Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο νέος βασιλιάς!

Ωραία. Αποκτήσαμε επιτέλους κυβέρνηση. Με τρεις "πυλώνες" και μιάμιση  "πατερίτσα":
  • Οι "πυλώνες": το κόμμα-πτώμα ΠΑΣΟΚ, με μονοψήφιο ποσοστό πλέον και αρχηγό-φάντασμα, το κόμμα-πώμα ΝΔ, που κλείνει στόματα και βουλώνει διαρροές, και το κόμμα-γόμα ΛΑΟΣ, που έχει μιντιακή μνήμη 24ώρου και χρυσό στις κωλοτούμπες εδάφους με το μπαλέτο του.
  • Η μιάμιση "πατερίτσα": Το κόμμα Μπακογιάννη (κανείς δεν θυμάται πως λέγεται, που λέει φανατικά ναι σε όλα αλλά δεν της δίνουν ούτε θέση κλητήρα, και η μισή "Δημοκρατική Αριστερά", όπου μερικοί όπως ο ντιπ για ντιπ αριστερός Ψαριανός δηλώνει με παράπονο ακριβώς τα ίδια με τη Μπακογιάννη.
Όποιος ξένος ανταποκριτής παρακολουθεί τι γίνεται στην Ελλάδα τις τελευταίες εβδομάδες, ξεκινά από νωρίς το πρωί τους καφέδες και τις ασπιρίνες, γιατί η κατάσταση θυμίζει Πολωνικό καρτούν του '80 χωρίς υπότιτλους.

H "συγκολλητική ουσία" (ΛΑΟΣ)


Αυτή την εβδομάδα, ο επόμενος καταλληλότερος πρωθυπουργός και αυτοκράτορας της Βασιλεύουσας (Κωνσταντινούπολης), στηρίζει Παπαδήμο με τα χίλια. Όπως είχε προτείνει ήδη πριν από 2-3 χρόνια, επί εποχής μπουχέσα. Στο ενδιάμεσο, πριν μερικούς μόλις μήνες, είχε προτείνει Στεφανόπουλο ως μοναδική επιλογή, μια και "...ποιος ξέρει και ποιος εμπιστεύεται τον κάθε Παπαδήμο;" όπως είχε πει.

Πάντως το κόμμα του εξωτικού ΛΑΟΣ είναι συνεπές στο εξωτερικό. Μπορεί εδώ να έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια και να κάνουν πιο πολλές κωλοτούμπες από Ολυμπιονίκες ασκήσεων εδάφους, αλλάζοντας "στρατηγική" κάθε 6 με 12 ώρες (σαν αντιβίωση), αλλά στην Ευρώπη δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Για παράδειγμα, τον περασμένο Ιούνιο, ο πασίγνωστος πλέον αντιευρωπαϊστής και πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα ευρωβουλευτής της Αγγλίας Nigel Farage, είχε βαλθεί και πάλι να τα χώνει κανονικά στα μούτρα του Baroso. Μόλις τελείωσε, ο κυρία Νίκη Τζαβέλα, υπερήφανη ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ (που υποτίθεται ενδιαφέρεται για την Ελλάδα), έσπευσε να ρωτήσει ειρωνικά τον Farage πόσο είναι το έλλειμμα της Αγγλίας και αν η απομόνωσή της από την ΕΕ πιστεύει ότι είναι η σωστή λύση. Για να λάβει την απάντηση από τον Farage ότι ακριβώς για αυτά (τα χάλια) που γίνονται σήμερα, η Αγγλία αποφάσισε να μην υιοθετήσει το ευρώ ως εθνικό νόμισμα και να κρατήσει τη λίρα, κάτι που εννοείται ότι δεν μετανιώνει ούτε στιγμή.




Η πρώτη χώρα-αποικία τραπεζιτών


Με την κυβέρνηση Luke "Skywalker" Papadimos, η Ελλάδα γίνεται και επίσημα η πρώτη χώρα της ΕΕ που κυβερνάται από διορισμένο πρωθυπουργό τραπεζίτη, ο οποίος δεν έχει εκλεγεί και δεν διαφαίνεται πότε ακριβώς θα αφήσει την καρέκλα (ούτε σε ποιον φυσικά). Επιτελάρχης βέβαια υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό, καθόλου τυχαίο το ότι είναι Γερμανός και το όνομά του αρχίζει από "Ράιχ" και προφέρεται "Ράιχ-εν-Μπαχ". Σαν να λέμε ξύλο αλά SS, με κλασική μουσική.

Η φαεινή ιδέα του δημοψηφίσματος έκανε τη δουλίτσα του για τον κρεμανταλά με το μουστάκι, του έδωσε διέξοδο ήπιας αποχώρησης (χωρίς ελικόπτερο προς το παρόν), τη στιγμή που το εσωκομματικό του κοτέτσι έφτασε στο αμήν. Οπότε ήταν η κατάλληλη ώρα να φέρουν στη θέση του έναν τραπεζίτη, κανονικό υπάλληλο της τρόικας εξωτερικού, για να διευθύνει την τρόικα εσωτερικού. Μόνο που ο μπουνταλάς Mind-the-GAP δεν το έχει καταλάβει ακόμα και νομίζει ότι είναι ακόμα πρωθυπουργός και αρχηγός του κόμματος, καλώντας τους "υπουργούς του" και τα "όργανα" για να δώσει οδηγίες. Δώστε του ένα κανό να πάει στο καλό, να μην ταλαιπωρείται πια και με τα Ελληνικά, που τόσο δύσκολα τα βρήκε στην εξαιρετικά σύντομη θητεία του στη χώρα.

Πάντως, όσοι περιμένουν ότι σε τρεις μήνες θα έχουμε εκλογές, ας μη βάλουν στοίχημα. Ο Luke είναι εδώ για να μείνει. Το ξεκαθάρισαν αυτό εξ' αρχής. Άλλωστε, πληροφορίες από τη Συγγρού (μέρος κι αυτό για γραφεία κόμματος...) λένε ότι ο "επιτυχημένος τραπεζίτης" δέχτηκε να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά με την προϋπόθεση ότι θα παραμείνει στη θέση του ακόμα και μετά τις εκλογές. Δηλαδή, αφού το μπλε σκορποχώρι το πήρε απόφαση ότι αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν βγάζει με τίποτα, αλλά δεν μπορούσε πια να συνεχίζει την ερμαφρόδιτη σχιζοφρενική κατάσταση του "θέλω-δεθέλω το μνημόνιο", ήταν καιρός να συμφωνήσει σε έναν πρωθυπουργό-ταμπέλα, τουλάχιστον προς το παρόν. Μετά τις εκλογές, όταν και αν γίνουν κάποτε, τα μπλε ανθρωπάκια θα γίνουν πιο πολλά στη Βουλή και στη συγκυβέρνηση, αλλά ο Luke θα παραμείνει στη θέση του, γνήσιος "τεχνοκράτης", για να τον δείχνουν  ως "σκληρό αλλά ικανό" και να τον βάλουν μπροστά όταν θα συνεχίσει να βρέχει γιαούρτια.

Τα υπόλοιπα επιτυχημένα παραδείγματα


Μια ανασκόπηση του τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη, που θυμίζει πια έντονα τέλη δεκαετίας του '30, λίγο πριν η Βέρμαχτ αφήσει τα προσχήματα και μπουκάρει με τα άρματα στους γείτονες:
  • Λετονία: Το πρώην "πετυχημένο πείραμα", σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση να μαζεύει από το δρόμο παγωμένους αστέγους και νηστικούς, σιωπηλά θύματα του ευρω-πολέμου.
  • Ισπανία: Ο Θα-πατέρας έφυγε, ο Θα-πατέρας πάει. Άλλος ένας "σοσιαλιστής" πάει πρόωρα σπίτι του με την ουρά στα σκέλια, με την ίδια επιτυχία όλων σχεδόν των ηγετών της σοσιαλιστικής διεθνούς, της οποίας τον πρόεδρο είχαμε την απίστευτη τύχη να έχουμε για 2 χρόνια (μόνο, ευτυχώς) πρωθυπουργό.
  • Ιταλία: Ο Μπερλουσκόνι μπορεί επιτέλους να ασχοληθεί με την ησυχία του με τις βυζούμπες βουλευτίνες του, αφού τη χώρα ανέλαβαν (και εκεί, όπως εδώ) οι τραπεζίτες.
  • Πορτογαλία: Τα προ-εκλογών "συμφωνημένα μέτρα" (με υπογραφές, κανονικά), φαίνεται να είναι οδοντόκρεμες. Το πρόβλημα χρέους-ελλείμματος της χώρας δείχνει πως πάνε ολοταχώς για κατρακύλα τύπου Ελλάδας.
  • Ιρλανδία: Οι περήφανοι Κέλτες, αφού άρχισαν να συνηθίζουν να είναι στα τέσσερα και να λένε ναι σε όλα εδώ και 3-4 χρόνια, τώρα μαθαίνουν ότι, όχι μόνο τα "νέα μέτρα" δεν τελειώνουν ποτέ, αλλά επιπλέον ότι ο προϋπολογισμός τους κατατέθηκε πρώτα στο Γερμανικό κοινοβούλιο προς έγκριση, πριν έρθει στη δική τους Βουλή. Δηλαδή, οι Γερμανοί έχουν αναλάβει 100% τα οικονομικά τους και οι ίδιοι μαθαίνουν τα νέα από τα Γερμανικά ΜΜΕ (όπως γίνεται και εδώ σε εμάς άλλωστε).

Η Ερώτηση του 1,7 τρις ευρώ


Οι τραπεζίτες στην ΕΚΤ, στη FED και στο ΔΝΤ, υπολογίζουν πως για να στηριχθεί η Ευρωζώνη, με την Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία λίγο-πολύ στον "ορθό δρόμο" που οδηγεί στη δική μας πετυχημένη κατάσταση, υπολογίζουν ότι χρειάζονται περίπου 1,7 τρις ευρώ επιπλέον κεφαλαίων στο PSI. Αλλά φυσικά αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε τα δανείζει κανείς στην ΕΕ. Οπότε η μοναδική λύση είναι το τύπωμα χρήματος και η έκδοση ευρωομολόγων για τις χώρες κατευθείαν (όχι για τις τράπεζές τους και μόνο) από την ΕΚΤ, κάτι στο οποίο αντιδρούν με πείσμα οι Γερμανοί, γιατί αυτό θα υποβαθμίσει το "σκληρό" ευρώ και θα το κάνει τσιχλόφουσκα.

Συνεπώς, το ερώτημα είναι απλό: Αφού οι Γερμανοί οδηγούν τη μισή Ευρώπη στην κατάρρευση και στην εθνική υποδούλωση, μήπως είναι καιρός η ΕΕ να πετάξει έξω τη Γερμανία; Δηλαδή, οι ταλαιπωρημένες χώρες του Νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) και η Ιρλανδία, μαζί με όποιον άλλο θέλει, να φτιάξουν μια φυσιολογική ΕΕ πολιτών και όχι τραπεζών, να εκδώσουν το ευρώ 2.0, και να στείλουν τους Ούννους και τα τσιράκια τους στη δική τους "Βόρεια" Ευρωζώνη να ψάχνουν για πελάτες;

Η ιδέα της διχοτόμησης της Ευρωζώνης δεν είναι νέα, αλλά μέχρι τώρα όλοι υποθέτουν πως αυτό πρέπει να είναι πρωτοβουλία των Γερμανών-Γάλλων, αφού σε αυτούς χρωστάει όλος ο κόσμος. Αλλά ξεχνάνε μια λεπτομέρεια: Αν η διχοτόμηση γίνει βίαια και με τους όρους των "καταχρεωμένων", αυτό σημαίνει κήρυξη χρεοκοπίας από τη μισή Ευρώπη, άρα μη αποπληρωμή χρεών από τη "φτωχή" προς την "πλούσια" Ευρώπη, άρα εκμηδενισμός του σημερινού μπάχαλου σε ένα μεγάλο βαθμό.

Σύμφωνοι, δεν θα κυκλοφορούν πλέον Mercedes και BMW στη Μεσόγειο, ούτε θα έχουμε τηλέφωνα Siemens, ούτε θα έχουμε μια τοστιέρα της προκοπής που δεν θα φοβάσαι μην εκραγεί στα μούτρα σου όπως οι Κινέζικες. Αλλά θα έχουμε ξανά ένα πραγματικό νόμισμα, κοινό με τους γείτονες και όσους τέλος πάντων μπορούμε να συμβιώσουμε, και το κυριότερο θα έχουμε ελπίδα για πραγματική οικονομία, αντί για δουλεία δεκαετιών.

Δεν ξέρω πόσοι το σκέφτονται στα επιτελικά γραφεία, πάντως είναι γνωστό ότι οι Γερμανοί ήδη ετοιμάζονται για το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης και επιστροφής στο μάρκο, είτε με δική τους απόφαση είτε γιατί όλοι οι υπόλοιποι θα τους εκδιώξουν ως αθεράπευτα επεκτατιστές.