Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

The power of 'we' - Blog Action Day 2012

This year's Blog Action Day is all about the power of 'we'. The power and the responsibility we all have to work together and find solutions, for all of us, together.

Here in Greece, we have always known that this is the right way to go. But during the last three years, Greece has been in the center of an unprecedented  turmoil, a war-like deterioration of every aspect of everyday life, from wages and personal income, to schools, hospitals, security.

There are no 'magic' solutions. We all know that. Well, maybe there is one: staying together as a society, working closely and supporting each other like never before, taking care of those who need it the most and, most of all, keep our heads together and our spirits high.

There is nothing more important than keeping your feet on the ground in times like this. Every problem has at least one solution. Every grave situation has at least one way out.


Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Διπλασιασμός φόρου στους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες το 2013

Είπα να περιμένω λίγο μπας και ανακοινωθούν τα νέα μέτρα για να κάνω σχολιασμό στο επόμενο post, αλλά από ότι φαίνεται το μαγείρεμα καθυστερεί πολύ.

Τα  11,5 δισάκια έγιναν 15, μετά έγιναν 13 και τώρα μαθαίνουμε ότι έγιναν 9,5 αλλά σχεδόν όλα προέρχονται από μισθούς και συντάξεις (τι πρωτότυπο). Και μαθαίνουμε ότι ο Στουρνάρας χτύπησε λέει το χέρι στο τραπέζι και τα έψαλλε στον Τόμσεν, οπότε το ΔΝΤ μαζεύτηκε και μας έκανε σκόντο τα 2 δισάκια που περισσεύουν. Εικόνα μαγική, απερίγραπτη, ότι πρέπει για τα στρατευμένα κανάλια και τις εφημερίδες, για να πείσουν ότι "δεν πάει άλλο" και ότι επιτέλους "βάζουμε πόδι".

Μόνο που ο Στουρνάρας δεν πείθει ότι μπορεί να "βάλει πόδι" ούτε σε 5χρονο παιδάκι, αντίθετα μοιάζει ο ίδιος με τον καλό, πειθαρχημένο συμμαθητή όλοι είχαμε κάποτε σε κάποια τάξη μαζί μας, αυτόν που προτιμούσε να καρφώσει το φίλο του παρά να συγχύσει το δάσκαλο.

Οπότε κλείνει και τυπικά η απορία μερικών (αμετανόητα ανόητων) που ακόμα πίστευαν πως αυτά τα μέτρα θα είναι "τα τελευταία" όπως διαβεβαίωσε σύσσωμη η τριανδρία της τρόικας εσωτερικού. Τα νέα-νέα μέτρα θα έρθουν αφού κλείσει ο απολογισμός του 2012, αφού τελειώσουμε με τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, και αφού οι τροϊκανοί εξωτερικού δούνε προς τα που πηγαίνει το πράγμα σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία (κυρίως), καθώς και στην Ιρλανδία και στη Γαλλία σε δεύτερη φάση. Εμείς πάντως εδώ θα εισπράξουμε με το νέο χρόνο άλλο ένα "νέο πακέτο μέτρων" γύρω στα 5-6 δισάκια για να μην παραπονούμαστε, ειδικά αν προβλέπονται νέες εκλογές στον ορίζοντα εντός του 2013.

Στο μεταξύ, η έκφραση "ο πρωθυπουργός που μπαντέρνει από τη μια μπάντα" δεν είναι τυχαία για τον Σαμαρά. Έχει την ίδια εμμονή με τους συνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους όπως είχαν οι πιο ακραίοι νεοφιλελεύθεροι της Θάτσερ το '80 και του Μπους του νεότερου. Αν δεν τους εξολοθρεύσει όλους δεν θα ισιώσει ποτέ. Για το λόγο αυτό βγήκε και διέψευσε λέει τις "φήμες" για νέο χαράτσι στις ενοικιαζόμενες κατοικίες και στα αγροτεμάχια, χωρίς όμως να διαψεύσει τις επικείμενες αλλαγές στη φορολογία των ελεύθερων επαγγελματιών.

Εκτός από την κατάργηση του αφορολόγητου και τη μείωση του ανώτερου συντελεστή (φυσικά, ποιους θα διευκόλυνε), θα θεσπιστεί λέει ενιαία φορολόγηση ενός και μόνο συντελεστή από το πρώτο ευρώ στους ελεύθερους επαγγελματίες. Επειδή δεν βλέπω να έχει συνειδητοποιήσει κανείς στα κατά τα άλλα επαναστατικά blogs τι σημαίνει αυτό, και μια και τα ΜΜΕ έχουν θάψει το θέμα εντελώς, είπα να ανεβάσω εδώ ένα γράφημα για να δούνε όλοι τι τους περιμένει.



Στο παραπάνω διάγραμμα φαίνεται η αναλογία φόρων προς το αντίστοιχο εισόδημα για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η πράσινη γραμμή δείχνει αυτό που ισχύει σήμερα με την κλιμάκωση του φόρου και με αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ. Η πορτοκαλί γραμμή δείχνει τον φόρο που προκύπτει με τις προτεινόμενες νέες αλλαγές, δηλαδή κατάργηση του αφορολόγητου εντελώς και θέσπιση ενός και μόνο συντελεστή 20% από το πρώτο ευρώ. Η κόκκινη γραμμή δείχνει την αντίστοιχη αλλαγή στο φόρο με υψηλότερο συντελεστή 30% αντί για 20%.

Παρατηρούμε λοιπόν τρία ενδιαφέροντα πράγματα:
  • Με το νέο τρόπο φορολόγησης (ενιαίο συντελεστή, χωρίς αφορολόγητο), αυτοί που σίγουρα θα πληρώσουν τη νύφη είναι όσοι βρίσκονται στο κάτω άκρο, δηλαδή οι μικροί επαγγελματίες.
  • Με το συντελεστή 20% όσοι δηλώνουν εισόδημα μέχρι 34.544 ευρώ θα έχουν πρόσθετη επιβάρυνση που θα φτάνει μέχρι και το 125% (πάνω από το διπλάσιο) το φόρου που αντιστοιχεί με το σημερινό σύστημα, ενώ από το όριο αυτό και πάνω το νέο σύστημα δημιουργεί τεράστια ελάφρυνση φόρου.
  • Αντίστοιχα, το κρίσιμο σημείο για συντελεστή 30% είναι το δηλωθέν εισόδημα στις 75.800 ευρώ, ενώ η αύξηση φόρου σε όσους βρίσκονται κάτω από αυτό φτάνει το 99% (διπλάσιος φόρος από το φετινό).

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει οποιοσδήποτε τι συμβαίνει εδώ. Το 70% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι μικρομεσαίες, δηλαδή κάτω από 10-15 άτομα συνολικά, και μάλιστα σε μεγάλο ποσοστό οικογενειακού τύπου. Αν η επιχείρηση δεν είναι Ε.Ε. ή Ο.Ε. ή Ε.Π.Ε. και είναι δηλωμένη ως ατομική επιχείρηση, σίγουρα βρίσκεται κάτω από το όριο των 76.000 ευρώ στα έσοδα. Όλες αυτές οι μικρές επιχειρήσεις ξαφνικά θα επιβαρυνθούν με ως και διπλάσιο φόρο αν εφαρμοστεί ο συντελεστής του 30%, δηλαδή στραγγαλίζονται εκ προ μελέτης και προς όφελος των μεγαλύτερων εταιριών τύπου Α.Ε. Αυτοί που θα πληρώσουν τη μεγαλύτερη αύξηση στο φόρο τους είναι αυτοί της τάξης του εισοδήματος στις 26.000 ευρώ.

Με τον συντελεστή 20% αρχικά φαίνεται ότι τα πράγματα είναι καλύτερα, γιατί όλοι οι παραπάνω τη γλιτώνουν. Κάθε άλλο παρά έτσι είναι τα πράγματα. Το όριο των 35.000 ευρώ που προκύπτει καλύπτει και πάλι όλα τα μικρά εμπορικά καταστήματα, τα τυροπιτάδικα της γειτονιάς, τον τσαγκάρη, κάθε μικρό μαγαζάκι. Και αν όλοι αυτοί αναγκαστούν και πάλι να πληρώσουν διπλάσιο φόρο, είναι λογικό να βάλουν λουκέτο. Αυτό σημαίνει ακόμα περισσότερους χωρίς δουλειά και ακόμα λιγότερους χωρίς εισόδημα. Όσες ελληνικές εταιρίες "τη γλιτώσουν" από το νέο φορολογικό σύστημα, θα βάλουν λουκέτο σε 12-18 μήνες εκ των πραγμάτων, αφού πρώτα απολύσουν χωρίς αποζημίωση σταδιακά το προσωπικό τους και γεμίζουν με ακόμα περισσότερα φέσια και ακάλυπτες επιταγές την αγορά.

Και το κερασάκι στην τούρτα: Καταργείται λέει ο τεκμαρτός τρόπος υπολογισμού του εισοδήματος. Δηλαδή η ΓΓΠΣ και η αρμόδια ΔΟΥ δεν θα έχει πλέον δικαίωμα να αντιπαραβάλει το δηλωθέν εισόδημα με την αντικειμενική περιουσία μιας επιχείρησης ή ενός επαγγελματία. Αυτό γίνεται υποτίθεται γιατί ο τεκμαρτός τρόπος οδηγεί σε αδικίες και παραλογισμούς που τελικά αναγκάζονται να "διορθώσουν" μέσω των περίφημων "περαιώσεων", που κάθε φορά ανακοινώνονται ως "οι τελευταία φορά" (όπως και τα μέτρα με τα χαράτσια). Αλλά η συγκεκριμένη λογική της αμερικανικού τύπου φορολόγησης έχει νόημα όταν ήδη υπάρχει ένας φοροεισπρακτικός μηχανισμός που λειτουργεί σωστά και που πιάνει όσους φοροδιαφεύγουν. Όταν εφαρμόζεται σε συνθήκες ήδη τεράστιας φοροδιαφυγής χωρίς κανένα μηχανισμό αυτο-διόρθωσης, το μόνο που προκαλεί είναι ακόμα μεγαλύτερη φοροδιαφυγή, αφού όσοι λίγοι πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους αισθάνονται ακόμα περισσότερο κορόιδα και ακόμα περισσότερο αδύναμοι να συνεχίσουν να είναι "φτωχοί πλην τίμιοι".

Περιμένω να δω πότε (αν) πιάσουν το θέμα τα κανάλια, αλλά και οι επαναστάτες που τώρα αρκούνται να καταγγέλλουν μόνο τα προφανή και αυτονόητα, όπως η περικοπή των επιδομάτων σε ανάπηρους (πραγματικούς και μη, τουρλού τουρλού), το κλείσιμο νοσοκομείων ή τα έξοδα αιμοκάθαρσης για τους νεφροπαθείς.

Ο πιο εύκολος τρόπος να περάσεις κάτι στα ψιλά είναι να το καλύψεις με κάτι πιο τραγικό, πιο εξωφρενικό, πιο εξοργιστικό. Έτσι, όταν αυτό το "μικρό" τελικά αποκαλύπτεται, να μοιάζει σχεδόν αναμενόμενο και άνευ σημασίας.
.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

A post-mortem analysis of the elections in Greece

There are several results that can be noted with regard to the second round of elections in Greece. But totally expected, at least for the most part.

As it was described in the previous post about the possible scenarios, it seems that Greece has ended up with the most unlikely outcome. That is, a pro-troika, pro-memorandum and pro-austerity coalitional government. This was not as unlikely as it seems, since the last ten days before the elections were literally saturated with terrorizing articles in the media, "black" advertisements from the parties and a holy war of "euro-or-drachma" declarations from the entire EU block.

The following diagram shows the current path of events after the elections. The new coalitional government is about to be announced later today (19/6) or tomorrow at the very latest (20/6). The red solid lines shows the elections, the sum of 48% by ND, PASOK and DHMAR that will form the new pro-troika coalition, as well as the two possible outcomes: either the same plan will now "work better" (somehow...), or the public outrage will no longer behave nicely and the situation will deteriorate rapidly within a few months.



The red dashed lines show the most probable evolution of things within the next few months, at least according to the results of the harsh austerity policies up to now. When things go down in flames again, much faster and much harder this time, Greece will have either new elections or a total collapse, perhaps extitting the Eurozone altogether.

Although the second (leftist) party SYRIZA managed to secure a huge increase of seats compared to the May 6th elections (first round), it is still one step behind forming an anti-troika government. Of course, all three to-be-government parties, i.e. ND, PASOK and DHMAR, have publicly announced that they will engage in string negotiations with the troika. This means that, in principle, the right "anti-troika" flow should be evident too, but every Greek knows for a fact, especially now after seeing what their leaders say (or don't say...) after the elections, that it was all cheap talk.

It is worth noting that, according to the statistics in the exit polls, SYRIZA's voters up to the age of 55 years where almost double than those of ND PASOK put together, while the exact opposite case was real for ages above 55. This effectively means the aged population was the critical factor of putting ND in the first place, as well as keeping the dismantled PASOK marginally at 10%. Moreover, the large percentage of no-voters (34%) abstained party due to the increased expenses of traveling again to their home towns, away from their working residences in the largest towns. In other words, the old, the pensioners, the ones living in small villages, traditionally the most conservative voters, where the ones that dictated the end result for the most part.

What is left to be seen is how fast unemployment will continue to increase downwards. It is now officially at 22% and some say it will hit 30% by the end of 2012. If this proves correct, then no elections result, no coalitional government, nothing will stand in the way of what is to come next in Greece.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

A realistic flowchart for Greece after the June 17th elections

There are many popular "flowcharts" that illustrate the endless scenarios about what is next for Greece, after the June 17th elections, the second time within a few weeks, amid an economic havoc.

Here is my view of it. I call it "realistic" because it focuses on events and decisions, rather than scenarios. It does generate several possible scenarios, but that's for anyone to choose from:

What happens to Greece next? (flowchart)

The flow starts from the creation of an elected government, which does not exist right now. What this government does next is a matter of how strong it feels about making a stand against the troika and the memorandums of austerity.

The left branch illustrates the paths followed if a very weak or  pro-troika government is formed. This essentially means a ND-PASOK coalition with more than 150 seats in the parliament. The new austerity measures are more or less ready to be implemented, the core work of Lukas Papademos' (previous) government. If the new austerity succeeds and the Greek economy survives(?), then Greece's place in the Eurozone is secured at the cost of even more depression until 2015 (at the very least).

On the other hand, if the new austerity fails yet again, which is very probable, the crucial point is if and when a possible "another try" can be attempted. This is exactly what happened in Greece, two times now, with the governments of PASOK (Oct. 2009 - Nov. 2011) and PASOK-ND (by Papademos, Nov. 2011 - May 2012), both failed in the troika-guided austerity strategy for Greece's economic recovery. A third attempt was made with the May 6th elections, but this time no solid government was formed. So now, on June 17th, the forth attempt is to be made. Of course, if Greece's economy crashes completely in the meantime, everything changes (see: "Greece in total crash" route).

The right branch illustrates the paths followed by a pro-left and against-troika government. Right now, SYRIZA and other left parties, as well as right- and far-right and against-troika parties, are on the rise.There are two options here: (a) a relatively weak or moderately strong government, or (b) a strong government. In (a), Greece sends a very strong signal to the troika and EU that the current plan must change; but essentially this is a "draw" in the standoff, because no unilateral actions can be made. In (b), the government is strong enough to support an all-out war against the austerity memorandums, despite what the troika and other EU governments feel about it.

A special layout of events is illustrated in the far right flow, where Greece decides to unilaterally cancel some or all of the current arrangements with the troika and the ECB. In this case, the troika/ECB may or may not decide reciprocal actions against Greece, according to the cost of such actions for the rest of the EU economy. In essence, if ECB decides to drain the Greek economy from euro, it can do so, via draining the Greek banks; but this means that Greece is forced to use some alternative currency, a national ("drachma") or some foreign one (some say US dollar). In any such case, the Greek government must act and seize control of the local currency flow and foreign exchange to support the new currency and the deposits in the banks, which means that a very large portion of the banking sector (and the Bank of Greece of course) become national. All these events constitute the basis of the "exit from euro" storyline.

The four scenarios


For the most part, the critical factor in the illustrated flows is the possibility of a new bailout plan for Greece in each case in the "middle". That is, whether a new deal or a new rescue is possible for Greece if its economy crashes or if a new anti-troika government comes to power and wants to renegotiate.

As I stated earlier, there are endless possible scenarios with the flowchart above. At the very least, the "austerity-fail-retry" cycle (far left) has already happened 2-3 times and, in theory, it can happen many more times (although yet one more failure will probably be fatal). But in the end, there are only four major scenarios for what comes next for Greece.

Scenario 1: Pro-troika government, more 'memorandums'


This is the "Greece swerves" case. PASOK and ND secure 150+ seats in the parliament, reinstate their power and create a coalitional government in full cooperation with the troika, as they did up to now. There is a small chance that this time the "plan" will succeed, but a much bigger chance that they will end up in yet another failure, as they have been doing for two years now, for whatever reason. But this time the failure may be fatal and Greece's place in the Eurozone may have been secure for only a few months or a year at most, before a total crash and a failure to provide a new bailout plan, especially when the EU economy will have much less to loose from such an event.

Scenario 2: "Protesting" government, new negotiations


This is the "draw" case, where the new Greek government has won a public vote of protest, but still is too weak to go head-to-head with the troika. This means that the EU, IMF and ECB will have to make small adjustments to the 'memorandum' plans, while the Greek government will be happy to secure some, if any, small 'wins'. This is the case where neither pro-troika or against-troika coalitions can form a viable government and need support from opposing parties.

Scenario 3: Strong anti-troika government, wins the standoff


This is the case of a strong anti-troika government that is capable (and obligated, from the public vote) to go into full 'war' with the troika, demanding major changes or complete abolishment of any previous arrangements, even unilaterally. In this case, "Greece wins" the standoff and secures a major retreat by EU, IMF and ECB.

Scenario 4: Strong anti-troika government, negotiations fail


This is the far-right branch of the flow, where the Greece-troika standoff ends up in a mutual 'destruction': EU and IMF exclamate and decide to pull off from Greece completely, ECB refuses and loans to Greek banks and the euro is drained form the Greek economy. Of course the means that the ECB violates the most fundamental laws of the EU itself, so Greece feels it can righteously go to retaliatory actions, namely abolish any previous arrangements and refuse to pay any loans, essentially declaring the national debt as 'void'. The EU economy crashes together with Greece's, ECB tries to leverage the situation, while Bank of Greece inevitably goes under complete state control (along with most of the private banking sector) and a new alternative currency comes into internal circulation. Of course, the Eurozone as we know it is a long gone memory by now.

...And some probabilities


It is very difficult to make any predictions right now for the outcome of the next elections in Greece, especially while the latest poll results show ND and SYRIZA, the main opposing parties, being in a tie at the top with roughly 23% each (late May 2012).

However, the chain of events according to the flowchart above and the four main scenarios seem much more stable and predictable. At least two of them, the one with a strongly pro- and strongly against-troika government are very unlikely. Therefore, the real question is mostly between the 2nd and the 3rd scenarios. The probabilities below are my own estimations, based on the current exit polls (end of May) and each party's statements about the next day.
  • Scenario 1: 18% (Greece 'swerves', Troika 'fights')
  • Scenario 2: 33% (Greece 'swerves', Troika 'swerves')
  • Scenario 3: 37% (Greece 'fights', Troika 'swerves')
  • Scenario 4: 12% (Greece 'fights', Troika 'fights')
If these scenarios are broken down into two-part probabilities, one for the troika's intentions and one for Greece's intentions, the numbers for the "chicken" game intentions are approximately:
  • Troika: swerve 70%, fight 30%
  • Greece: swerve 53%, fight 47%
These "mixed strategies" for Greece and the troika are only rough approximations, as the numbers show. Additionally, a very fresh voting result against the troika will only strengthen the position of an anti-troika government, which will have a much more credible "threat" to present against the other side. Of course, this means that it should be ready to support such a claim, if things go very bad (scenario 4).

A final note: the double currency option


There is much talk about Greece adopting a double currency standard, as the median solution between unconditional surrender to the troika and an all-out war outside the Eurozone. This idea is not new, it has been around since the summer of 2010, when things already had started to go bad for the Greek economy. In fact, this is the standard solution for almost all the poor developing countries, mostly in Africa (colonies of the past), where the "external" economy works with US dollars or some other foreign currency, while the "internal" economy struggles with an extremely weak national currency.

Having the external debt and all the imports-exports in some foreign currency, while the people in the country get paid in "junk" money is by far the worst outcome for the country itself. But it is, however, the most probably outcome when it comes to a "draw" between the troika and Greece, or a "near win" for Greece. The EU, the IMF, the USA, everyone wants (and needs, at least for now) Greece in the Eurozone. That is a fact that no one can deny. But at the same time they would all gladly get rid of Greece if they could. Which means that, given time to fortify and build the necessary "firewalls", this may easily happen in 1-2 years from now. Afterall, as early as 2010, high-ranking officials in the Eurogroup have stated (unofficially of course) that they can safely force Greece out of the euro, if needed, in the year 2015 and beyond.

In practice, a double currency in Greece serves the two major factors for the troika: (1) secure the current debt and loans in euro, and (2) provide the necessary time for a safe exit of Greece from euro at some later time. On the other hand, it can have a positive effect to the suffocated internal economy, but only temporary, since the ravaging inflation will soon wipe out any growth. This is exactly why no one in the EU discusses this option openly. It is the solution of choice for them, especially if the anti-troika movement grows in Greece and the rest of the EU south, with the "double currency" option presented as the golden compromise between the two opposing parts, when in reality it is a trap.

If things go as described above, with scenarios 2-3 as the most probable (about 70% probability in total), and Greece not miraculously transforming into a healthy economy within the next year (the most unprecedented economic comeback in human history), unfortunately this is what will probably happen next. And in fact, this is exactly what happened in Argentina, with IMF's blessings, when the country essentially adopted US dollar. A few months later, the IMF decided to leave the country, all loans went down the drain, the economy collapsed completely, and the country went back several decades within a weekend.

I don't know if this is the future for Greece too, but we all know the saying:
"Those who do not know the history, they are doomed to relive it."

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Οι περιφρονητές του πλήθους


Αντί για προβλέψεις ποσοστών, σχέδια συγκυβέρνησης και εκβιαστικά διλήμματα, παραθέτω εδώ ένα κλασικό κείμενο, αν και όχι τόσο γνωστό, από την εποχή της επταετίας. Αν κάποιος δεν δώσει σημασία σε κάποιες ιδιαιτερότητες της γλώσσας, φαίνεται σαν να γράφτηκε πριν λίγες μέρες, σε μια από τις μη-συστημικές κυριακάτικες εφημερίδες.

Οι επισημάνσεις στο κείμενο είναι ακριβώς για να δοθεί προσοχή σε αυτά τα διαχρονικά σημεία σε σχέση με το σημερινό προεκλογικό κλίμα.

Ρόδης Ρούφος - “Οι περιφρονητές του πλήθους”

Το δοκίμιο είναι από το βιβλίο “Οι μεταμορφώσεις του Αλάριχου”. Γράφτηκε στην περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) και συγκεκριμένα το φθινόπωρο του 1971.

“Από το Λαό”

Λίγες δικτατορίες σήμερα αρκούνται στο βαθμό υποκρισίας που συνίσταται στο να λέγονται “δημοκρατικές”, επειδή εργάζονται “για χάρη του λαού”. Οι περισσότερες προχωράν πιο πέρα, θέλουν να πιστεύεται ότι είναι κυβερνήσεις “από το λαό”, καμιά φορά κι ότι κυβερνάνε “δια του λαού”.

Κλασική μέθοδος για την οργάνωση αυτής της απάτης είναι το δημοψήφισμα, που πρώτος μεταχειρίστηκε με τέτοιο τρόπο ο Ναπολέων Γ' το 1852. Δυο λογιών δημοψηφίσματα είναι θεμιτά, με δημοκρατικά κριτήρια. Το ένα (Referendum), που εφαρμόζεται από παλιά στα ελβετικά καντόνια διενεργείται μέσα σ' ένα ισχύον πολίτευμα, από το οποίο και συνήθως προβλέπεται, και ζητάει ν' αποφανθούν οι εκλογείς άμεσα πάνω σ' ένα απλό και συγκεκριμένο ερώτημα όπου μπορεί καθένας ν' απαντήσει πραγματικά μ' ένα “Ναι” ή μ' ένα “Όχι”: λ.χ. “θέλετε να ψηφίζουν οι γυναίκες;”. Το άλλο (Plebiscite) αφορά το ίδιο το πολίτευμα, και είναι κι εκείνο θεμιτό όταν το ερώτημα, και πάλι, είναι απλό – του τύπου “Βασιλευομένη ή Αβασίλευτη Δημοκρατία;” (τέτοια στάθηκαν, ανεξάρτητα από το πως έγιναν στην πράξη, τα δημοψηφίσματα του 1924, 1935 και 1946 στην Ελλάδα). Η αθέμιτη εκμετάλλευση του θεσμού αρχίζει όταν χρησιμοποιείται (από το Ναπολέοντα Γ', τον Χίτλερ κι άλλους) σαν υποκατάστατο κοινωνικής δημοκρατικής διαδικασίας, ζητώντας πονηρά ένα “Ναι” ή ένα “Όχι” σε θέματα που από τη φύση τους δεν επιδέχονται μονολεκτική απάντηση (λ.χ. “θέλετε να σας κυβερνάω εγώ;” χωρίς να δίνεται σοβαρή διαζευκτική λύση). Μ' αυτή τη νοθευμένη μορφή μεταχειρίζονται συνήθως το δημοψήφισμα τα αυταρχικά καθεστώτα. Είτε για να προσδώσουν “λαϊκό χρίσμα” στην εξουσία τους (“από το λαό”) είτε για να επικυρώσουν τετελεσμένα γεγονότα ή να επιβάλουν πλατιές και περίπλοκες μεταρρυθμίσεις με τη “συγκατάθεση” των εκλογέων (“δια του λαού”). Χαρακτηριστικό, σ' όλες τις περιπτώσεις, είναι ότι ο ψηφοφόρος δεν έχει γνήσια εκλογή. Κι όταν ακόμα του δίνουν στ' αλήθεια τη δυνατότητα να ψηφίσει “Όχι” - πράγμα σπάνιο, γιατί κατά κανόνα τέτοια δημοψηφίσματα διεξάγονται σε κλίμα ψυχολογικής ή και υλικής βίας – το ερώτημα είναι διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο ώστε το “Ναι”, όσο οδυνηρό και να 'ναι (λ.χ. ένα απαράδεκτα αντιδημοκρατικό Σύνταγμα), να φαίνεται σε πολλούς προτιμότερο από ένα “Όχι” που μοιάζει να οδηγεί σ' ένα αδιέξοδο (λ.χ. στην ανυπαρξία οποιουδήποτε Συντάγματος).

Οι περισσότερες δικτατορίες προσπαθούν και με χίλιους δυο άλλους τρόπους να δείξουν ότι είναι δημοφιλείς, και άρα “δημοκρατικές”. Υπάρχουν οι μαζικές συγκεντρώσεις, οργανωμένες μ' επιμέλεια  από την αστυνομία. Υπάρχουν χιλιάδες επιγραφές και πινακίδες που παραμορφώνουν το τοπίο με φιλοκαθεστωτικά συνθήματα, και που υποτίθεται ότι τοποθετούνται “αυθόρμητα” από δήμους, κοινότητες και ιδιώτες. Υπάρχουν οι σωροί από ομοιόμορφα ψηφίσματα και τηλεγραφήματα επιδοκιμασίας που δεν έχει καμία δυσκολία να υπαγορεύει ο αστυνομικός μηχανισμός σε Συγκλήτους πανεπιστημίων όσο και σε εργατικές ενώσεις, σε αγροτικούς συνεταιρισμούς όσο και σε συνδέσμους εκδοροσφαγέων.

Από πού ν' αρχίσει η απαρίθμιση και πού να τελειώσει; Οι ίδιες λέξεις διαστρεβλώνονται. “Είμαστε παιδιά του λαού”, λένε λόγου χάρη οι δικτάτορες (εννοώντας ότι δεν προέρχονται από την παλιάν ιθύνουσα τάξη) “και κατά συνέπεια εκπροσωπούμε το λαό” - σα να μην ήταν γεμάτη η Ιστορία από φρικτούς τυράννους “λαϊκής”, μ' αυτή την έννοια, καταγωγής. Τέτοιος ήταν κι ο Χίτλερ... Αλλά ένας από τους θρασύτερους ισχυρισμούς των μεταμφιεσμένων περιφρονητών του πλήθους είναι εκείνος που εμφανίζει τους πολίτες σαν παρανοϊκούς: “Νομίζετε ότι δε μας θέλετε” τους βεβαιώνουν, “ενώ στην πραγματικότητα, υποσυνείδητα, το καλύτερο μέρος του εαυτού σας πάντα εμάς αποζητούσε χωρίς να το ξέρετε”.

Οι παλιές μοναρχίες είχαν πολλά τρωτά, αλλά δεν καταδέχονταν συνήθως τέτοιες κακογουστιές. Μήτε εξευτέλιζαν σ' αυτό το βαθμό τους υπηκόους τους, μήτε κι επικαλούνταν, σαν απόδειξη δημοτικότητας, το μικρό σχετικά ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκονταν στις φυλακές για πολιτικούς λόγους.

---

Σχετικό κείμενο:
Αιμ. Χουρμούζιος - “Η ευθύνη του πνευματικού ανθρώπου και τα όρια της ελευθερίας”.


Είναι πραγματικά εκπληκτικό πόσο επίκαιρο είναι το παραπάνω κείμενο. Πριν λίγες μόλις εβδομάδες, η πρώην υπουργός Παιδείας, γνωστή και μη εξαιρετέα, Άννα Διαμαντοπούλου, έλεγε μεγάτη οργή μέσα στη Βουλή ότι "...Και εμείς παιδιά του λαού είμαστε. Είμαστε βγαλμένοι από τα σπλάχνα του λαού..." (Οκτώβριος 2011).

Προτροπή-προειδοποίηση προς άπαντες:

Σε επτά ημέρες ακριβώς από αυτή τη στιγμή οι κάλπες θα έχουν κλείσει. Ο καθένας θα έχει κάνει αυτό που έκρινε "σωστό" ή απλά "σκόπιμο". Από τώρα όμως θα πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι το τι θα ρίξουν (ή δεν θα ρίξουν) στην κάλπη αποτελεί ευχή και κατάρρα, ευθύνη ζωής, για ότι συμβεί από τις 7 Μαΐου και μετά στη χώρα, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για πολλές επόμενες γενιές.

Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και η Ιστορία δεν γράφεται από τα "Ναι" και τα "Συγνώμη", δεν αναστρέφεται από καμία καθυστερημένη άφεση αμαρτιών. Καθορίζεται με πολύ πόνο, σε στιγμές "έκρηξης" σαν και αυτή, από τα λίγα, δύσκολα "Όχι".

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Τράπεζα της Ελλάδος - Η δική μας FED

Αν πιστέψουμε τις εξαγγελίες ότι πράγματι θα προκηρυχθούν εκλογές μέσα στις επόμενες μέρες, με ημερομηνία διεξαγωγής την 6η Μαΐου, καλό είναι να γνωρίζουμε όλοι τι πραγματικά θα συμβεί την επόμενη μέρα: τίποτα διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Ο λόγος είναι πολύ απλός. Ο πραγματικός "παίκτης" για λογαριασμό της Ελλάδας στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα δεν είναι ούτε κάποιο κλειστό υπουργικό συμβούλιο, ούτε κάποιος "καταλληλότερος" για πρωθυπουργός, ούτε καν η ελληνική κυβέρνηση. Είναι η Τράπεζα της Ελλάδος.

Όπως επισημαίνεται πλέον από όλο και περισσότερους, δημοσιογράφους και μη, όλες οι δανειακές συμβάσεις, οι άτυπες συμφωνίες και γενικά οποιαδήποτε επίσημη συνεννόηση της ελληνικής πλευράς με την τρόικα, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και το Eurogroup, περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές οντότητες: το ελληνικό κράτος και την Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ).

Πολλοί το θεωρούν φυσιολογικό ή έστω "τυπικό" το ότι γίνεται κάτι τέτοιο. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Για να διαπιστώσει κανείς το γιατί συμβαίνει αυτό, αρκεί να ρίξει μια ματιά στο καταστατικό της ΤτΕ, όπως συγκροτήθηκε το 1927 και τροποποιήθηκε λίγο πριν το 2000, ταυτόχρονα με την ένταξή μας ως χώρα στο ευρώ.

Παρακάτω παραθέτω μερικά σημαντικά κομμάτια. Ολόκληρα τα κείμενα του καταστατικού και των τροποποιήσεων υπάρχουν στην επίσημη σελίδα της ΤτΕ:
---------------------------- 
 
Στο παραπάνω εισαγωγικό σημείωμα του καταστατικού, αναφέρεται ότι η ίδρυση της ΤτΕ συνδέεται άμεσα με τη σύναψη δανειακής σύμβασης (όπως τώρα με την τρόικα, τι σύμπτωση!) ύψους 9.000.000 σε στερλίνες, με υπογραφή 15 Σεπτεμβρίου 1927 και κύρωση στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου. 

Στη δεύτερη μόλις παράγραφοεπισημαίνει και ξεκαθαρίζει ότι οι διατάξεις του καταστατικού έχουν ισχύ νόμου και μάλιστα "αυξημένης τυπικής ισχύος" όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, αφού λέει αποτελεί μέρος διεθνούς συμβάσεως κυρωμένης δια νόμου (βάσει του Συντάγματος), αυτό δηλαδή που δεν έγινε με το πρώτο μνημόνιο το Μάιο του 2010.
Στο πρώτο άρθρο δηλώνεται ξεκάθαρα ότι η ΤτΕ είναι ανώνυμη εταιρία με έδρα την Αθήνα. Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό αυτομάτως σημαίνει πως είναι ιδιωτική, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον βάσει όσων αναφέρονται εδώ. Ως λήξη της εταιρίας αναφέρεται η 31η Δεκεμβρίου 2020, αλλά με απόφαση των μετόχων και με έγκριση διατάγματος αυτή μπορεί να παραταθεί. Ειδικά ο δεύτερος όρος είναι πολύ ενδιαφέρων, καθότι τυπικά δεν εξασφαλίζεται ότι αυτό είναι υποχρεωτικό πως θα γίνει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Στο άρθρο 2 αναφέρονται οι κύριες αρμοδιότητες της ΤτΕ, με πρώτη τη χάραξη (εθνικής) νομισματικής και πιστωτικής πολιτικής. Εκτός από τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, γίνεται υπεύθυνη για τη διαχείριση των διαθέσιμων αποθεματικών της χώρας σε συνάλλαγμα και χρυσό. Και φυσικά εποπτεύει τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της χώρας, εκδίδει κατά απόλυτη αποκλειστικότητα γραμμάτια δημοσίου και έχει χρέη "ταμία" για το δημόσιο.

Τι καταλάβαμε ως τώρα; Ότι μια ανώνυμη εταιρία αποκτά τον απόλυτο έλεγχο το κρατικού ταμείου και χαράσσει τη νομισματική και πιστωτική πολιτική της χώρας, δηλαδή έχει ουσιαστικά τον έλεγχο ολόκληρης της οικονομίας σε επίπεδο εθνικής στρατηγικής. Δεν έχει σημασία πόσοι οι ποιοι είναι οι φόροι, αλλά που πάνε τα χρήματα. Το πρώτο το καθορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση, το δεύτερο το καθορίζει η ΤτΕ.
Στη δεύτερη παράγραφο αμέσως μετά το (ζ) είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. Με την αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ, η ΤτΕ "...παύει να ασκεί αυτοτελώς τις αρμοδιότητες των περιπτώσεων α', β', γ'...". Με λίγα λόγια η νομισματική, πιστωτική και συναλλαγματική πολιτική της χώρας, καθώς και τα αποθεματικά σε συνάλλαγμα και σε χρυσό, είναι πλέον αρμοδιότητα της ΕΚΤ.

Το ζήτημα του χρυσού της Ελλάδος είναι εξαιρετικής σημασίας, καθώς ως γνωστό κάποια στιγμή αμέσως μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ, τα αποθεματικά έκανα στην κυριολεξία φτερά και σήμερα βρίσκονται στο εξωτερικό. Καθώς οι ενέργειες της ΤτΕ καλύπτονται από απόλυτο απόρρητο (βλέπε παρακάτω), κανείς δεν γνωρίζει που ακριβώς βρίσκονται, αλλά εικάζεται ότι ένα μέρος βρίσκεται στην Αγγλία και το μεγαλύτερο μέρος στις ΗΠΑ, μια και παρότι τυπικά "βρίσκονται" στη Γερμανία (εντός ΕΕ), εντούτοις σχεδόν το σύνολο του χρυσού της Γερμανίας βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια της FED.

Γιατί το ζήτημα του χρυσού είναι τόσο σημαντικό; Γιατί είναι το μοναδικό εμπόδιο, το αιώνιο αποθεματικό καταφύγιο, ο "μηχανισμός ανάδρασης" στις οικονομίες, όταν τα πιστωτικά-χρεωστικά νομισματικά συστήματα (fiat currency), με σύστημα fractional reserve banking και επιβολή επιτοκίου, αργά ή γρήγορα γίνονται φούσκα και χάνουν εντελώς την αξία τους απότομα, εν μέσω κρίσεων, πολέμων και υποτιμήσεων. Για την καθιέρωση νομισμάτων όπως το ευρώ και το δολάριο σε παγκόσμια κλίμακα, η αντίστοιχη αρχή (ΕΚΤ και FED αντίστοιχα) πρέπει να "αποσύρει" από την αγορά σχεδόν το σύνολο κάθε άλλης εναλλακτικής μορφής αποθεματικού νομίσματος (reserve currency). Τα πράγματα είναι αρκετά πιο σύνθετα, αλλά στην ουσία είναι απλά η λογική της "εξάλειψης του ανταγωνισμού" σε επίπεδο νομίσματος εντός της "ζώνης" (ΕΕ ή ΗΠΑ).
 
Ναι, δεν διαβάζουμε λάθος. Το άρθρο 5Α λέει ξεκάθαρα ότι "...η Τράπεζα της Ελλάδος και τα μέλη των οργάνων της δε ζητούν ούτε δέχονται οδηγίες από την Κυβέρνηση ή οργανισμούς..." Δεν μπορέι αν το πει πιο ξεκάθαρα. Η ΤτΕ δρα κάτι σαν "ανεξάρτητη αρχή οικονομική πολιτικής".

Μάλιστα λίγο πιο πάνω, στο άρθρο 4, αναφέρεται πως πρώτο και κύριο μέλημα της ΤτΕ είναι η διατήρηση σταθερών τιμών και (σε δεύτερη προτεραιότητα) οτιδήποτε άλλο προτείνει η εκάστοτε κυβέρνηση. Αν η ΤτΕ κρίνει ότι κάποια πολιτική της κυβέρνησης πλήττει άμεσα ή έμμεσα την πρωταρχική επιδίωξη της σταθερότητας των τιμών (π.χ. πληθωρισμός μέσω αύξησης μισθών), μπορεί να δράσει αντίθετα με αυτή. Αναφέρεται άλλωστε στο τέλος του άρθρου 5Β: "Για κάθε σχέδιο νόμου που αφορά τις αρμοδιότητες του άρθρου 2 ζητείται η γνώμη της ΤτΕ". Δεν αναφέρει "προς έγκριση ή επικύρωση", αλλά από την άλλη το λέει ως κάτι υποχρεωτικό ή δεσμευτικό, όχι απλά προαιρετικά να πει τη γνώμη της επί νομοσχεδίων.


Εδώ ξεκινούν τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Στο άρθρο 8 αναφέρεται ρητά ότι το δημόσιο γενικά δεν μπορεί να κατέχει ποσοστό μεγαλύτερο του 35%. Η συγκεκριμένη διάταξη νομοθετήθηκε με ΦΕΚ στις 30 Δεκεμβρίου του 1999, δηλαδή λίγο πριν η Ελλάδα μπει στο ευρώ. Ποιος ήταν τότε διοικητής της ΤτΕ; Μα φυσικά ο Λουκάς Παπαδήμος!

Πολύ ενδιαφέρον είναι επίσης το ότι κανείς μέτοχος, για κανένα λόγο, δεν μπορεί να προβεί σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της ΤτΕ, κατά παράβαση των νόμων που σιχύουν για οποιαδήποτε άλλη ανώνυμη εταιρία. Άλλη μια εξαίρεση που καθιστά την ΤτΕ "ιδιάζουσα" περίπτωση από κάθε άποψη.
Στο άρθρο 14, όπως ίσχυε μέχρι το 2000, αναφερόταν πως δεν μπορούν να ασχήσουν δικαιώματα μετόχου, αυτορποσώπως ή μέσω αντιπροσώπων τους, άτομα που δεν έχουν ελληνική υπηκοότητα. Αυτό ήταν και το μοναδικό "πατημα" όσων συνέχιζαν να υποστηρίζουν πως η ΤτΕ είναι ούτε κρατική, αλλά ούτε καν ελληνική.

Με την τροποποίηση που έγινε στις 18 Απριλίου του 2011 και το αντίστοιχο ΦΕΚ της 3η Οκτωβρίου 2011 (πριν μόλις έξι και κάτι μήνες, εν μέσω πτώχευσης και τρόικας), ο παραπάνω περιορισμός αίρεται ολοκληρωτικά. Εδώ και λίγο καιρό, νόμιμοι μέτοχοι στην ΤτΕ μπορούν να είναι οποιοσδήποτε εντός ΕΕ ή γενικά της Ευρωζώνης (βλέπε 4):

Επιπλέον, έξι σύμβουλοι που εκλέγονται στο συμβούλιο της νομισματικής πολιτικής της ΤτΕ δεν μπορεί να είναι μέλη της κυβέρνησης, βουλευτές ή γενικά υπάλληλοι του δημοσίου, ενώ δεσμεύονται υποχρεωτικά τρεις θέσεις (από τις έξι) για εκπροσώπους της βιομηχανίας, του εμπορίου και της γεωργίας, αντίστοιχα (βλέπε άρθρο 21 και 35Α). Δηλαδή στη νομισματική πολιτική της τράπεζας απαγορεύεται να μετέχει το "δημόσιο" γενικά, ενώ το 50% ανήκει δικαωματικά και αμετάκλητα στους εμπορο-βιομηχανικούς παράγοντες.

Παρά το ότι η ΤτΕ αποκτά το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης γραμματίων του δημοσίου, στο άρθρο 46 αναφέρεται ρητά ότι δεν παρέχει καμία εγγύηση για τα γραμμάτια αυτά ή για άλλες αντίστοιχες υποχρεώσεις του δημοσίου. Δηλαδή, όταν το κράτος πτωχεύει λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων του, η ΤτΕ διατηρεί τα αποθεματικά (σε χρήμα και χρυσό) και δεν τα αποδεσμεύει, ούτε προς χρήση, ούτε προς κατάσχεση: ο "ταμίας" κρατά το πουγκί για τον ίδιο, η πιο σωστά για την ΕΚΤ που βρίσκεται από πάνω.
Το άρθρο 47 καθορίζει τι συμβαίνει με τον "επίτροπο" που ορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση στην ΤτΕ και ο οποίος, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να θέσει βέτο σε παράνομες αποφάσεις του συμβουλίου. Οι προϋποθέσεις αυτές περιλαμβάνουν: (α) να γίνει αποδεκτό από τον υπουργό οικονομικών εντός δύο ημερών, (β) να οριστεί τριμελής επιτροπή εντός επτά ημερών, (γ) η επιτροπή να συμφωνήσει με την εισήγηση του επιτρόπου.

Αν δεν εφαρμοστούν αυτές οι προϋποθέσεις, η απόφαση μπορεί να περάσει παρά την εναντίοση της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτό διατυπώνεται άλλωστε ξεκάθαρα και παρακάτω, στο άρθρο 50, όπου λέει πως "Η τράπεζα δεν υπόκειται σε ειδικούς κανονισμούς εκδιδόμενους από την κυβέρνηση ή άλλες αρχές...πλην όσων προβλέπονται στο παρόν καταστατικό".

Επιπλέον, στο άρθρο 48 αναφέρεται πως πουθενά, σε κανένα υποκατάστηα ή στα κεντρικά της ΤτΕ, δεν επιτρέπεται σε υπάλληλο του δημοσίου να ερευνήσει τα βιβλία της ΤτΕ. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω αιτήματος από τον διορισμένο επίτροπο του δημοσίου "...προς μόρφωσιν γνώμης". Δηλαδή σε τελική ανάλυση, ούτε σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ξεκάθαρη νομική υποχρέωση της ΤτΕ να παράσχει πρόσβαση στις αντίστοιχες πληροφορίες.

Πόσο πιο ξεκάθαρα να το πει πως είναι πάνω από την εξουσία οποιασδήποτε κυβέρνησης;

Σχετικά με τη διαχείριση των αποθεματικών των ΝΠΔΔ, δηλαδή ασφαλιστικών ταμείων, ακαδημαϊκών ιδιρυμάτων, κτλ, στο άρθρο 55 αναφέρονται όλες οι σχετικές λεπτομέρειες. Εκεί αναλύεται πότε και πως "επιτρέπεται" να παρέχει τόκο στις αντίσοιχες καταθέσεις (μηδενικό μέχρι πριν μερικά χρόνια), καθώς και πότε έχει δικαίωμα μονομερούς "αξιοποίησης" των αποθεματικών των ταμείων μέσω αγοράς τίτλων (παράγωγα-φούσκες τη δεκαετίς του '90, μαζική αγορά τοξικών λίγα 24ωρα πριν το κούρεμα του PSI). Ουσιαστικά έχει το ακαταλόγιστο για την απώλεια του 70% των αντίστοιχων αποθεματικών τους μέσα σε λίγους μήνες εντός του 2011 και αρχές του 2012, ακαταλόγιστο το οποίο επισημοποιήθηκε επιπλέον, για Προβόπουλο και Βενιζέλο, με ειδικό νόμο που πέρασε στη Βουλή για την "αμνήστευσή" τους, λίγα 24ωρα πριν την ενεργοποίηση του PSI.
Εξαιρετικό απόσπασμα του καταστατικού, που μέσα σε μία μόνο σελίδα δείχνει γιατί η ΤτΕ είναι η δική μας "Federal Reserve Bank" (FED), δηλαδή πάνω και πέρα από κάθε νόμο:
  • (άρθρο 72): το καταστατικό της ΤτΕ είναι πάνω από τους νόμους περί τραπεζών και ανωνύμων εταιριών.
  • (άρθρο 73): η ΤτΕ δεν πληρώνει φόρους για τίποτα, εκτός από οικοδομικά υλικά(!) για δική της χρήση, ούτε και εισφορές σε οποιοδήποτε ασφαλιστικό ταμείο (υπάρχουν ειδικές διατάξεις για τους υπαλλήλους της).
Μια ακόμα "ενδιαφέρουσα" τροποποίηση που έγινε το Νοέμβριο του 2003 είναι η παρακάτω (βλέπε 11):
Το άρθρο 56 παρ. 4 αναφέρεται στην απαγόρευση αγοράς μετοχών της ΤτΕ από την ίδια. Με την παραπάνω τροποποίηση ο συγκεκριμένος περιορισμός αίρεται και η ΤτΕ μπορεί, εν κρυπτώ, να αγοράζει μετοχές της. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό για μια οποιαδήποτε ανώνυμη εταιρία εισηγμένη στο χρηματιστήριο, μπορεί κανείς να το διαπιστώσει διαβάζοντας τους κανόνες λειτουργίας οποιουδήποτε χρηματιστηρίου του κόσμου και της αντίστοιχης αρχής χρηματιστηριακού ελέγχου σε κάθε χώρα.
Με τις τελευταίες τροποποιήσεις στα άρθρα 55 και 57, το Μάιο του 2009, η ΤτΕ έχει πλέον το δικαίωμα και πρώτη προτεραιότητα διασφάλισης έναντι κατασχέσεων ή δέσμευσης καταθέσεων, έναντι όσων (τραπεζών) έχει εγγυοδοτήσει. Με απλά λόγια, αν ένας καταθέτης ή ομολογιούχος χάσει τα λεφτά του από μια τράπεζα του βάζει λουκέτο (βλέπε ΑΣΠΙΣ ή Proton), η ΤτΕ έχει δικαίωμα δέσμευσης ποσών που προκύπτουν από εκποίηση περιουσιακών στοιχείων πριν από τους υπόλοιπους πιστωτές.

Όσοι νομίζουν ότι το παραπάνω είναι επιστημονική φαντασία, ας ρίξει μια ματιά στην πρόσφατη διάταξη που πέρασε πριν ένα μήνα σχετικά με την ΑΣΠΙΣ, που ουσιαστικά νομοθετεί την πλήρη "αποζημίωση" του κράτους κατά προτεραιότητα και πριν από οποιονδήποτε άλλο πελάτη της ασφαλιστικής, "υπέρ δημοσίου" φυσικά. Δεδομένου ότι η ΤτΕ είναι, όπως γίνεται φανερό, υπεράνω κάθε νόμου και πάση φύσεως ελέγχου, κανείς δεν ξέρει αν τα συγκεκριμένα ποσά θα παραμείνουν στη δημόσιο ή καν στην Ελλάδα, βάσει της άγνωστης (και μυστικής) σύνθεσης του μετοχικού κεφαλαίου της.

Και για κλείσιμο, το ζουμί της υπόθεσης: Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε ως τώρα, το ελληνικό κράτος διατηρεί ποσοστό μετοχών πολύ κάτω από το μέγιστο όριο του 35%, συγκεκριμένα μόλις το 6% της ΤτΕ. Υποτίθεται πως κάθε μέτοχος με πάνω από 5% πρέπει να δημοσιοποιείται, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γνωρίζουμε ποιος έχει το πλειψηφικό πακέτο, καθώς ένας όμιλος εταιριών από κάποιο hedge fund ή τράπεζα του εξωτερικού μπορεί να κατέχει αθροιστικά πάνω από το 50%.

Ακόμα πιστεύετε ότι η Τράπεζα της Ελλάδος είναι το "εργαλείο" και όχι ο "μάστορας";

Ακόμα πιστεύετε ότι η Ελλάδα κυβερνάται από αυτούς που εκλέγονται στη Βουλή;

Ξεχάστε το θόρυβο των ΜΜΕ και τον κάθε πολιτικό. Μην ασχολείστε με άσχετα πράγματα. Επικεντρωθείτε στο πραγματικό πρόβλημα και στην πηγή της κατάρρευσης που ζούμε σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
.