Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Απάντηση προς G700 blog σχετικά με σχόλια

Επειδή δεν θέλω να μονοπωλήσω ή να καταχραστώ το χώρο του G700 για ένα εκτενές σχόλιο όπως το παρακάτω, παραθέτω παρακάτω το σχόλιο του G700 προς τα δικά μου (προηγούμενα) σχόλια, καθώς και τη δική μου απάντηση.

Δεν πρόκειται για flame, αφού άλλωστε συνεχίζω να παρακολουθώ το G700, παρά τις σοβαρές διαφωνίες μου ως προς το ύφος και το περιεχόμενο των άρθρων που αναρτούν τους τελευταίους μήνες.

Το πλήρες σχετικό άρθρο και όλα τα προηγούμενα σχόλια βρίσκονται αναρτημένα στο G700:
>> http://g700.blogspot.com/2010/05/700.html

Προφανώς δεν τα αντιγράφω όλα εδώ, για λόγους καλής συμπεριφοράς (όποιος ενδιαφέρεται ας τα διαβάσει στην πηγή). Παραθέτω μόνο την απάντηση του G700 προς εμένα, ώστε να γίνει κατανοητή η απάντησή μου στη συνέχεια:

------

(G700, 27/5/2010 10:20am):

jaga, μάλλον δεν κατάλαβες και πολλά πράγματα από τη συνέντευξη. Μήπως να τα γράψουμε δοκιμιακά για να τα καταλάβεις καλύτερα.

"Όπως στρώσαμε θα κάτσουμε" = όπως τα έκανε η μεταπολιτευτική κρεπάλη με λεχρίτες όπως ο Μαντέλης τώρα θα τα λουστούμε

"δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα" = δεδομένου ότι η μόνη εναλλακτική είναι η έξοδος από το ευρώ και η χρεοκοπία και δεδομένου ότι αυτό δεν το έχουμε επιλέξει πες μας κάτι που μπορούμε να κάνουμε εκτός από διαρθρωτικές αλλαγές και περικοπές...

"θέλουμε να βολευτούμε στο δημόσιο" = όχι πάντως το g700 ούτε η ΖΖ κι ας είναι γ500-. Αναφερόμαστε στη γενικότερη νοοτροπία των νέων.

"Οι περισσότεροι το εκλαμβάνουν". Δε γνωρίζουμε αν εσύ το εκλαμβάνεις έτσι. Πάντως οι δημοσιογράφοι που κάνουν τα ρεπορτάζ το εκλαμβάνουν σαν ένα μάτσο πιτσιρίκια κομπάρσους που θα τους γεμίσουν τις σελίδες με γκρίνια. Και φυσικά αυτή την κατάσταση μερικές φορές με κάποια σχόλια που κάνεις δεν βοηθάς να την αντιστρέψουμε.


-----

Μια και απευθύνετε απάντηση-ερώτηση προς εμένα προσωπικά, να απαντήσω και εγώ σε "δοκιμιακά" γιατί μάλλον δεν έχετε πάρει χαμπάρι τι έχει γίνει τους τελευταίους 3-4 μήνες στη χώρα.

Καταρχήν το ύφος και το περιεχόμενο του blog έχει αλλάξει δραματικά από τον Ιανουάριο. Το έχουν επισημάνει πολλοί. Και τα σχόλιά σας το ίδιο. Έχετε γλιστρήσει σε ένα απολογητικό ύφος, γεμάτο εκνευρισμό και υποσυνείδητη ενοχή, λες και πρέπει πάση θυσία να υπερασπιστείτε την πολιτική μιας αποτυχημένη κυβέρνησης, απλά και μόνο για λόγους συσπείρωσης γύρω από τον "ηγέτη" σε δύσκολες ώρες. Διλήμματα του τύπου “είτε είστε μαζί μας, είτε εναντίον μας”, που θέτει κάθε αποτυχημένη κυβέρνηση στους πολίτες της ακριβώς όταν απελπίζεται από το μέγεθος της αποτυχίας της, δεν έχουν καμία θέση ούτε στη δημοκρατία ούτε σε στοιχειωδώς σκεπτόμενους ανθρώπους.

Ως προς τα ερωτήματα-εξηγήσεις:

"...όπως τα έκανε η μεταπολιτευτική κρεπάλη με λεχρίτες όπως ο Μαντέλης τώρα θα τα λουστούμε..."

Είναι από τα πιο ηττοπαθή και απαισιόδοξα σχόλια που έχω διαβάσει. Η σωστή απάντηση είναι: ΔΕΝ δεχόμαστε τέτοια καραγκιοζιλίκια, ούτε χάφτουμε αυτά που μας πλασάρουν τα ΜΜΕ ως αναπόφευκτα ή αναγκαία κακά. Τους δείχνουμε με το δάχτυλο και τους το υπενθυμίζουμε με κάθε ευκαιρία, κατά προτίμηση σε δημόσια "διαβούλευση". Να καταλάβουν ότι πρέπει πλέον να κρύβονται, όπως ακριβώς ο Μαντέλης.

"...δεδομένου ότι η μόνη εναλλακτική είναι η έξοδος από το ευρώ και η χρεοκοπία..."

Πριν το ΔΝΤ λέγατε ότι αυτή ήταν η μόνη διέξοδος, ενώ τελικά η ΕΕ έφτιαξε το δικό της κοινό "ταμείο", αφού φρόντισε πρώτα να αφήσει απ' έξω μόνο την Ελλάδα. Όταν λέγαμε ότι όλοι κερδοσκοπούν εις βάρος της Ελλάδας, μερικοί (ειδικά στα κανάλια) έλεγαν ότι, όχι, έτσι δουλεύουν οι "αγορές" και ότι εμείς φταίμε για τα spreads. Έτσι και τώρα. Όχι, η χρεωκοπία δεν είναι η μοναδική επιλογή όταν κάνεις σωστή εξωτερική πολιτική και φροντίζεις να εξαργυρώσεις ότι "χρέος" έχουν οι "σύμμαχοι". Ας πούμε, στάση αποπληρωμής μόνο των εξωτερικών αμυντικών εξοπλισμών (προς Γαλλία, Γερμανία). Έχετε υπολογίσει πόσα δις ευρώ είναι αυτά; Πόσες μονάδες κερδίζουμε στο ισοζύγιο;

Γιατί πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο ότι ως χώρα οφείλουμε να είμαστε εντάξει με τα οικονομικά μας πρωτίστως προς τους ξένους και όχι προς το κομμάτι του λαού που ψήφισε την παρούσα κυβέρνηση και πίστεψε τις προεκλογικές εξαγγελίες; Θυμίζω τα τρία “δεν” του Παπανδρέου, τα “λεφτά υπάρχουν”, το φτάνει πια” και άλλα τέτοια ωραία σλόγκαν, που μερικούς μήνες αργότερα έγιναν κωμικές καρικατούρες, μετά τις κωλοτούμπες του Παπακωνσταντίνου και όλης της κυβέρνησης συνολικά, σε όλα σχεδόν τα σημαντικά θέματα.

Για τα εσωτερικά, αναφέρω ενδεικτικά: αναδιάρθρωση συστήματος προμηθειών, κατάσχεση και κλείσιμο επιχειρήσεων με μεγάλα χρέη σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Επίσης, διερεύνηση και καταδίκη όσων εμπλέκονται σε έργα ΤΠΕ δημοσίου τα τελευταία χρόνια. Δείτε αυτό:

>> "Aλητείες με έργα πληρoφoρικής ... θησαυρίζoυν τα λαμογία στις πλάτες μας" (troktiko, 27/5/2010)

Έχετε υπολογίσει πόσο εύκολα σώζονται τα ασφαλιστικά ταμεία για 3-5 χρόνια (τουλάχιστον) απλά και μόνο με τα παραπάνω; Και αυτά δεν έχουν μόνο εισπρακτικό αποτέλεσμα αλλά και αποτρεπτικό για άλλους στο μέλλον. Ασφαλώς η χώρα δεν θα σωθεί με τα 4-5 εκατ. ευρώ του Βοσκόπουλου, αλλά σίγουρα δείχνει κάτι ως προς τις προθέσεις - εφόσον φυσικά συνεχιστεί και δεν μείνει σε αυτό, ως πυροτέχνημα.

"..."θέλουμε να βολευτούμε στο δημόσιο" = όχι πάντως το g700 ούτε η ΖΖ κι ας είναι γ500-. Αναφερόμαστε στη γενικότερη νοοτροπία των νέων..."

Μέρος των οποίων υποθέτω εκπροσωπείτε, έτσι; Είτε θα πρέπει να διαχωρίσετε τη στάση σας από αυτή τη νοοτροπία (που είναι κατά βάση νοοτροπία των γονιών, όχι των νέων), είτε το υιοθετείτε ως θεμιτό ή αναπόφευκτο όταν δεν το σχολιάζετε αρνητικά. Αλλιώς τους βάζετε όλους στο ίδιο τσουβάλι, αυτούς που τα ξύνουν 1-2 ώρες σε κάποια υπηρεσία και πληρώνονται για 8+ και αυτούς που σκίζονται στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, ανασφάλιστοι, κακοπληρωμένοι και “ελαστικοί”.

"...Πάντως οι δημοσιογράφοι που κάνουν τα ρεπορτάζ το εκλαμβάνουν σαν ένα μάτσο πιτσιρίκια κομπάρσους που θα τους γεμίσουν τις σελίδες με γκρίνια. Και φυσικά αυτή την κατάσταση μερικές φορές με κάποια σχόλια που κάνεις δεν βοηθάς να την αντιστρέψουμε..."

Θέλω να πιστεύω ότι το πρώτο μέρος του παραπάνω δεν απευθύνεται ούτε σε εμένα ούτε σε όσους τυχαίνει να κατακρίνουν όσα γράφετε τους τελευταίους μήνες. Δεν είμαι ούτε πιτσιρίκι, ούτε γράφω σχόλια για να κάνω δικτυακή ψυχοθεραπεία. Θέτω ερωτήματα (όπως και άλλοι) που μερικές φορές αποφεύγετε επιμελώς να απαντήσετε ξεκάθαρα εδώ και καιρό.

Για παράδειγμα, δεν έχετε απαντήσει ξεκάθαρα αν συμφωνείτε με το "μνημόνιο συνεργασίας" με το ΔΝΤ. Δεν έχετε απαντήσει αν συμφωνείτε με τον νέο ασφαλιστικό νόμο συνολικά (όχι σε λεπτομέρειες, για συντάξεις χηρείας κτλ). Για το ότι τον τελευταίο καιρό γίνεται κατασυκοφάντηση των διαδηλώσεων και των απεργιών συνολικά, είτε στο όνομα του οικονομικού αδιεξόδου, είτε στο όνομα της καλής διεθνούς εικόνας και του τουρισμού. Δεν έχετε απαντήσει αν κρίνετε σωστή τη στάση του Λοβέρδου ως υπουργού εργασίας, ειδικά μετά τις πρόσφατες δηλώσεις.

Αν το πρόβλημα της χώρας είναι αποκλειστικά και μόνο οι υψηλόμισθοι ή οι κομματικά βολεμένοι του Δημοσίου, ώστε να δικαιολογείται η επιεικώς απαράδεκτη στάση του Πάγκαλου να πετάξει έξω τους συμβασιούχους από τα ΚΕΠ απλήρωτους. Σημειώνω το απλήρωτους, γιατί πρόκειται (υποτίθεται) για σοσιαλιστική κυβέρνηση. Και σαφώς αν πράγματι πρόκειται για προεκλογικά βολέματα της προηγούμενης κυβέρνησης, τότε φυσικά και πρέπει να πεταχτούν στο δρόμο - αλλά όχι απλήρωτοι, έτσι από εκδίκηση.

Αν το κράτος θέλει να ακυρώνει προηγούμενες αποφάσεις του και να μην τηρεί (αναγκαστικά) την αρχή της “συνέχειας”, υποτίθεται στο όνομα της δικαιοσύνης και του κοινού αισθήματος, ας ξεκινήσει από την άρση της απαλλαγής του κάθε Μαντέλη, ο οποίος ομολογεί κακούργημα κατά του δημοσίου και φεύγει σαν κύριος από τη Βουλή. Ας ξεκινήσει από τα golden boys της ΕΡΤ, π.χ. Παναγόπουλο και Σπ. Παπαδόπουλο, τους οποίους ακόμα πληρώνει με τεράστια ποσά, “λόγω προηγούμενου συμβολαίου”. Ας ξεκινήσει από την καταγγελία του συμβολαίου του κ. Βουλρούμη στον ΟΤΕ, ο οποίος ακόμα και σήμερα με τις αποφάσεις και τη στάση του ζημιώνει τον οργανισμό (μαζί φυσικά με τις περίφημες εθελούσιες που βύθισαν τα ασφαλιστικά ταμεία). Ας κάνει το ίδιο με τον κ. Χατζηεμμανοήλ του ΟΠΑΠ, ο οποίος συνεχίζει να πληρώνεται πλουσιοπάροχα, παρά τα στοιχεία που έχουν βγει στη δημοσιότητα πει φωτογραφικών διαγωνισμών και αδιαφανών διαδικασιών σχετικά με συμβάσεις με την Ίντραλοτ κατά την περασμένη δεκαετία.

Αυτά, και πολλά πολλά ακόμα που έχουν επισημανθεί εδώ και καιρό. Η μομφή προς τη G700 δεν είναι γιατί δεν ασχολείται αποκλειστικά με αυτά, τα οποία στο κάτω-κάτω ο καθένας τα κρίνει διαφορετικά. Η μορφή είναι ότι αυτά, και άλλα τόσα, μένουν στο απυρόβλητο, λες και δεν έχουν και πολύ σημασία, λες και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτά, και τελικά δικαιώνονται αυτοί που βλέπουν μονίμως ως αυταπόδεικτη λύση την περικοπή συντάξεων “οριζόντια”, την περικοπή φαρμάκων, την περικοπή καθηγητών στα δημόσια σχολεία, την περικοπή κονδυλίων στα Πανεπιστήμια (θυμίζω ότι ακόμα η ΣΕΑΒ δεν έχει πληρώσει, με ευθύνη του ΥΠΕΠΘ εδώ και 1,5 χρόνο, τις συνδρομές περιοδικών της ΙΕΕΕ, με αποτέλεσμα να μην είναι διαθέσιμες).

Αν πάντως θεωρείτε ότι "...μερικές φορές με κάποια σχόλια που κάνεις δεν βοηθάς να την αντιστρέψουμε..." μπορείτε πάντα να με κάνετε ban ή να κάνετε όλα τα comments moderated, ώστε να μη χαλάει η "politically correct" εικόνα του blog. Θυμίζω μόνο παλαιότερα τα σχόλια π.χ. του Κομφούκιου, επιεικώς απαράδεκτα σε ύφος και περιεχόμενο, τα οποία τότε θεωρούσατε εποικοδομητικά και χαριτωμένα. Μπορεί και να είχατε δίκιο τότε. Αν όμως τώρα οι αντίθετες φωνές σας ενοχλούν, γιατί υποτίθεται ότι δίνουν “λάθος εικόνα” στους δημοσιογράφους που διαβάζουν το blog, αυτό θα πρέπει να σας προβληματίσει. Κυρίως ως προς το ποιοι είναι αυτοί, οι οποίοι θέλετε (λανθασμένα κατά τη γνώμη μου) να δείχνετε “καλή εικόνα”.

Σε κάθε περίπτωση καλή συνέχεια (ειλικρινά, όχι ειρωνικά) και στο εξής θα προσπαθήσω να μην σας κάνω τη ζωή δύσκολη.
.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Το ίδιο σκηνικό σε κακή επανάληψη, 17 μήνες μετά

Μερικές φορές τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Αυτά που βλέπεις και που συμβαίνουν γύρω σου είναι τόσο έντονα και καταιγιστικά, που θέλεις λίγο χρόνο να τα χωνέψεις.

Σήμερα στη διαδήλωση της γενικής απεργίας μαζεύτηκε σχεδόν 200.000 κόσμος. Μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην μεταπολιτευτική ιστορία. Στο Σύνταγμα η Βουλή υπό κανονική πολιορκία, με τόνους χημικών κατά δικαίων και αδίκων.

Την ίδια στιγμή, μέσα στη Βουλή, η συζήτηση για το νομοσχέδιο του ΥΠΕΠΘ διακόπτεται και ο πρόεδρος ανακοινώνει πως ο υπουργός του επιβεβαίωσε την πληροφορία για τουλάχιστον δύο νεκρούς στο κτίριο της Marfin στη Σταδίου. Λίγο αργότερα, διαπιστώνεται ότι πρόκειται τελικά για έναν άντρα και δυο γυναίκες, εκ των οποίων η μία έγκυος. Τα χημικά είναι τόσο έντονα που τα αισθάνονται και μέσα στο κοινοβούλιο, το οποίο διακόπτει τη συνεδρίαση.

Σχεδόν την ίδια στιγμή, ένα κτίριο του ΥΠΟΙΚ τυλίγεται στις φλόγες στην Αμαλίας. Υπάρχει πληροφορία ότι μέσα σε αυτό φυλάσσονται αρχεία για σημαντικότατες υποθέσεις για φοροδιαφυγή και τελωνειακές υποθέσεις (λαθρεμπόριο, ναρκωτικά, κτλ). Μετά από σύντομη έρευνα της εισαγγελέως, διαβεβαιώνει ότι στα αρχεία αυτά δεν υπήρχαν σημαντικές ενεργές υποθέσεις – χωρίς όμως να υπάρχει ακόμα διαβεβαίωση για αυτό, ούτε για το πώς μπήκε η φωτιά, από ποιον, πως έφτασε τόσο γρήγορα στον 3ο όροφο, καθώς και το αν μπορούν να ανακτηθούν τα χαμένα δεδομένα από άλλη υπηρεσία.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια των γεγονότων, η απεργία της ΕΣΗΕΑ διακόπτεται αργά το μεσημέρι για να μεταδώσει την είδηση για τους θανάτους των υπαλλήλων της τράπεζας. Η κύρια ενημέρωση γίνεται μέσω crowdsourcing, δηλαδή στο Internet μέσω του Twitter και blogs, καθώς επίσης και μέσω μηνυμάτων, φωτογραφιών και βίντεο από κινητά τηλέφωνα, από απλούς ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στα γεγονότα. Στο Twitter, το search tag "#imfgr" επιστρέφει περίπου ένα νέο μήνυμα κάθε 2-3 δευτερόλεπτα, πολύ πιο γρήγορα από οποιαδήποτε “παραδοσιακή” μετάδοση ειδήσεων.

Αργότερα, θα υπάρξει χρόνος να σκεφτούμε όλοι τις πολλές πτυχές της σημερινής ημέρας, η οποία ακόμη δεν έχει τελειώσει – αργά το απόγευμα προγραμματίζεται νέα συγκέντρωση στο κέντρο με αφορμή τον άδικο θάνατο των τριών υπαλλήλων. Και θα έχουμε όλοι χρόνο να σκεφτούμε το πώς και το γιατί, το ποιος φταίει και το πώς μπορεί να διορθωθεί.

Προς το παρόν, προσοχή στο τι μεταδίδεται στο Internet και στα ΜΜΕ, προσοχή στο τι λέγεται, πως λέγεται και από ποιον.

"...In times like this, your only ally is information..."
.