Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Πως να καταστρέψετε την κρατική υποδομή σε πέντε απλά βήματα

Πριν μερικές ημέρες διάβασα το άρθρο "How To Destroy the Government in Three Easy Steps" στο Information Clearing House (ICH) και μου έκανε εντύπωση, όχι για αυτά που έγραφε (γνωστά πράγματα), αλλά γιατί τα έγραφε Αμερικανός, για τη δική του κυβέρνηση. Αλήθεια, πως επέζησαν όλοι αυτοί οι τύποι σαν και αυτόν στην οκταετία του Bush?

Το Information Clearing House (ICH) είναι πασίγνωστο για τη μαχητικότητά του και για τον ξερό τρόπο που περιγράφει τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς υπεκφυγές, ενίοτε με κάποια υπερβολή πανικού. Στην πρώτη σελίδα το banner ξεκαθαρίζει τι ακριβώς πρόκειται να δει κανείς εκεί μέσα: "...News you won't find on CNN or FoxNews..."

Το συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει λίγο-πολύ αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται γενικά ως κρίση σήμερα. Όχι απλά οικονομική αλλά βαθύτερη, χίλιες φορές πιο σοβαρή και πιο εξοργιστική από την "επιφάνεια" που ξύνουν τα δελτία ειδήσεων καθημερινά, δείχνοντας παρέλαση από νούμερα στο κόκκινο, χρηματιστήρια σε κατάσταση ηλεκτροσόκ και Ευρωπαίους επιτρόπους με σπαστά αγγλικά να ωθούν σε κατάθλιψη μια ολόκληρη γενιά.

Αλήθεια, ποιος είναι ο πιο εύκολος, γρήγορος και αλάνθαστος τρόπος να οδηγήσεις στην κατάρρευση ολόκληρη την κρατική υποδομή μιας χώρας; Όχι, η ερώτηση δεν απευθύνεται μόνο στους Έλληνες, οι οποίοι φαίνεται να είναι οι ειδικοί στο θέμα αυτό. Η απάντηση είναι ότι αρκούν 3 με 5 απλά βήματα. Στο άρθρο περιγράφονται τα τρία πρώτα:

"Step 1: Blame the Individuals"

Στα ελληνικά μεταφράζεται "διαίρει και βασίλευε" ή σε πιο σύγχρονη ορολογία "μεμονωμένα περιστατικά". Παντού και για τα πάντα. Όταν κάτι πάει στραβά, δεν φταίνε οι θεσμοί, αλλά κάποια μεμονωμένα διεφθαρμένα ή ανίκανα (ή και τα δύο) άτομα. Όχι, το κράτος είναι καλό (προς το παρόν), οι πολιτικοί προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα για το καλό όλων μας, και μάλιστα αφιλοκερδώς. Αλλά πάντα υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις δολοφονιών από κρατικά "όργανα", κατασπατάληση χρημάτων, φακελάκια, ρουσφέτια. Για όλα φταίει κάποιος, ο άλλος, ο άσχετος, ο κακός.

Η τακτική είναι αλάνθαστη γιατί, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και του πολιτικού τσακωμού στα τηλεπαράθυρα, όλοι στρέφονται εναντίον όλων και εδραιώνεται η "ψυχολογία του περαστικού" ("Bystander effect").

"Step 2: Cut Taxes"

Το πιο τρομακτικό όπλο της μη-κυβέρνησης είναι το να καταφέρει να καταργήσει τη φορολογία σε βάρος της. Με αυτό τον τρόπο χειραφετείται, τυπικά και ουσιαστικά, από κάθε είδους έλεγχο, κρατικό, νομικό, κοινωνικό, και ελευθερώνεται να κάνει πλέον ότι θέλει και -κυρίως- ότι έχει μεγαλύτερο κέρδος.

Η μείωση ή (ακόμα καλύτερα) η κατάργηση φορολογίας σε άτομα, οργανισμούς, προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλού τζίρου σημαίνει δύο πράγματα: από τη μια αύξηση του άμεσου καθαρού κέρδους για ένα μεμονωμένο μικρό ποσοστό του κοινωνικού ιστού σε μια χώρα και από την άλλη κατάρρευση του υπόλοιπου κομματιού του ίδιου ιστού, αφού σιγά-σιγά και μεθοδικά οδηγούνται σε ασφυξία όλες οι κοινωνικές δομές. Ασφάλιση, υγεία, εργασία, ασφάλεια, όλα εξαρτώνται από το κρατικό χρήμα. Όταν πάψει να υπάρχει, παύουν και αυτά. Στην Ελλάδα αυτό το αναγνωρίζουμε ως κάτι δεδομένο, κάτι που αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πηγή του προβλήματος είναι η έλλειψη χρημάτων από εκεί που χρειάζονται, είτε αυτό σημαίνει κατασπατάληση, είτε υπερκοστολόγηση προμηθειών, είτε φοροδιαφυγή, είτε ξεχαρβαλωμένα νοσοκομεία και σχολεία.

Παραβίαση νόμων; Καταδικαστική απόφαση; Ε και; Καμία επιχείρηση δεν βιάζεται να πληρώσει τα χρέη της, ειδικά όταν αποδέκτης είναι το κράτος. Κάθε φορά που εξαγγέλλεται κάποια "ευνοϊκή ρύθμιση" για "ρύθμιση οφειλών" (ασφαλιστικών, φορολογικών, κτλ), επιβεβαιώνεται η αποτελεσματικότητα της τακτικής της μη-πληρωμής προς το κράτος και η αδυναμία του δεύτερου να επιβάλει τον ετήσιο προϋπολογισμό.

"Step 3: Exploit Disaster"

Όταν όλα πάνε κατά διαόλου, ο απλός πολίτης αρνείται να αποδεχτεί το απόλυτο χάος και προτιμά μια διεφθαρμένη ή ανίκανη κυβέρνηση από το τίποτα. Τουλάχιστον η κυβέρνηση έχει τα μέσα να επιβάλλει την τάξη και την ασφάλεια με τη βία αν χρειαστεί. Αυτό είναι καλό, έτσι δεν είναι; Ποιος θα μας προστατεύσει από τους κλέφτες αν όχι η αστυνομία; Ποιος θα πολεμήσει τον εχθρό στα σύνορά μας αν όχι ο στρατός; Ποιος θα φροντίσει να υπάρχουν τα ασφαλιστικά ταμεία μετά από 30 χρόνια ώστε να προλάβω να πάρω σύνταξη αν όχι το ευνομούμενο κράτος;

Ναι, όλα αυτά σε μια κοινωνία τόσο μαγική και τέλεια όσο ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Ο φόβος είναι τρομακτικό πλεονέκτημα γι αυτόν που είναι σε θέση να τον κατευθύνει, σε ένταση, έκταση και χρόνο. Και μάλιστα όσο καλύτερα και στοχευμένα τον κατευθύνει, τόσο πιο αποτελεσματικός γίνεται. Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη πλέον σε κανένα γιατί οι Αμερικανοί επέλεξαν έναν άνθρωπό σαν τον Bush (και την παρεούλα τους) να τους κυβερνά, και μάλιστα σε δύο θητείες.

Δυστυχώς ο φόβος μπορεί να προέρχεται και από μη ελεγχόμενες πηγές, όπως για παράδειγμα μεγάλες φυσικές καταστροφές, κάτι που εκθέτει την μη-παντοδυναμία της κυβέρνησης, πράγμα καθόλου καλό στις μετρήσεις και στα exit polls. Το πιο καλό είδος φόβου είναι αυτό που προβάλλεται στα ΜΜΕ, ξανά και ξανά, σαν να πρόκειται για κάτι που αφορά τον καθένα, ανά πάσα στιγμή. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στιγμή που οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003 για λόγους "εθνικής ασφάλειας" και "διεθνούς τρομοκρατίας", οι νεκροί Αμερικανοί από τρομοκρατικές ενέργειες σε όλο τον κόσμο ήταν περίπου 67, ενώ οι θάνατοι μόνο εντός ΗΠΑ λόγω καπνίσματος ήταν αρκετές χιλιάδες φορές παραπάνω.

Περιστατικά όπως το μακελειό στη Νέα Ορλεάνη από τον τυφώνα Κατρίνα το 2005 απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα: εφόσον πρόκειται για κοινωνικές ομάδες που δεν ψηφίζουν, δεν έχουν δικαιώματα στην κοινωνική ασφάλιση και δεν έχουν σημαντικό εισόδημα για να φορολογηθούν, απλά δεν υπάρχουν σύμφωνα με το παραπάνω "σχέδιο δράσης".


Εκτός από τα παραπάνω, εγώ θα πρόσθετα δύο ακόμα σημαντικούς άξονες "κεντρικής σχεδίασης", για κυβερνήσεις που θέλουν πραγματικά να πετύχουν το άριστο και δεν αρκούνται στα μέτρια αποτελέσματα.

"Step 4: Control the Media"

Βασική αρχή σε κάθε σύγχρονο πόλεμο, κανονικό ή κοινωνικό/πολιτικό/οικονομικό. Αν κάτι δεν μεταδίδεται στα ΜΜΕ, απλά δεν υπάρχει. Αντίθετα, ότι μεταδίδεται στα ΜΜΕ αυτομάτως φέρει την αόρατη στάμπα της εγκυρότητας και της σημαντικότητας.

Εξαίρεση φυσικά αποτελεί το Internet, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί 100% σε μια χώρα από μια κεντρική εξουσία. Γι' αυτό, η καλύτερη τακτική είναι η δυσφήμισή του, η υποσυνείδητη σύνδεσή του στο μυαλό του απλού πολίτη με τρομοκράτες, ναρκωτικά, παιδεραστία, ηλεκτρονικές κλοπές, ακραία πολιτικά κινήματα, techno-freaks, αποβλακωμένα Facebook-άκια emo που θέλουν να αυτοκτονήσουν με το συρραπτικό, κτλ κτλ. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται φυσικά τα ΜΜΕ, δηλαδή οι κύριοι ανταγωνιστές του ως μέσα ενημέρωσης - ή καλύτερα εξημέρωσης, αν και καλύτερα τα ταίριαζε το ΜΜΑ = Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης.

Όποιος ελέγχει την ενημέρωση, ελέγχει τις εξελίξεις. Από την άλλη, όταν δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν, ο μοναδικός σου σύμμαχος είναι η πληροφορία.

"Step 5: Keep the public uneducated"

Αν ο πελάτης πάρει χαμπάρι ότι τον κοροϊδεύεις, πάει το παιχνίδι. Αν ξέρει τι βλέπει και μπορεί να καταλάβει τι κρύβεται από πίσω, τότε ίσως αρχίσει να βρέχει γιαούρτια και ζαρζαβατικά στην επόμενη συνέντευξη τύπου. Όταν η ατομική μνήμη και η κοινωνική συνείδηση αρχίσει να συνδέεται dejavu με συγκεκριμένα, γεγονότα, πρακτικές και πρόσωπα, ξανά και ξανά, με τον ίδιο τρόπο και με τα ίδια αποτελέσματα, τότε δεν χρειάζεται και πολύ για να αρχίσουν οι καρπαζιές.

Το χειρότερο έγκλημα των "πολιτισμένων" κρατών απέναντι στα φτωχότερα 2/3 του υπόλοιπου κόσμου είναι ακριβώς ότι τους έχει στερήσει αυτή την Παιδεία, τη δυνατότητα να κατανοήσουν την έκταση και τις αιτίες της κατάστασης στην οποία βρίσκονται.


"None are more hopelessly enslaved
than those who falsely believe
they are free..."

- Johann Wolfgang von Goethe

.

3 σχόλια:

Jaga είπε...

Σχετικά με το #4 και την αποβλάκωση των ΜΜΕ εναντίον του Internet, μόλις σήμερα το πρωί είδα δύο ακόμα "έγκυρα ρεπορτάζ" σχετικά με το θέμα.

Για αυτή τη "λαίλαπα που λέγεται Internet", μας έχουν προειδοποιήσει άπειρες φορές παλαιότερα πολλοί έγκυροι ΜΜΑ-δες, όπως ο Τέρενς Κουίκ (πριν αρχίσει να ασχολείται με blogs και πάει τελικά στην ΕΡΤ), η Κώστας Βαξεβάνης (πάει και αυτός, τον έφαγαν οι Γερμανοί από τον Alpha) και φυσικά ο υπερ-γαλαξιακός δημοσιογράφος ο Κώστας Χαρδαβέλλας.

Αντί να ασχολούνται κάθε εβδομάδα με τα συνολικά 50-60 άτομα που έχουν παρόμοια προβλήματα εθισμού στην Ελλάδα, καλύτερα ας ασχοληθούν με τα 150 άτομα που χάνουμε σε κάθε εορταστικό τριήμερο στους δρόμους.

Εκεί τουλάχιστον η παιδεία και η καταπολέμηση του βλακώδους εθισμού του νεοέλληνα στο αυτοκίνητο και στο γκάζι θα πιάσει σίγουρα τόπο.

Filippos είπε...

Το μέλλον θα δείξει.
Οι κυβερνήσεις θέλουν όλα τα μέσα υποχείρια. Δεν ανέχονται το ελεύθερο διαδίκτυο και θα δημιουργήσουν το ασφαλές διαδίκτυο.
Αρχικά θα δημιουργήσουν το διαδίκτυο των μηχανών (internet of things) και μετά το ασφαλές διαδίκτυο (safe internet).

Kostas S.H. είπε...

Μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία γι΄αυτά που ετοιμάζουν για μας χωρίς εμάς:
http://www.youtube.com/watch?v=-CUM_SjujRA