Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Πειρατεία μεσαζόντων - Σχόλια σε posts G700, TVXS

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται στο blog G700 με μορφή σχολίων σχετικά με το πρόσφατο άρθρο τους "Πειρατεία μεσαζόντων", αποφάσισα να μαζέψω τα δικά μου σχόλια και να τα παραθέσω εδώ, μια και δεν έχω προλάβει να γράψω ένα αντίστοιχο άρθρο εδώ και καιρό.

Στο πρώτο τμήμα παραθέτω και μερικά αντίστοιχα σχόλια που έγραψα στο TVXS, σε σχετικό άρθρο για την πρόσφατη καταδίκη του "The Pirate Bay", ενός από τα πιο γνωστά sites με torrents.

[1] Σχόλια στο TVXS:

Σε όλα τα ψηφιακά μέσα και περιεχόμενο, τα "διαφυγόντα κέρδη" των εταιριών διάθεσης υπολογίζεται πάντα επί των αντιγράφων που κυκλοφορούν παράνομα, όχι με βάση ποιοι πραγματικά θα αγόραζαν κάτι που απλά βρήκαν τζάμπα. Με άλλα λόγια, όσο πιο καλά πηγαίνουν sites σαν το Pirates Bay, τόσο πιο πολλά μπορούν να ζητήσουν οι εταιρίες στις αγωγές τους.

Βέβαια κανείς δεν επισημαίνει ότι χωρίς τις παράνομες κόπιες, κάποιοι απίθανοι πουθενάδες ειδικά στην Ελλάδα δεν θα ήταν γνωστοί ούτε στον περιπτερά της γειτονιάς τους. Ούτε το ότι πολλές κόπιες κυκλοφορούν πρώτα παράνομα και μετά επίσημα, δηλαδή οι ίδιες οι δισκογραφικές διαρρέουν τα ακυκλοφόρητα στους "μαύρους" ακριβώς λόγω προώθησης του νέου τους αστεριού.

Κατά τα άλλα, οι καλλιτέχνες προσφέρουν υπηρεσία και όχι προϊόν. Η κύρια δραστηριότητα και προσφορά τους προς το κοινό πρέπει να είναι οι live εμφανίσεις, όχι ένα CD από το οποίο τελικά εισπράττουν οι ίδιοι ένα πολύ μικρό ποσοστό σε σχέση με την εταιρία. Το ίδιο ισχύει πάνω-κάτω και στο λογισμικό (games, apps), δηλαδή η εταιρία πρέπει να πουλάει το support και τα updates (registered copy), όχι το CD που αγοράζεις από το ράφι του καταστήματος.

Για τις ταινίες το ζήτημα είναι πιο σύνθετο, αφού όντως αποτελεί επένδυση για κάθε στούντιο, αλλά από ότι φαίνεται η κατάσταση βρίσκεται σήμερα σε ισορροπία, αφού κάποιος που θέλει οπωσδήποτε να δει μια συγκεκριμένη ταινία θα πάει στον κινηματογράφο αντί να περιμένει δύο μήνες μέχρι να βρει σε torrent την ίδια ταινία σε κόπια της προκοπής και να την δει στην τηλεόρασή του.

Τέλος, ένα σύνθετο πρόβλημα είναι τα βιβλία (e-books), αλλά εκεί ισχύει το ακριβώς αντίθετο από ότι με τη μουσική: μέχρι να βρεθεί αξιόπιστο ψηφιακό μέσο, το ίδιο φορητό και φτηνό όσο ένα τυπωμένο βιβλίο, ο περισσότερος κόσμος θα συνεχίσει να αγοράζει από το βιβλιοπωλείο και ο συγγραφέας να εισπράττει αυτά που προβλέπονται (αν και όχι αυτά που θα έπρεπε).

[2] Σχόλια στο G700:

Όσα γράφτηκαν παραπάνω νομίζω είναι υπερ-αρκετά για το συγκεκριμένο θέμα ως comments, απλά να σημειώσω κλείνοντας τα εξής:

1. Η βασική διαφωνία μεταξύ των δισκογραφικών εταιριών και όλων των υπόλοιπων είναι ότι οι εταιρίες βλέπουν το Internet ως άναρχη αγορά, όχι σαν μέσο. Εφόσον δεν μπορούν να επιβάλλουν εκεί το μονοπώλιο της κυκλοφορίας μουσικής όπως κάνουν οπουδήποτε αλλού, το πολεμούν με κάθε μέσο γιατί τους χαλάει τη σούπα.

2. Οι μοναδικοί που εισπράττουν royalties από την εμπορική εκμετάλλευση πνευματικών έργων είναι οι πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες που έχουν τη δυνατότητα να παζαρεύουν τα συμβόλαιά τους με τις εταιρίες. Γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι αρκετά από τα πιο σουξεδιάρικα remixes στην Ελλάδα τύπου τσιφτετέλι-house-μπουζούκι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει από άτομα που, όχι μόνο πληρώθηκαν εφάπαξ, αλλά τα ονόματά τους ούτε καν αναφέρονται στα αντίστοιχα CDs που κυκλοφόρησαν.

3. Τα πνευματικά δικαιώματα (copyright) ΔΕΝ ΜΕΤΑΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ με κανένα συμβόλαιο, ακόμα και αν το θέλεις ως δημιουργός. Αυτό που μεταβιβάζεται από τον δημιουργό στην εταιρία παραγωγής/διάθεσης είναι τα δικαιώματα εμπορικής εκμετάλλευσης, που σχεδόν πάντα συνοδεύεται και με αποκλειστική κυκλοφορία (δεν ισχύει σε μικρούς εκδοτικούς οίκους). Συνεπώς, ο πραγματικός δημιουργός και οι συντελεστές πρέπει βάσει νόμου να αναφέρονται ΠΑΝΤΑ, είτε το "προϊόν" κυκλοφορεί εμπορικά είτε εντελώς δωρεάν. Αυτό σημαίνει ότι, τυπικά, εφόσον η εταιρία πληρώνει τον καλλιτέχνη κανονικά βάσει συμβολαίου και τα "παράνομα" CDs κυκλοφορούν κανονικά με το όνομά του, ο καλλιτέχνης δεν θίγεται! Μόνο η εταιρία έχει δικαίωμα για δικαστική προσφυγή (διαφυγόντα κέρδη), αλλά και πάλι πρέπει να αποδείξει ότι όσοι αγόρασαν παράνομες κόπιες θα αγόραζαν ΣΙΓΟΥΡΑ τις πρωτότυπες αν τις έβρισκαν πρώτες (και δεν νοιάζονταν για το πορτοφόλι τους βέβαια).

4. Κανείς δεν θέλει να δει μουσικούς να παίζουν στο πεζοδρόμιο για πενταροδεκάρες, ηθοποιούς να κοιμούνται στα παγκάκια και άλλα τέτοια γραφικά. Αλλά από την άλλη, όταν το καθαρό κόστος για την παραγωγή ενός μουσικού CD είναι max 2 ευρώ, η πληρωμή του "πρώτου" ονόματος 5-7 ευρώ και τα έξοδα διαφήμισης άλλα 8 ευρώ, τότε είναι φυσικό η εταιρία να μην είναι ευχαριστημένη με τα υπόλοιπα 3-5 ευρώ καθαρού κέρδους, δηλαδή 15-20% εύκολα;;; Στο κάτω-κάτω, αν η εταιρία δεν βγαίνει οικονομικά, ας μειώσει τη διαφήμιση (ραδιόφωνα, βιτρίνες, περιοδικά), αν έχει τόσο εμπιστοσύνη στο αστέρι της. Η αμοιβή του "αστεριού" δεν μειώνεται ποτέ, άρα αυτό που συμπιέζεται συνήθως είναι τα 2 ευρώ εφάπαξ που παίρνουν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ όσοι ασχολήθηκαν με το CD, και μάλιστα όχι ως royalties αλλά μια κι έξω (περισσότερες πωλήσεις ίσον ακόμα μικρότερο ποσοστό ανά CD για το "συνεργείο").

5. Η λύση δεν είναι ούτε ο περιορισμός του Internet με μέτρα τύπου Γαλλίας και Σουηδίας (δεν γίνεται άλλωστε), ούτε βέβαια και η πλήρης κατάργηση κάθε είδους εταιρίας λογισμικού, κινηματογραφικής, μουσικής, εκδοτικής, κτλ. Η λύση, σύμφωνα με το "δόγμα" της ελεύθερης αγοράς είναι η εκλογίκευση του κόστους της "νόμιμης" αγοράς. Ο κόσμος κατεβάζει μουσική τσάμπα όχι για να βλάψει τον καλλιτέχνη αλλά γιατί απλά θεωρεί ότι δεν αξίζει να πληρώσει για αυτό την ταρίφα που βάζει αυθαίρετα κάποια εταιρία με αποκλειστικό δικαίωμα κυκλοφορίας (τύπου "πατέντας"). Εναλλακτικά, κάθε καλλιτέχνης θα έπρεπε να μπορεί να δέχεται "προσφορές" κυκλοφορίας για κάθε νέο CD, να διαλέγει την χαμηλότερη και να θέτει μόνος του το τελικό κόστος του CD. Τα υπόλοιπα είναι "πατέντες" των εταιριών για να εξασφαλίσουν υπερτίμηση των προϊόντων τους σε μια εντελώς κλειστή αγορά.

Και κάτι τελευταίο. Σκέφτηκε κανείς υπουργός τα τελευταία χρόνια ότι όλη αυτή την επικοινωνιακή υποδομή (ISDN, ADSL, wireless) και το σκασμό λεφτά που έχουμε φάει από την ΕΕ ως χώρα, πρέπει κάτι να τα κάνουμε; Αφού άλλες υπηρεσίες δεν προσφέρονται (e-Health, e-Goverment, ...) παρά μόνο ως διαφημιστικά φυλλάδια, είτε θα πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε το Internet όπως νομίζει ο καθένας, είτε να τα ξηλώσουμε όλα και να ξαναγυρίσουμε στις απλές τηλεφωνικές συνδέσεις και στο dialup Internet.

Σήμερα είδα στο ΒΗΜΑgazino (26/4) διαφήμιση με τίτλο "Ερυζωνικότητα και εργασία", με χορηγία (φυσικά) της ΕΕΤΤ. Στο κείμενο, που σχολιάζεται ως "πραγματικό", μια ευτυχισμένη κυρία Μαρία περιγράφει πόσο εύκολα μπορεί να δουλεύει μέσω Internet με την εταιρία της στο Λονδίνο χωρίς να φύγει στιγμή από το σπίτι της στην Αθήνα. Και ένα εξίσου ευτυχισμένος Αργύρης έχει φτιάξει ηλεκτρονικό κατάστημα και πουλάει σε όλες τις χώρες (την Εφορία την πληρώνει άραγε;...). Δεν λέει μόνο ποιον πάροχο χρησιμοποιούν, πως δεν γίνεται connection reset κάθε 1-2 ώρες και πως δεν μένει χωρίς email γιατί πάλι ματιάστηκε ο mail server του ISP. Αν δεν το πιστεύετε, να και ολόκληρη η ολοσέλιδη διαφήμιση:



-----

Εδώ και καιρό θέλω να ανεβάσω ένα ολοκληρωμένο άρθρο στο blog μου ειδικά για αυτό το θέμα (piracy vs copyright vs ISPs), αλλά το υλικό είναι τόσο πολύ που μπορεί να γράψει κανείς βιβλίο ολόκληρο. Δεσμεύομαι για το μέλλον.

Σχετικό post:

*** "Η άποψη του Ο.Π.Ι. για το Internet" (11/5/2008)
.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

e-Πολεοδομία: οσμή τρίτου "χρυσού" web portal

Μετά τα "χρυσά" web portals του Δήμου Αθηναίων και της Βουλής, φαίνεται ότι έχουμε και τρίτο υποψήφιο για το πιο ακριβοπληρωμένο έργο WWW που δεν λειτούργησε ποτέ. Λέγεται "e-Πολεοδομία" (από ονόματα καλά πάμε).

Για το "χρυσό" website του Δήμου Αθηναίων έχω γράψει παλαιότερα στο post "Χρυσό το νέο website του Δήμου Αθηναίων" (7/1/2008), ενώ για το νέο website της Βουλής έχω γράψει αρκετά σχόλια με links στο TVXS:
* "Δέκα εκατ. ευρώ καλούμαστε να πληρώσουμε για το κανάλι της Βουλής" (TVXS.gr, 23/3/2009)
* "Χλιδάτα συστήματα πληροφορικής... ειδικά για τη Βουλή" (TVXS.gr, 27/3/2009)

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η χώρα μας έχει από το 2007 (υποτίθεται) ηλεκτρονική υπηρεσία e-Πολεοδομία, τουλάχιστον σύμφωνα με την εφημερίδα "Καθημερινή":

* "Ηρθε η e-πολεοδομία" (Καθημερινή, 27/7/2007):

"H Ηλεκτρονική Πολεοδομία αποκτά «σάρκα και οστά» και στη χώρα μας. Βασική φιλοσοφία του εν λόγω εγχειρήματος, που σε αυτό το στάδιο είναι προϋπολογισμού 5.070.224 ευρώ και εντάσσεται στο Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε.», είναι η ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας και η άμεση ενημέρωση των ενδιαφερομένων (μηχανικών και πολιτών) για την υπόθεσή τους, με την ανάπτυξη και τη λειτουργία ενός Πληροφοριακού Συστήματος, σε όλες τις Πολεοδομικές Υπηρεσίες ανά την επικράτεια..."

Δεν λέω, καλό σαν ιδέα, αλλά με τόσα χρήματα φτιάχνεις από την αρχή μια νέα Πολεοδομία, όχι απλά τη μηχανογράφησή της. Το θέμα δεν είναι όμως αυτό. Έπεσα κατά τύχη σε κάποια σχετικά δημοσιεύματα σε blogs, τα οποία κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι:

* "Η Ηλεκτρονική Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει και 'πράσινες' άκρες" (Στάθης Χαϊκάλης, 11/3/2009):

* "Μια απάντηση στον Στάθη Χαϊκάλη" (blog "e-Πολεοδομία Ηλεκτρονικά Σκουπίδια", 24/4/2009)

Τα παραπάνω posts έχουν σαφώς πολιτικό χαρακτήρα (γι' αυτό και τα παραθέτω μαζί), αλλά είναι ενδιαφέροντα ως κυρίως ως προς τις πληροφορίες που αποκαλύπτουν, αν φυσικά ισχύουν.

Πάντως, ρίχνοντας μια ματιά στα δύο "επίσημα" web portals του έργου διαπιστώνει κανείς εύκολα, από την εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα και πληρότητά τους, ότι δυστυχώς πρόκειται (και πάλι) για ένα τριπλό έργο ΤΠΕ που έχει μείνει στα χαρτιά, ενώ φυσικά πολλά από τα χρήματα έχουν ήδη εισπραχθεί:

* "e-Πολεοδομία" (επίσημο site ΥΠΕΧΩΔΕ)

* "eΠολεοδομία" (CyberStream, σύμβουλος τεχνικής υποστήριξης έργου)

Στο επίσημο site της e-Πολεοδομίας, εκτός από τη γνωστή απαράδεκτη τάση των κρατικών websites να γεμίζουν με αρχεία pdf και μηδενικό interactive περιεχόμενο, εδώ πολλές σελίδες είναι εντελώς κενές (π.χ. "Για τον Πολίτη -> Επικοινωνία").

Στο site της Cyberstream αναφέρονται:

"ΑΝΑΔΟΧΟΣ ΚΥΡΙ'ΩΣ ΕΡΓΟΥ" (ανορθόγραφα στον τόνο)
Υπεγράφη η Σύμβαση μεταξύ της ΚτΠ Α.Ε. & της ένωσης εταιριών Singular Integrator & Unisystems, για την αναδοχή του Κυρίως Έργου στα πλαίσια του συνολικού έργου eΠολεοδομία.

"ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ"
Υπεγράφη η σχετική Σύμβαση μεταξύ της ΚτΠ Α.Ε. και της ένωσης εταιριών CyberStream & Pantec, για την παροχή υπηρεσιών Συμβούλου Τεχνικής Υποστήριξης (ΣΤΥ) στα πλαίσια του συνολικού έργου eΠολεοδομία.

Άρα έχουμε από τη μία πλευρά το ΥΠΕΧΩΔΕ (Πολεοδομία) και την ΚτΠ Α.Ε. και από την άλλη τις εταιρίες Singular/Unisys (υλοποίηση) και Cyberstream/Pantec (τεχνική υποστήριξη).

Στο site του ΥΠΕΧΩΔΕ το έργο e-Πολεοδομία δεν υπάρχει ούτε καν στα προτεινόμενα links. Στο site της ΚτΠ Α.Ε. δεν υπάρχει ούτε search ούτε προτεινόμενα links, οπότε πρέπει να είναι κανείς μάντης για να βρει κάτι σχετικό εκεί μέσα.

Τέλος, για την Singular Integrator, μιλάμε για τη SingularLogic S.A. φυσικά. Κοιτάζοντας τη λίστα με τα έργα στα οποία έχει εμπλακεί σε δημόσια και τοπική αυτοδιοίκηση, διαβάζω:

* "Τοπική αυτοδιοίκηση - Ενδεικτικά Έργα":

* "Ηλεκτρονική Πολεοδομία Ι & ΙΙ"

...και ακριβώς από πάνω:

* "Portal Δήμου Αθηναίων"

Βρε περίεργες συμπτώσεις. Πως γίνεται συνέχεια το ίδιο σκηνικό; Πάντα τα μεγάλα έργα ΤΠΕ να τα αναλαμβάνουν οι ίδιες λίγο-πολύ εταιρίες, παρά την ανικανότητα που έχουν δείξει στο παρελθόν στην επιτυχή ολοκλήρωση άλλων έργων, αλλά πάλι να δίνονται σε αυτές νέα έργα, με τα ίδια και πάλι αποτελέσματα;

Σε λίγο θα αρχίσουν να μοιράζουν κουπόνια δωροεπιταγών από το ΕΣΠΑ 2007-2013: όποια εταιρία παίρνει δημόσιο έργο με χρηματοδότηση από εκεί, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα άλλο παρά να πάει ταμείο για να εισπράξει...
.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Η FYROM επιχειρηματικός και φορολογικός παράδεισος(;)

Την περίοδο που εμείς εδώ μιλάμε για τη γενιά των εργαζομένων των 700 ευρώ, στη FYROM διαφημίζουν τη δική τους γενιά των 430 ευρώ ως τη μεγαλύτερη επιχειρηματική ευκαιρία για επενδύσεις.

*** Διαφήμιση FYROM στο CNN για επενδύσεις στη χώρα:


*** Επίσημο website για την προώθηση του προγράμματος:
>> Invest In Macedonia (LINK)

Θα έλεγε κανείς, ωραία, και που το κακό να διαφημίζει κάποια χώρα τον εαυτό της ως επιχειρηματικό παράδεισο;

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται, και δεν εννοώ φυσικά τη διαμάχη για το όνομα της χώρας. Μερικά αποσπάσματα από την ενημερωτική σελίδα στο website σχετικά με φορολόγηση επιχειρήσεων, εργατικό δυναμικό, κτλ:

...The average gross monthly salary is €430. Educational standards at technical higher educational institutions in Macedonia resemble those of the Western countries.

...The lowest flat corporate and personal income tax rates Macedonia has recently become a tax heaven in Europe. The new Government introduced a flat tax of 10% for corporate and personal income.

...Considerable steps are taken to establish a system of integrated permits for industrial facilities considered to be significant polluters.

Ειδικά το τελευταίο είναι ξεκάθαρα στοχευμένο σε εταιρίες που συστηματικά εγκληματούν κατά του περιβάλλοντος, οι οποίες όπως αναφέρεται στο απόσπασμα μπορούν εύκολα να "εξαγοράσουν" ασυλία.

Και εμείς εδώ ασχολούμαστε για το αν θα παραιτηθεί ο Παυλίδης, πόσες μονάδες είναι η διαφορά των κομμάτων στην πρόθεση ψήφου και τι μαλλί είχε ο νεαρός που μπήκε με τα κουμπούρια στον ΟΑΕΔ το Σάββατο.
.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Η Πληροφορική γίνεται (επιτέλους) επίσημο επάγγελμα

Εδώ και δύο ημέρες, το επάγγελμα του πτυχιούχου/διπλωματούχου Πληροφορικής και Η/Υ είναι πλέον γεγονός. Τα βαφτίσια έγιναν μόλις προχθές, με τη δημοσίευση του ΠΔ.44/2009 στο ΦΕΚ-58Α'/08-04-2009.

Σε προηγούμενο post πριν οκτώ ακριβώς μήνες, είχα επισημάνει την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας σχετικά με την μη αναγνώριση του επαγγελματία επιστήμονα στις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ).

Εδώ και δύο μέρες, η Ελληνική πολιτεία έχει ορίσει πλέον ποιο ακριβώς είναι το αντικείμενο και η ειδικότητα των πτυχιούχων και διπλωματούχων (ΑΕΙ/Πολυτεχνεία) Πληροφορικής, Μηχανικών Η/Υ, Επιστήμης Υπολογιστών, κτλ. Σίγουρα δεν είναι τέλειο, ούτε καν πλήρες, αλλά είναι έστω μια αρχή.

Τι σημαίνει αυτή η ρύθμιση; Στην πράξη ίσως τίποτα. Σίγουρα θα συνεχίσουν διάφοροι τυχάρπαστοι να κάνουν αρπαχτές, να κάνουν αναβαθμίσεις στην Η/Υ του γείτονα (με το αζημίωτο φυσικά), να φτιάχνουν websites της πλάκας σε κάθε ανίδεο πελάτη. Τουλάχιστον στο εξής θα υπάρχει ένα επίσημο χαρτί από το κράτος που θα αναγνωρίζει ότι στις ΤΠΕ υπάρχουν και πραγματικοί επαγγελματίες.

Το απόσπασμα από το ΦΕΚ που περιγράφει αναλυτικά τις νέες διατάξεις είναι το παρακάτω:

-----------

ΦΕΚ-58Α'/08-04-2009

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 44
Επαγγελματική κατοχύρωση των διπλωματούχων μηχανικών και των πτυχιούχων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στα αντικείμενα πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Έχοντας υπόψη:
...........

Άρθρο 1

Οι Διπλωματούχοι Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί και Μηχανικοί Υπολογιστών, οι Διπλωματούχοι Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί και Τεχνολογίας Υπολογιστών, οι Διπλωματούχοι Ηλεκτρονικοί Μηχανικοί και Μηχανικοί Υπολογιστών, οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής, οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων, οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών
Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων και οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, με βάση τις γενικές και τις εξειδικευμένες επιστημονικές γνώσεις
που απέκτησαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, έχουν την ικανότητα να ασχοληθούν με δραστηριότητες που καλύπτουν, ανάλογα με το γνωστικό τους αντικείμενο, ενδεικτικά τους κάτωθι τομείς:
Τη μελέτη, τη σχεδίαση, την ανάλυση, την κατασκευή, την επίβλεψη κατασκευής και λειτουργίας, την αξιολόγηση, τη συντήρηση, τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης και την πιστοποίηση τήρησης προτύπων στις εγκαταστάσεις τους και στις πάσης φύσεως εφαρμογές
τους στους επιστημονικούς τομείς:
α) των ηλεκτρονικών υπολογιστών,
β) των τηλεπικοινωνιών και τηλεπικοινωνιακών συστημάτων και δικτύων,
γ) της πληροφορικής και των πληροφοριακών συστημάτων και
δ) των συστημάτων αυτοματισμού, επεξεργασίας σημάτων, επεξεργασίας εικόνας και ήχου, επεξεργασίας ομιλίας, γραφικών, κ.λ.π.

Άρθρο 2

Οι πτυχιούχοι Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης Τμημάτων Επιστήμης Υπολογιστών ή Πληροφορικής ή Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών ή Επιστήμης και Τεχνολογίας Υπολογιστών ή Επιστήμης και Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών ή Πληροφορικής και Τηλεματικής ή Εφαρμοσμένης Πληροφορικής ή Πληροφορικής με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική ή Διδακτικής της Τεχνολογίας και Ψηφιακών Συστημάτων, με βάση τις γενικές και τις εξειδικευμένες επιστημονικές γνώσεις που απέκτησαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, διαθέτουν γνωστικό υπόβαθρο συναφές με το υλικό και το λογισμικό για τη συγκέντρωση, ταξινόμηση, επεξεργασία και μετάδοση της πληροφορίας, και έχουν την ικανότητα να ασχοληθούν ενδεικτικά με δραστηριότητες όπως μελέτη, σχεδίαση, ανάλυση, υλοποίηση, εγκατάσταση, επίβλεψη, λειτουργία, αξιολόγηση, διενέργεια πραγματογνωμοσύνης και πιστοποίηση στους επιστημονικούς τομείς:
α) του υλικού και λογισμικού των ηλεκτρονικών υπολογιστών,
β) της πληροφορικής,
γ) των συστημάτων και δικτύων επικοινωνιών, τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών και εφαρμογών διαδικτύου και
δ) των συστημάτων και εφαρμογών, γραφικών, επεξεργασίας σημάτων, επεξεργασίας εικόνας και επεξεργασίας ομιλίας.
Ειδικότερα, οι πτυχιούχοι των Τμημάτων Επιστήμης και Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών δύνανται να απασχοληθούν στα ανωτέρω και στον επιστημονικό τομέα των τηλεπικοινωνιακών συστημάτων και δικτύων.

Άρθρο 3

Οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί και οι πτυχιούχοι Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης των Τμημάτων που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2, σύμφωνα και με τις εκάστοτε
ισχύουσες διατάξεις, δύνανται να ασχοληθούν, ανάλογα με το περιεχόμενο των σπουδών τους, ενδεικτικά με:
α) τη διδασκαλία σε Πανεπιστημιακά και Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και την τεχνική και επαγγελματική κατάρτιση, δημόσια
και ιδιωτική, σε θεωρητικό, τεχνολογικό και εφαρμοσμένο επίπεδο στους επιστημονικούς τομείς της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών που απαριθμούνται στα άρθρα 1 και 2 αντιστοίχως.
β) την έρευνα σε δημόσια και ιδιωτικά ερευνητικά κέντρα στους επιστημονικούς τομείς που απαριθμούνται στα άρθρα 1 και 2 αντιστοίχως σε θεωρητικό, τεχνολογικόκαι εφαρμοσμένο επίπεδο.
γ) την προσφορά υπηρεσιών σε οργανικές μονάδες πληροφορικής, δικτύων, μηχανοργάνωσης και τεχνικών υπηρεσιών υπουργείων, δημοσίων οργανισμών, υπηρεσιών και επιχειρήσεων, σε επιχειρήσεις ηλεκτρονικών επικοινωνιών, στον τραπεζικό, ασφαλιστικό, ιατρικό τομέα, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις εταιρείες παραγωγής και επεξεργασίας οπτικοακουστικού υλικού, στις μεταφορές, τη ναυτιλία, τον τουρισμό, σε εταιρείες συμβούλων επιχειρήσεων και εταιρείες υψηλής τεχνολογίας.

Άρθρο 4

Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Στον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων αναθέτουμε τη δημοσίευση και εκτέλεση του παρόντος διατάγματος.
Αθήνα, 27 Μαρτίου 2009

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΑΡΟΛΟΣ ΓΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

ΟΙ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΙ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΕΓΚΑΣ
ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

--------------
.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Οι πατέντες λογισμικού και πάλι στο προσκήνιο

Στο site του Stop Software Patents έχει αναρτηθεί ένα ακόμη petition για συλλογή υπογραφών. Μετά την πρόσφατη απόρριψη του αιτήματος πέρυσι, το ζήτημα έχει περάσει πλέον στο Enlarged Board of Appeal (EBoA), το οποίο υποχρεώνεται να αποφανθεί μέχρι το τέλος Απριλίου για τη θεσμοθέτηση ή όχι πατέντας λογισμικού στην ΕΕ.

Πολλοί με ρωτούν γιατί οι άνθρωποι του χώρου της Πληροφορικής και των νέων τεχνολογιών αντιδρούν σε αυτή την προοπτική. Καλά, μου λένε, δεν είναι καλό να υπάρχουν πατέντες στα προγράμματα όπως σε όλα τα άλλα εμπορικά προϊόντα; Αυτό δεν θα αποδώσει μεγαλύτερα κέρδη στις εταιρίες λογισμικού; Καλό δεν είναι αυτό για μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα;

Να καταθέσω και εγώ, λοιπόν, την προσωπική μου άποψη και εμπειρία για το θέμα, η οποία δείχνει προς την αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση: ΚΑΜΙΑ υποστήριξη σε πατέντες, ειδικά σε λογισμικό.

-> Σύντομη εξήγηση:

Άλλο "ελεύθερη" αγορά, άλλο "δίκαιη" αγορά. Αν τα δύο έρχονται σε αντίθετη, τότε θάψε το πρώτο. Έτσι απλά.

-> Εκτενής εξήγηση (όποιος βαριέται να διαβάζει, ας πάει κατευθείαν στο τέλος):

Η λογική της ελεύθερης αγοράς λέει ότι ο σωστός ανταγωνισμός οδηγεί στην βελτίωση της ποιότητας και στη μείωση των τιμών. Όμως, αυτό το απλοϊκό μοντέλο λειτουργεί έτσι μόνο όταν έχουμε να κάνουμε με ισότιμους ανταγωνιστές, αντικειμενικούς πελάτες και καθόλου καρτέλ.

Η λογική της πατέντας, όχι μόνο επιτείνει τα παραπάνω προβλήματα, αλλά επιπλέον αποσυνδέει ουσιαστικά την πραγματική αξία του τελικού προϊόντος από την κερδοφορία της εταιρίας από αυτό. Ακόμα και αν πρόκειται για κάτι που κανονικά χάνει στον άμεσο ανταγωνισμό, η πατέντα ουσιαστικά απαγορεύει από κάθε άλλον να το προωθήσει εμπορικά (για δικούς του λόγους ή σε άλλη αγορά) ή, εναλλακτικά, να πληρώσει τον "ιδιοκτήτη" για να εξασφαλίσει την ανάλογη άδεια. Με άλλα λόγια, η πατέντα δίνει το πλεονέκτημα της αποκλειστικότητας, κάτι που εν γένει είναι εντελώς αντίθετο με την "ελεύθερη" αγορά και τον δίκαιο ανταγωνισμό.

Η ιδέα ότι η πατέντα προσφέρει τη δυνατότητα κατοχύρωσης της αντίστοιχης επένδυσης είναι επίσης λάθος, γιατί κανείς δεν "βεβαιώνει" στην εταιρία αντίστοιχα κέρδη παρά μόνο αν οι πελάτες εξαναγκαστούν προς το συγκεκριμένο προϊόν, κάτι εύκολο βέβαια όταν δεν υπάρχουν ανταγωνιστές. Το ότι μια πατέντα μπορεί να κλειδώσει εντελώς μια αγορά, αυτό φαίνεται από την κατάσταση με τις φαρμακοβιομηχανίες και τα φάρμακα-ρέπλικες που φτιάχνουν μικρές εταιρίες στην Αφρική και στην Ινδία, σε παραβίαση των διεθνών κανόνων περί πατέντας. Το συμπέρασμα είναι ότι η πατέντα, αφ' ενός δεν εξασφαλίζει το κέρδος αν έρχεται σε αντίθεση με το "κοινό καλό", αφ' ετέρου καμία εταιρία δεν πρέπει έτσι κι αλλιώς να έχει αποκλειστικό δικαίωμα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Ειδικά για το λογισμικό, έχουμε να κάνουμε με καθαρά πνευματικό "προϊόν", το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγραφεί και να οριοθετηθεί με λεπτομέρεια. Συνεπώς, το πρόβλημα καταλήγει στο ποιος έχει τον καλύτερο νομικό σύμβουλο, ώστε να περιγράψει το περιεχόμενο έτσι, ώστε να γίνει αποδεκτό, χωρίς να εξεταστεί η σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας. Αποκορύφωμα είναι το αμερικανικό σύστημα, όπου πατέντα έχει δικαίωμα να κατοχυρώσει ο πρώτος που θα προλάβει να την υποβάλλει, ακόμα και αν δεν είναι αυτός που είχε την αρχική ιδέα.

Να σημειωθεί ότι παγκοσμίως υπάρχουν τρία μεγάλα συστήματα κατοχύρωσης πατέντας, λίγο-πολύ ανεξάρτητα μεταξύ τους: το Αμερικανικό, το Ευρωπαϊκό και της Ιαπωνίας. Επειδή ακριβώς είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, μια εταιρία που θέλει να κατοχυρώσει 100% το προϊόν της πρέπει να υποβάλλει ξεχωριστές αιτήσεις σε κάθε σύστημα ξεχωριστά. Το κόστος υποβολής (όχι έγκρισης) είναι περίπου 3.000-10.000 ευρώ, ανάλογα με την ποιότητα του κειμένου και αντίστοιχα του νομικού συμβούλου. Ειδικά για το Ιαπωνικό σύστημα χρειάζεται και μια πανάκριβη μετάφραση νομικού περιεχομένου, η οποία κοστίζει 10.000-15.000 επιπλέον. Μαζί με κάποια πρόσθετα διαδικαστικά, το κόστος υποβολής (χωρίς σίγουρη έγκριση φυσικά) είναι περίπου 50.000 ευρώ, προσφέροντας 6-12 μήνες προκαταρκτικής "κατοχύρωσης" (μόνο ιδιοκτησίας της ιδέας, όχι αποκλειστικής χρήσης ακόμα) μέχρι την επίσημη εξέταση και στη συνέχεια την πλήρη κατοχύρωση για ένα διάστημα από 5 εως 20 και πλέον χρόνια, ανάλογα το αντικείμενο και το σύστημα όπου ισχύει.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, μια εταιρία υποβάλλει αίτηση κατοχύρωσης για κάτι νέο όταν κρίνει ότι από αυτό θα βγάλει (με ελάχιστο ανταγωνισμό) αρκετά περισσότερα από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη και τις αμοιβές υπαλλήλων, υποστήριξη προϊόντος στο διάστημα αυτό, κτλ.

Ειδικά (και πάλι) για το λογισμικό, μια επιπλέον ιδιαιτερότητά του είναι ότι μπορεί να ενσωματώσει υπό τη μορφή αλγορίθμου ιδέες, μεθοδολογίες και πρακτικές από άλλες επιστήμες, ακόμα και πολύ γενικής φύσεως. Το ότι κάποιος θεωρεί ευφημισμό το να πατενταριστεί π.χ. η πρόσθεση, αυτό αποτελεί απλά νομική δυσκολία, όχι εγγενές πρόβλημα του συστήματος που θα επέτρεπε το πατεντάρισμα κάθε αλγορίθμου χωρίς εξαιρέσεις. Οτιδήποτε μπορεί να περιγραφεί σε διακριτά λογικά βήματα αποτελεί αλγόριθμο, άρα πρέπει να μπορεί να πατενταριστεί, σωστά; Αν αρχίσουν οι εξαιρέσεις, τότε το πρόβλημα εκφυλίζεται σε νομικής φύσεως και όχι ουσίας, αν δηλαδή πρέπει ή όχι μια εταιρία να έχει αποκλειστικά δικαιώματα πάνω σε μια μεθοδολογία αντί απλά πάνω στην ταμπέλα των προϊόντων που πουλάει.

Ποιον και πότε ευνοεί η ύπαρξη πατέντας; Σίγουρα κάποιον που έχει μια τρομερά σημαντική ιδέα, όπως για παράδειγμα τον "εφευρέτη" του WWW (Tim Berners-Lee), ο οποίος πάντως προτίμησε να -μην- πατεντάρει την ιδέα του ακριβώς για τους παραπάνω λόγους. Σίγουρα κάποιον που διαθέτει τουλάχιστον 50.000 ευρώ και πιστεύει ότι θα τα εισπράξει πίσω πολλαπλάσια σε κέρδη. Σίγουρα μια χώρα που έχει την δυναμική, την τεχνογνωσία και την οικονομική δυνατότητα (παραγωγή, διάθεση, δυναμικό) να την υποστηρίξει εμπορικά, ή να είναι τόσο πολύ πιο μπροστά σε επιστημονικό/τεχνολογικό επίπεδο παγκοσμίως, ώστε απλά να "πουλάει ιδέες" στις υπόλοιπες χώρες μέσω αδειών χρήσης πατεντών.

Σίγουρα δεν ευνοεί κάποιον που χρειάζεται απελπισμένα κάποιο συγκεκριμένο προϊόν, αλλά του απαγορεύεται να το παράγει μόνος του λόγω πατέντας (βλ. φάρμακα). Ναι, όλα μπορούν να γίνουν με 2 ή 3 ή περισσότερους τρόπους, κάθε ένας από τους οποίους μπορεί να πατενταριστεί ξεχωριστά. Μόνο που μεταξύ της πρώτης και της επόμενης εναλλακτικής ιδέας, μπορεί να περάσουν δεκαετίες ολόκληρες, ενώ στο μεταξύ οι πόροι και ο χρόνος όλων των υπολοίπων θα καταναλλώνεται στο να πληρώνουν πολλαπλάσια του κανονικού ποσά στον ένα και μοναδικό που κατέχει την πρώτη πατέντα του προϊόντος. Στην πραγματικότητα δεν πληρώνουν την αξία του προϊόντος, αλλά την υπεραξία της πατέντας πάνω σε αυτό, δηλαδή τη δυνατότητα του απόλυτου ελέχγου που έχει ο ιδιοκτήτης σε εμπορικό (και όχι μόνο) επίπεδο. Δηλαδή κάθε άλλο παρά ελεύθερη αγορά. Σίγουρα καθόλου δίκαιη.

Να σημειωθεί επίσης ότι η υιοθέτηση ανοικτών προτύπων (open standards), που προωθείται συχνά ως αντιστάθμιση στα κλειστά και πατενταρισμένα συστήματα, είναι μια έννοια εν γένει αντίθετη με τον σκληρό ανταγωνισμό και τις πραγματικές συνθήκες της αγοράς, όπως αυτές οριοθετούνται μέσα από πατέντες. Και αυτό γιατί στις Τεχνολογίες Πληροφορικής & Επικοινωνιών (ΤΠΕ) το τελικό προϊόν από μόνο του λέει πάρα πολλά για τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκε και λειτουργεί εσωτερικά, ειδικά σε ότι αφορά πρότυπα αρχείων, πρωτόκολλα επικοινωνιών και τεχνολογίες h/w. Καμία εταιρία δεν πρόκειται να υιοθετήσει ανοικτά πρότυπα σε ένα επιτυχημένο πατενταρισμένο προϊόν της, μόνο και μόνο για να "διευκολύνει" τους πελάτες της, γιατί πολύ απλά έτσι χάνει το συγκριτικό πλεονέκτημα και την υπεραξία της ίδιας της πατέντας που κατέχει.

Ο μοναδικός τρόπος να αξιοποιηθεί στο μέγιστο ένα ανοικτό πρότυπο είναι όταν όλοι συμφωνήσουν να το εφαρμόσουν, κάτι που φυσικά αντιβαίνει στον ίδιο τον χαρακτήρα της πατέντας ως "αποκλειστικής χρήσης". Άρα η εταιρία που έχει την πατέντα όχι μόνο θα θέλει να κρατήσει το πλεονέκτημα του "καλύτερου" προϊόντος έναντι των ανταγωνιστών της κρατώντας "κλειστή" την εσωτερική τεχνογνωσία, αλλά επιπρόσθετα να αποκλείσει κάθε δυνατότητα δημιουργίας κάποιου μελλοντικού ανταγωνιστικού προϊόντος από άλλη "συμβατή" εταιρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Microsoft, η οποία αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει το πρότυπο OOXML (Office Open XML) στα αρχεία του Office 2007 και να το αντικαταστήσει από το αντίστοιχο ISO-Standard OpenDocument format.

Ποια είναι η προοπτική της Ελλάδας στα παραπάνω; Τη συμφέρει ή όχι η θεσμοθέτηση πατέντας στο λογισμικό; Αν μιλούσαμε για πατέντα στα πολιτικά συστήματα, σίγουρα θα ήμασταν πολύ πλουσιότεροι ως χώρα αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν προνοήσει να πατεντάρουν τη Δημοκρατία (ιδέα), ή έστω το κοινοβουλευτικό σύστημα και τις εκλογές (εφαρμογή). Αλλά ευτυχώς για τον υπόλοιπο κόσμο, δυστυχώς ίσως για εμάς, αυτό δεν έγινε. Ίσως το λογισμικό είναι πολύ πιο ασήμαντη υπόθεση από το πολίτευμα μιας χώρας, αλλά η λογική είναι η ίδια: κατοχυρώνοντας έναν αλγόριθμο, μια μεθοδολογία, έναν τρόπο επίλυσης/σκέψης, ουσιαστικά αποκτάς νομικό δικαίωμα αποκλειστικής εκμετάλλευσής του. Δεν έχει σημασία αν είναι σημαντικό ή όχι, αν είναι δίκαιο ή όχι, σημασία έχει ότι μόνο εσύ μπορείς να το έχεις δικό σου και να εξαναγκάσεις όλους του άλλους να το αγοράσουν από εσένα.

Ξεπερνώντας τα παραπάνω διλήμματα "ηθικής" φύσεως, κάποιος ρεαλιστής οικονομικός αναλυτής θα έλεγε πως όλα εξαρτώνται από το τελικό ισοζύγιο. Αν τελικά έχεις οικονομικό κέρδος, τότε κάντο, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν αύριο το πρωί επιτρέπονταν δια νόμου οι πατέντες λογισμικού στην ΕΕ; Πολύ απλά, εταιρίες όπως η Microsoft, η Sun, η Cisco, η Oracle, η IBM, κτλ κτλ κτλ, θα υπέβαλλαν σε χρόνο ρεκόρ χιλιάδες πατέντες, χωρίς να ιδρώνουν καθόλου για το κόστος ή για το ανθρώπινο δυναμικό που κάτι τέτοιο θα απαιτούσε, κατοχυρώνοντας μέσα σε ένα χρόνο το 70% όλων αυτών που σήμερα γνωρίζουμε ως software engineering, παλεύοντας παράλληλα με προσφυγές εκατέρωθεν για το υπόλοιπο 30%. Έτσι, κάθε φορά που στο μέλλον κάποιος θα χρησιμοποιούσε μια συγκεκριμένη μεθοδολογία ανάπτυξης s/w, μια λογική σχεδίασης ενός πρωτοκόλλου ή ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, κάποια εταιρία θα ζήταγε ταρίφα από αυτόν που το εφάρμοσε.

Προσοχή, δεν μιλάμε για τελικό προϊόν, όπου μια εταιρία κατοχυρώνει κάποιο συγκεκριμένο πρωτόκολλο (αν και αυτό σηκώνει επίσης πολλή κουβέντα) για την προστασία κάποια εξειδικευμένης τεχνολογίας, αλλά για τη διαδικασία που οδήγησε στην ανακάλυψη και την κατασκευή της συγκεκριμένης τεχνολογίας. Δηλαδή, όσο έξυπνη και αν είναι η επόμενη ιδέα σου, κάποια εταιρία θα έχει πάντα το δικαίωμα να σου ζητήσει το ποσοστό της από τα μελλοντικά σου κέρδη. Είναι σαν να πληρώνεις κάποιον κάθε φορά που χρησιμοποιείς μολύβι για να γράψεις, όχι συγκεκριμένο μολύβι αλλά -οποιοδήποτε- μολύβι, για να γράψεις -οτιδήποτε- από τα ψώνια στον μπακάλη μέχρι την επόμενη θεωρία υπερχορδών.

Είτε θέλουμε να το αποδεχτούμε είτε όχι, η πατέντα δεν είναι παρά ένα νόμιμο εργαλείο τεχνητής χειραγώγησης της αγοράς, αποσυνδεδεμένο εντελώς από την πραγματική αξία του προϊόντος που υποτίθεται ότι καθοδηγεί (μέσω της ποιότητας και του κόστους) την προτίμηση του αγοραστικού κοινού. Οποιαδήποτε άλλη σκέψη είναι απλά η προσπάθεια ηθικής και κοινωνικής δικαιολόγησης των παραπάνω καταστάσεων με οικονομικούς και εμπορικούς όρους. Και ας μην σκεφτεί κανείς ότι κερδοφόρα εταιρία σημαίνει και ευτυχισμένοι υπάλληλοι, γιατί οι εταιρίες που βαράνε κανόνια παγκοσμίως από πέρυσι δεν είναι αυτές που απλά δεν είχαν κατοχυρώσει αρκετές πατέντες στον τομέα τους.

Όπως είναι κατανοητό, η Ελλάδα δεν έχει ούτε τα μέσα, ούτε τη διάθεση, ούτε και την αντικειμενική δυνατότητα να ανταγωνιστεί σε τέτοια κλίμακα, τη στιγμή που οι προαναφερθείσες εταιρίες έχουν ετήσιο προϋπολογισμό μεγαλύτερο από τον δικό μας κρατικό προϋπολογισμό ως ολόκληρη χώρα. Επιπλέον, οι μεγάλες (ποιες;) εταιρίες λογισμικού στη χώρα μας, οι αμιγώς Ελληνικές και μη εξαρτώμενες από καμία πολυεθνική, σίγουρα δεν έχουν τη διάθεση ή τους πόρους (ή και τα δύο) να επενδύσουν καν σε R&D, πόσο μάλλον να το κατοχυρώσουν και μέσω πατεντών. Ακόμα και τα ιδρύματα ακαδημαϊκού χαρακτήρα που έχουν το προσωπικό και τους πόρους να το κάνουν, είτε δεν ασχολούνται με αυτό από θέμα αρχής, είτε δεν γνωρίζουν πως να το κάνουν, είτε απλά δεν τους ενδιαφέρει.

Η ιδέα του μοναχικού, έξυπνου "μάστορα" που κατοχυρώνει μια ιδέα και ξαφνικά γίνεται πλούσιος είναι τόσο ρομαντική και ουτοπική όσο τα παραμύθια που διαβάζουμε στα παιδάκια για να κοιμηθούν. Μερικοί το πουλάνε ακόμα και σήμερα στις ΗΠΑ ως το επόμενο "american dream", παρόλο που το φιάσκο των dot-com την περασμένη δεκαετία έχει επίδραση σε όσα συμβαίνουν σήμερα στην παγκόσμια οικονομική κρίση. Παραδείγματα όπως το Google, το YouTube και το Facebook αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα, αλλά ακόμα και σε παρόμοιες εξαιρέσεις η χρήση πατέντας παίζει μάλλον αρνητικό παρά θετικό ρόλο στην υιοθέτηση και τη διάχυση μιας νέας τεχνολογικής εξέλιξης τη σημερινή εποχή.

Σε όλες τις περιπτώσεις, φαίνεται ότι η ενεργοποίηση Κοινοτικής νομοθεσίας υπέρ της θέσπισης πατέντας, οποιασδήποτε μορφής, σε λογισμικό και σε ευρύτερα θέματα ΤΠΕ από ότι καλύπεται σήμερα (καθαρά τεχνολογίες h/w ως τελικό προϊόν), θα εύρισκε το επόμενο πρωί την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσμενέστερη θέση από ότι σήμερα. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή και κυνική, όποια προοπτική υπάρχει σήμερα (έστω και θεωρητικά) για ανάπτυξη εγχώριας αγοράς s/w development θα χανόταν για πάντα.

Κατά συνέπεια, νομίζω πως πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον καθένα ότι, όσο η Ελλάδα είναι ουραγός στη διαμόρφωση και στον καθορισμό των εξελίξεων στις ΤΠΕ παγκοσμίως (δηλαδή για τα επόμενα 1000+ χρόνια), κάθε σκέψη περί υιοθέτησης "πατενταρίσματος" στις ΤΠΕ ειδικά στο s/w πρέπει να είναι "κόκκινο πανί" και αιτία πολέμου, όχι μόνο για ηθικούς/κοινωνικούς λόγους αλλά και για καθαρά οικονομικούς/εμπορικούς.

Για περισσότερες πληροφορίες:



* "Stop Software Patents"

* "Foundation for Free Information Infrastructure (FFII)

* "No Software Patents"
.