Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

World Refugee Day 2009

Την ημέρα ακριβώς των εγκαινίων του Μουσείου της Ακρόπολης και λίγες μέρες μετά τα διάφορα περιστατικά με τους "κακούς" και "πολλούς" μετανάστες στη χώρα μας, σίγουρα το λιγότερο δημοφιλές θέμα για τα κανάλια είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Ίσως θα ήταν σκόπιμο, μια σκεπτόμενη πολιτεία, να αποφάσιζε πως τα εγκαίνια μπορούσαν να περιμένουν μια μέρα ακόμα και να γίνουν αύριο, έτσι ώστε να μην επισκιάσουν τη συγκεκριμένη παγκόσμια ημέρα στα δελτία των ειδήσεων. Αλλά είπαμε, μια *σκεπτόμενη* πολιτεία.

Οι πρόσφυγες είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων. Φτωχοί κατά περίσταση, γεμάτοι κουράγιο και αγωνιστές από ανάγκη. Λίγοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει να παρατάς τα πάντα πίσω σου, σπίτι, υπάρχοντα, αγαπημένους, και να ταξιδεύεις με κάθε τρόπο και μέσο, πολλές φορές ανάμεσα σε πεδία μαχών, για να φτάσεις κάπου "αλλού", όπου τουλάχιστον μπορείς να επιβιώσεις και να ελπίζεις για το αύριο. Λίγοι συνειδητοποιούν τι σημαίνει για ένα ανήλικο παιδάκι η φράση "ζήσε, για να πολεμήσεις άλλη μέρα" (live to fight another day).

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (World Refugee Day) σίγουρα δεν έλαβε την προβολή που της αξίζει, ειδικά στη χώρα μας. Μόλις εχθές ο πρωθυπουργός μας δήλωνε στη σύσκεψη της ΕΕ ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου - κάτι όχι παράλογο φυσικά, αλλά εντελώς έξω από την πραγματική διάσταση του προβλήματος, τουλάχιστον σε ανθρωπιστικό επίπεδο.

Για τα αποτελέσματα της υποχρεωτικής "μετανάστευσης" πληθυσμών, συνήθως κάτω από πυρά, ασθένειες και κλειστά σύνορα, αξίζει κανείς να δει το αντίστοιχο post για την παγκόσμια φτώχεια, με αφορμή την πρόσφατη Blog Action Day (Poverty):

>> "Poverty: 10 clips, a quotation and a short story" (The Zocalo, 12/10/2008)

Φέτος, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) προσπαθεί και πάλι να κρύψει την αποτυχία του να πείσει τις ισχυρές κυβερνήσεις του πλανήτη να ενεργήσουν όπως πρέπει, όσο πρέπει και τη στιγμή που πρέπει. Το φετινό ενημερωτικό σποτ είναι (φυσικά) με την Αντελίνα Τζολί, στην εικόνα της οποίας ελπίζουν να περισώσουν τη δική τους εικόνα.



Μια εκτενή λίστα των "εκτοπίσεων πληθυσμών" που έγιναν το 2008 αναφέρονται στο άρθρο του TVXS για τη σημερινή ημέρα:

>> "Εκτοπίστηκαν 42 εκατομμύρια άνθρωποι το 2008" (TVXS, 20/6/2009)

"...Η υπηρεσία του ΟΗΕ εκτιμά πως «τουλάχιστον 5,7 εκατ, πρόσφυγες ζουν στη λήθη», μη διαθέτοντας «καμία άμεση λύση εν όψει». Τον μεγαλύτερο αριθμό εκτοπισθέντων έχει η Κολομβία με 3 εκατ. ανθρώπους, ακολουθούμενη από το Ιράκ (2,6 εκατ.), το Νταρφούρ (2 εκατ.) και κατόπιν η ΛΔ του Κονγκό (1,5 εκατ.) και η Σομαλία (1,3 εκατ.)..."

Μια ιστορία που επίσης θάφτηκε από τα διεθνή ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα ελληνικά, τα οποία σχεδόν δεν το πήραν χαμπάρι, ήταν η σφαγή χιλιάδων αμάχων στη Σρι Λάνκα κατά τη διάρκεια των φετινών μαχών στα τέλη Απριλίου και αρχές Μαΐου, οι οποίες οδήγησαν στη διάλυση των αντικαθεστωτικών Ταμίλ από τις κυβερνητικές δυνάμεις μετά από δεκαετίες πολέμου.

>> "Προσφυγικές Κρίσεις: Σρι Λάνκα" (TVXS, 17/6/2009)

>> "The hidden massacre: Sri Lanka’s final offensive against Tamil Tigers" (TIMES online, 29/5/2009)

"...Confidential United Nations documents acquired by The Times record nearly 7.000 civilian deaths in the no-fire zone up to the end of April. UN sources said that the toll then surged, with an average of 1.000 civilians killed each day until May 19..."





Αλλά οι πρόσφυγες δεν κινδυνεύουν μόνο από τους πολέμους και τις μάχες σε συγκεκριμένα σημεία. Κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τους "αθόρυβους πολέμους" που διαρκούν μήνες και χρόνια, σε περιοχές που έχουν πληγεί από καταστροφές ή εμφύλιες διαμάχες.

Στο Πακιστάν, όπου η κατάσταση στο γειτονικό Αφγανιστάν είναι πλέον απερίγραπτη για τους κατοίκους εκεί, καταφθάνουν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες με κάθε μέσο και σε απίστευτες συνθήκες. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή από τους ίδιους τους ανθρώπους της UNHCR, οι οποίοι ομολογούν ότι παρά την πολυετή εμπειρία τους σε παρόμοιες καταστάσεις, δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο.



Στο site του ReliefWeb, διεθνής υπηρεσία για την καταγραφή των παγκόσμιων ανθρωπιστικών κρίσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη με τη βοήθεια του ΟΗΕ, του IRC και πολλών ΜΚΟ, παρουσιάζονται οι κυριότερες κρίσεις αυτή τη στιγμή. Οι ενημερωμένοι χάρτες (τέλος 2008, αρχές 2009) τα λένε όλα ξεκάθαρα. Παρά τις καλύτερες προθέσεις, τα πράγματα αντί να καλυτερεύουν, χειροτερεύουν καθημερινά για εκατομμύρια ανθρώπους.

>> "Humanitarian Snapshot Maps" (ReliefWeb)

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στη χώρα μας, κυρίως από ισχυρά "εθνικόφρονες" με ανεπτυγμένα γονίδια των Ελ, ότι τι να κάνουμε, ας μην έρχονταν στη χώρα μας αφού δεν τους καλέσαμε, τώρα θα ζήσουν όπως θέλουμε εμείς ή θα φύγουν με τις κλωτσιές. Η απάντηση είναι πολύ απλή: μεταξύ ενός "καθαρού" έθνους και ενός επιζήσαντα "παράνομου" πρόσφυγα, κάθε νοήμων άνθρωπος επιλέγει το δεύτερο, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όσο για το "παράνομος", ας σκεφτούν πόσο ρεαλιστικό είναι να ακολουθήσει κάποιος τέτοιος πρόσφυγας την κανονική "διακρατική διαδικασία", όταν το σπίτι του βομβαρδίζεται και τρέχει με την οικογένεια του σε κάποια ζούγκλα για να σωθεί.

Στο κλείσιμο του φιλμ-ντοκιμαντέρ "I am because we are", υπάρχει μια φράση που τα εξηγεί όλα πολύ απλά:

"...Someone walks by a man, laying down on the street, and wonders: what will happen to me if I stop and help this man? That's the wrong question. The right question is: what will happen to this man if I don't stop to help..."
.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

16 εκατομμύρια λαθρομετανάστες την προηγούμενη χρονιά!

Στον βωμό των συμφερόντων...


Τα 42 εκατομμύρια έφτασε στα τέλη του περασμένου έτους ο αριθμός των βίαια ξεριζωμένων λόγω συρράξεων και διώξεων παγκοσμίως, καθώς ο ρυθμός του επαναπατρισμού παρουσίασε απότομη επιβράδυνση και περισσότερες μακροχρόνιες συρράξεις κατέληξαν σε καταστάσεις παρατεταμένου εκτοπισμού.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) "Παγκόσμιες Τάσεις" που δόθηκε πριν λίγες ημέρες στη δημοσιότητα, στον συνολικό αυτό αριθμό περιλαμβάνονται 16 εκατομμύρια πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο καθώς και 26 εκατομμύρια εκτοπισμένοι στο εσωτερικό της χώρας τους.
Όπως αποκαλύπτεται στη νέα έκθεση, το 80% των προσφύγων του κόσμου και η συντριπτική πλειοψηφία των εσωτερικά εκτοπισμένων - μια ομάδα πληθυσμού με την οποία η Υ.Α. ασχολείται ολοένα και πιο ενεργά- εντοπίζονται σε αναπτυσσόμενα κράτη.
Πολλοί είναι ξεριζωμένοι εδώ και χρόνια, χωρίς ελπίδα στον ορίζοντα. Παρότι ο συνολικός αριθμός των 42 εκατομμυρίων ξεριζωμένων στα τέλη του περασμένου έτους συνιστά μείωση περίπου 700.000 ανθρώπων σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά, οι νέοι εκτοπισμοί που έλαβαν χώρα το 2009 -και δεν αντανακλώνται στην ετήσια έκθεση- έχουν ήδη αντισταθμίσει κατά πολύ την πτώση αυτή.
Κι εγώ μένω να αναρωτιέμαι: Ποιός τους ξεριζώνει και γιατί; http://kostasxan.blogspot.com/2009/06/16.html

kostis είπε...

Την ουσία του θέματος την πιάνει νομίζω με δυο-τρεις του πρότασεις ο καταπληκτικός Περαστικός (perastikos.blogspot.com)...

"δεν είναι τα γονίδιά μας που μας κάνουν νοικοκυραίους ούτε είναι τα γονίδιά μας που μας κάνουν λαθρομετανάστες. Είναι η Ανάγκη."

"Η απόφαση κάποιου να φύγει για να ξεφύγει από τη στέρηση ή τον πόλεμο δεν είναι απόφαση ηθικής τάξης, αλλά απόφαση επιβίωσης."

"Αυτοί που κατά κύριο λόγο ευθύνονται για τα κύματα των μεταναστών είναι οι άνθρωποι με τις έξυπνες βόμβες, οι άνθρωποι που στραγγίζουν ηπείρους.."