Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Εκλογές 2009 - Τα πραγματικά όρια αυτοδυναμίας

Πολλά ακούγονται τελευταία για τα ποσοστά των κομμάτων, για το αν θα έχει ή όχι αυτοδυναμία το πρώτο κόμμα, για το πόσο ποσοστό πρέπει να πάρουν τα τελευταία κόμματα και να "χάσουν" (να μην μπούνε στη Βουλή) για να διευκολύνουν το πρώτο.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά:

  1. Υπάρχει το "μπόνους" των +40 εδρών για το πρώτο κόμμα, συνεπώς οι έδρες που πραγματικά κατανέμονται είναι 260 και όχι 300.

  2. Η κατανομή των εδρών γίνεται εξ' αρχής πανελλαδικά, συνεπώς μπορούν να υπολογιστούν εύκολα με βάση το ποσοστό των κομμάτων.

  3. Οι 260 έδρες κατανέμονται αναλογικά στα κόμματα που ξεπερνούν το όριο του 3% και εισέρχονται στη Βουλή.

Με βάση τις τρεις παραπάνω βασικές αρχές, προκύπτει εύκολα ο μαθηματικός τύπος για το όριο που πρέπει να ξεπεράσει το πρώτο κόμμα για να έχει αυτοδυναμία στη Βουλή:


Στον παραπάνω τύπο, το "ε" είναι το ποσοστό (απόλυτο) του πρώτου κόμματος και "α" είναι το ποσοστό των κομμάτων (αθροιστικά) που μένουν κάτω από το 3% έκαστο και εκτός Βουλής.

Αλλάζοντας τον παραπάνω τύπο και ξαναγράφοντάς τον ως προς το "ε", δηλαδή το απαραίτητο ποσοστό του πρώτου κόμματος, αυτό εξαρτάται από το ποσοστό "α" των "λοιπών" κομμάτων σύμφωνα με τον παρακάτω τύπο:


Ειδικά για τη λεγόμενη "νέα είσοδο" στη Βουλή, δηλαδή για το ποσοστό του τελευταίου εντός Βουλής κόμματος (5ο ή 6ο), στην περίπτωση που το ποσοστό του πέσει κάτω από το όριο του 3% και τελικά μείνει εκτός της νέας Βουλής, το ποσοστό αυτό "β" αφαιρείται μαζί με το "α", δηλαδή:


Πρέπει να γίνει σαφές επίσης ότι, παρά το σίριαλ που παίζεται στα κανάλια εδώ και εβδομάδες σχετικά με τη διαφορά των δύο πρώτων κομμάτων, αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία στο σχηματισμό ή όχι αυτοδυναμίας. Ακόμα και με μία ψήφο πανελλαδικά, το πρώτο κόμμα (σε απόλυτα νούμερα) παίρνει το μπόνους των +40 εδρών (νόμος Σκανδαλίδη) και το αν θα σχηματίσει ή όχι αυτοδυναμία εξαρτάται μόνο από το δικό του ποσοστό και από το άθροισμα όλων των κομμάτων που μπαίνουν στη Βουλή (πάνω από 3% έκαστο) - πρακτικά δηλαδή, από το πόσο αυξάνεται το ποσοστό του μετά την κανονικοποίηση (αφαίρεση ποσοστών των κομμάτων που μένουν εκτός Βουλής).

Όχι και πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά για τους περισσότερους... Ίσως. Ορίστε, λοιπόν, τα ίδια ακριβώς πράγματα, αλλά με συγκεκριμένα νούμερα και ποσοστά. Στον παρακάτω πίνακα, οριζόντια φαίνεται το ποσοστό του τελευταίου εντός/εκτός Βουλής κόμματος και κάθετα το ποσοστό (αθροιστικά) των υπόλοιπων κομμάτων που μένουν κάτω από το 3% έκαστο και σίγουρα εκτός Βουλής:


Τι συμπέρασμα βγαίνει από όλα αυτά; Μα είναι απλό: Για το πρώτο κόμμα που κυνηγά την αυτοδυναμία πάση θυσία, το συμφέρει τα "λοιπά" κόμματα να πάρουν αθροιστικά όσο το δυνατό μεγαλύτερο ποσοστό. Και μάλιστα, όσο περισσότερα από αυτά τα "εκτός Βουλής" κόμματα πλησιάσουν το όριο του 3% (αλλά δεν το ξεπεράσουν), τόσο το καλύτερο.

Από τον πίνακα φαίνεται ότι, πρακτικά, οποιοδήποτε ποσοστό πάνω από 41,5% δίνει αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα, ενώ αν το ποσοστό του πρώτου εκτός Βουλής και των υπόλοιπων κομμάτων είναι αθροιστικά κοντά στο 11% (8%+2,9%), το πρώτο κόμμα σχηματίζει αυτοδυναμία ακόμα και με ποσοστό 38%. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς πόσο αλλάζουν τα νούμερα στο "σκαλοπάτι" που ορίζει τη μοίρα του τελευταίου εντός/εκτός Βουλής κόμματος. Μια διαφορά της τάξης του 0,1% που αφήνει εκτός Βουλής το τελευταίο κόμμα, αυτόματα χαμηλώνει το όριο αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα κατά 1%.

Σε κάθε περίπτωση, η κρίσιμη "περιοχή" για το πρώτο κόμμα βρίσκεται μεταξύ 37,5% και 41,5% - περιθώριο εξαιρετικά μικρό για τις εταιρίες δημοσκοπήσεων. Άρα δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση οι εταιρίες δημοσκοπήσεων αποφάσισαν να συνεργαστούν και να παρουσιάσουν κοινές προβλέψεις. Στατιστικά, αυτό έχει νόημα, καθώς μεγαλύτερο δείγμα ή/και σταθμισμένα επιμέρους αποτελέσματα μειώνουν το σφάλμα πρόβλεψης.

Αλλά κάτι μου λέει ότι κάτι άλλο έχουν υπόψη τους, ειδικά μετά το πρόσφατο φιάσκο των προβλέψεων στις τελευταίες Ευρωεκλογές: Όταν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις σημαντικά αποτελέσματα που "γράφουν" στην κάμερα, τουλάχιστον εξασφάλισε ότι δεν μπορεί να το κάνει κανείς άλλος ανταγωνιστής.
.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Αλλού γίνονται τηλεμαχίες και αλλού βαράνε κανόνια

Ωραία τα κατάφεραν πάλι τα κανάλια και οι εφημερίδες. Εχθές, μια μέρα μετά το πρώτο debate των πολιτικών αρχηγών, σε αυτό που χαρακτηρίστηκε (πάλι) ως μεγαλοπρεπής σούπα, την ίδια μέρα έγιναν γνωστά τρία "κανόνια".

Κανόνι 1: Ο όμιλος ασφαλιστικών εταιριών βάζει λουκέτο, στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενοι, στον αέρα εκατομμύρια ασφαλισμένοι, τόσο στον τομέα των αυτοκινήτων, όσο και στον τομέα της ατομικής ασφάλισης.

Για τα αυτοκίνητα υπάρχει περίοδος 30 ημερών, στην οποία καλύπτονται μέσω του ταμείου συνοχής των εταιριών ασφάλισης, αλλά οι ασφαλισμένοι σε προγράμματα πρόνοιας, υγείας, σύνταξης, φοβούνται ότι τελικά θα χάσουν μέρος το χρημάτων που έχουν ήδη καταβάλλει ή θα υποχρεωθούν σε αυξημένα ασφάλιστρα αν μεταφερθούν σε άλλη εταιρία.

Η πλάκα είναι ότι ο "αρμόδιος" για τις εταιρίες που έβαλαν λουκέτο, κ. Ψωμιάδης (καμία σχέση με ποδόσφαιρο ή νομαρχία), εμφάνισε πριν λίγο καιρό εγγυητική επιστολή 550 εκατ. ευρώ, η οποία αποδείχθηκε τελικά πλαστή.

"Εισαγγελική παρέμβαση για την Ασπίς Πρόνοια -
Υπόλογος ο κ. Π. Ψωμιάδης για την πλαστή εγγυητική επιστολή που προσκόμισε"
(ΒΗΜΑ on-line, 23/9/09)

Κανόνι 2: Στο δρόμο 550 εργαζόμενοι από την G.A.Ferries, η οποία μετά από χρόνια προνομιακής μεταχείρισης στα επιδοτούμενα δρομολόγια "άγονης" (μάλλον "όχι αρκούντως κερδοφόρας") γραμμής, τώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πλοίο που να μην έχει κατασχεθεί.

Στο μεταξύ, για δύο σχεδόν εβδομάδες έχουν μείνει χωρίς πλοίο πολλά νησιά του Αιγαίου - όχι νησάκια ή βραχονησίδες, μιλάμε π.χ. για τη Σάμο. Δηλαδή η εταιρία την οποία επιδοτούσε το κράτος για τα δρομολόγια αυτά, τώρα βάρεσε κανόνι και τα νησιά έμειναν στην κυριολεξία στη μέση του πελάγους.

"Κατασχεμένα όλα τα πλοία του Γ. Αγούδημου" (ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 22/9/09)

Κανόνι 3: Επειδή το ελληνικό κράτος αρνείται να καταβάλλει το υπόλοιπο 20% της πληρωμής για το πρώτο "μάχιμο" υποβρύχιο που... γέρνει, η γερμανική εταιρία (HDW) κατασκευής του και ιδιοκτήτρια των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά εκβιάζει ότι θα σηκωθεί και θα φύγει από την Ελλάδα.

Όπως είχε αναφερθεί και σε προηγούμενο post, με αφορμή σχετική εκπομπή στους "Φακέλους" (ΣΚΑΪ) πριν δύο χρόνια, "...το συγκεκριμένο ζήτημα αποτελεί πλέον θέμα "τιμής" (στην κυριολεξία) και για τις δύο πλευρές. Οι Γερμανοί θέλουν να ξεφορτωθούν άρον-άρον τον "κουβά" τους και η ελληνική πλευρά να σώσει, αν μπορεί, το υπόλοιπο 20% της προβλεπόμενης αμοιβής..."

"Λουκέτο και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά" (ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 21/9/09)


Είπε κανείς ότι η οικονομική κρίση πέρασε; "Το πάρτι τώρα αρχίζει..." που ανέφερε και η Aegean απαντώντας στον Βγενόπουλο - μήπως δεν εννοούσε τις αερομεταφορές αλλά τα κανόνια που θα σκάσουν τους επόμενους μήνες;....
.

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Μανιφέστο διαδικτυακής δημοσιογραφίας από γερμανούς bloggers

Λες και το είχαν σχεδιάσει να συμπέσει με την προκήρυξη των δικών μας βουλευτικών εκλογών και το πανηγυράκι που έχει στηθεί στα ΜΜΕ, όπως πάντα.

Οι Γερμανοί bloggers, αρχικά 15, δημοσίευσαν στις 7/9/09 ένα "δημοσιογραφικό μανιφέστο" για το πως πρέπει να διακινείται η πληροφορία στο διαδίκτυο και πως τα παραδοσιακά ΜΜΕ πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτούς τους νέους όρους δημοσιογραφικού "ανταγωνισμού".

Ολόκληρο το μανιφέστο περιλαμβάνει 17 σημεία, εκ των οποίων τα περισσότερα αναφέρονται το πως λειτουργεί σήμερα στο διαδίκτυο το λεγόμενο citizen journalism, δηλαδή η δημοσιογραφία από τον καθένα και όχι αποκλειστικά και μόνο από τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, κυρίως μέσω του social networking (blogs, wikis, ...)

Για κάποιον που τώρα γνωρίζει το Internet ("ιντερ-νΈτ", όπως συνηθίζουν να το λένε), αυτά που αναφέρονται στο κείμενο των bloggers ίσως φαίνεται κάτι πολύ καινούργιο και έξω από όσα έχουν συνηθίσει να διαβάζουν στις εφημερίδες και να βλέπουν στα δελτία των 8. Σίγουρα δεν θα το δούνε με καλό μάτι οι αραχνιασμένοι δημοσιογράφοι με υπέρμετρο θαυμασμό για τα όσα λένε και γράφουν (σύνδρομο "τι-είπα-τώρα-ο-ρήτορας"). Αλλά σε γενικές γραμμές αποτελείται ουσιαστικά από κοινοτυπίες, πράγματα γνωστά και αυτονόητα για όσους είναι ήδη μέσα στο διαδίκτυο, πολύ περοσσότερο για αυτούς που έχουν παρακολουθήσει στενά την εξέλιξή του από το '93 (ξεκίνημα WWW) μέχρι σήμερα.

Αυτό που σίγουρα θα έπρεπε να αναφέρει είναι ότι το Internet δεν είναι (δυστυχώς) αυτονόητο και διαθέσιμο σε όλους, τουλάχιστον όχι όσο το ραδιοφωνάκι, η εφημερίδα, η τηλεόραση, ούτε καν το κινητό τηλέφωνο. Σήμερα, πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει περίπου 1 στους 4 παγκοσμίως, ενώ στην Αφρική μόλις 1 στους 20. Άρα, το πιο σημαντικό ζήτημα, πριν από οτιδήποτε έχει να κάνει με το περιεχόμενο του μέσου, είναι η ίδια η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτό. Αν το διαδίκτυο δεν γίνει αρκετά φθηνό, πολύ εύκολα προσβάσιμο και το ίδιο αξιόπιστο (ως πηγή) με το ραδιοφωνάκι, δυστυχώς οποιαδήποτε κουβέντα θα περιορίζεται μέσα στο "τυχερό" 1/4 του πλανήτη.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

- Internet Manifesto (full), 7/9/2009
- TVXS, 15/9/2009
- "German bloggers’ Internet Manifesto on journalism’s future makes waves", 9/9/2009
.