός, σιγά-σιγά, η τράπεζα να αρχίσει να απαιτεί την αποπληρωμή των χρεών που συσσωρεύτηκαν από τους πότες στο μπαρ της Χάιντι. Ομως, οι αλκοολικοί άνεργοι αδυνατούν, βεβαίως, να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, αφού είναι άνεργοι οι άνθρωποι, κάτι που δεν έκρυψαν ποτέ, ούτε από τη Χάιντι, ούτε από τους τραπεζίτες. Ταυτόχρονα και ως συνέπεια αυτού, η Χάιντι δεν μπορεί να είναι συνεπής προς τις δανειοληπτικές της υποχρεώσεις και κηρύττει χρεωκοπία.

ΤΟ «Ποτ-ομόλογο» και το «Αλκ-ομόλογο» χάνουν το 95% της αξίας τους. Το «Εμετ-ομόλογο» πάει λίγο καλύτερα και πέφτει μόνον κατά 80%. Οι προμηθευτές του μπαρ της Χάιντι είχαν δώσει στην πελάτισσά τους, τον καιρό που όλα ήταν καλά κι ωραία, πολύ ελαστικούς όρους για την αποπληρωμή των χρεών της προς αυτούς, αλλά έχοντας επενδύσει και οι ίδιοι σε αυτά τα τραπεζικά ομόλογα, είναι τώρα μπροστά σε μια νέα, διαφορετική κατάσταση. Ο προμηθευτής των κρασιών χρεωκοπεί και εκείνος που της πουλούσε μπύρες εξαγοράζεται από έναν ανταγωνιστή του. Η τράπεζα, έπειτα από μαραθώνιες και δραματικές διαβουλεύσεις όλων των πολιτικών κομμάτων, σώζεται με γενναία χρηματική ένεση από το κράτος, το οποίο αποφασίζεται να βρεις τους πόρους αυτούς από έναν καινούργιο φόρο, που θα βαραίνει μόνον εκείνους που δεν καταναλώνουν αλκοόλ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μια εξήγηση που μπορούμε όλοι να καταλάβουμε...
.